تصوف و ادبیات کهن

به نام خدا
به انجمن عرفا و صوفیه خوش آمدید.
این میزگرد برای تبادل نظر علمی در باره‌ی تصوف و ادبیات کهن است.
(لطفاً از نوشتن نظرات احساسی و بدون سند معتبر، پرهیز کنید)

طرح بحث:
ادبیات فارسی کهن، سرشار از مضامین عرفانی است. گاهی این مضامین عرفانی، چنان با تعالیم صوفیه در هم آمیخته که جداسازی‌اش جز بر ناقد بصیر، بسیار مشکل است. این میزگرد، به بحث‌های مفید درباره‌ی در هم آمیختگی ادبیات با تعالیم صوفیه است. با نظرات خوبتان، ما را در این بحث، یاری کنید.

سؤالات این میزگرد:
۱. آیا اکثر شعرای نامی تاریخ ادبیات ایران، صوفی هستند؟
۲. آیا درست است که مسؤولین بالا، با این استدلال که ادبیات فارسی از صوفیه است، نمی‌گذارند مبارزه‌ی جدّی با اینان انجام گیرد؟
۳. آیا شعرایی که مضامین عارفانه در اشعارشان دارند، مانند حافظ، سعدی، نظامی، جامی، عطار، مولوی و ثنایی، صوفی بوده‌اند؟
۴. به فرض اگر این شعرا، صوفی باشند ولی مطالب مفیدی داشته باشند، آیا مجاز به مطالعه‌ی آثارشان هستیم؟

شما می‌توانید با استفاده از جعبه‌ی زیر، به تمام یا بخشی از سؤالات بالا، پاسخ دهید و اگر سؤالی به نظرتان می‌رسد که دوست دارید در این میزگرد مطرح شود، آن را بیان نمایید.
هشدار: چون پاسخ‌های شما پس از ارسال، قابل ویرایش نیست، لطفاً قبل از ارسال، آنها را به دقت، مطالعه و ویرایش کنید.

1
دیدگاه

1 نویسندگان
0 پاسخ‌ها
0 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
1 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
جدیدترین نظرات قدیمی‌ترین نظرات نظرات با امتیاز بالا
اشتراک برای:
سجاد

برخی مطالب و دیدگاه های صوفیه چنان عابدانه و زاهدانه و به اصطلاح عرفانی است انسان مردد می شود که اصلا چرا باید این عباد زاهد و مخلص را نقد کرد هر چند تندروهای آنها کارهای خاص و دیوانه واری انجام می دهند