۱۳ بهمن

ثمرات منهاجی شدن

سؤال: ثمرات منهاجی شدن چیست؟

جواب:

منهاجی شدن، همان تحقق «الَّذِین آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ» است یعنی منهاجی کسی است که ایمانش (دیدگاه‌هایش، باورهایش) را اصلاح می‌کند و کارهایش را نیز درست می‌نماید. پس برای کسانی که به تعبیر قرآن کریم، ایمان آورده و عمل صالح انجام دهند، یا به تعبیر مختصر، «منهاجی شوند»، چنین ثمرات و دستاورهایی برشمرده شده است:

• ثمره‌ی اول: رسیدن به بهشت برین پروردگار:
محکم ۱: «وَبَشِّرِ الَّذِین آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ کلَّمَا رُزِقُواْ مِنْهَا مِن ثَمَرَهٍ رِّزْقاً قَالُواْ هَذَا الَّذِی رُزِقْنَا مِن قَبْلُ وَأُتُواْ بِهِ مُتَشَابِهاً وَلَهُمْ فِیهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَهٌ وَهُمْ فِیهَا خَالِدُونَ»
(سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۲۵. ترجمه: به کسانى که ایمان آورده، و کارهاى شایسته انجام داده‌‏اند، بشارت ده که باغ‌هایى از بهشت براى آنهاست که نهرها از زیر درختانش جاریست. هر زمان که میوه‌‏اى از آن، به آنان داده شود، مى‏‌گویند: «این همان است که قبلا به ما روزى داده شده بود. (ولى اینها چقدر از آنها بهتر و عالی‌تر است)» و میوه‏‌هایى که براى آنها آورده مى‏‌شود، همه (از نظر خوبى و زیبایى) یکسانند. و براى آنان همسرانى پاک و پاکیزه است، و جاودانه در آن خواهند بود.)
محکم ۲: «وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ أُولَئِک أَصْحَابُ الْجَنَّهِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ»
(سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۸۲. ترجمه: و آنها که ایمان آورده، و کارهاى شایسته انجام داده‌‏اند، آنان اهل بهشتند و همیشه در آن خواهند ماند.)
محکم ۳: «وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا لَّهُمْ فِیهَا أَزْوَاجٌ مُّطَهَّرَهٌ وَنُدْخِلُهُمْ ظِلاًّ ظَلِیلاً»
(سوره‌ی نساء، آیه‌ی ۵۷. ترجمه: و کسانى که ایمان آوردند و کارهاى شایسته انجام دادند، بزودى آنها را در باغ‌هایى از بهشت وارد مى‏‌کنیم که نهرها از زیر درختانش جارى است همیشه در آن خواهند ماند و همسرانى پاکیزه براى آنها خواهد بود و آنان را در سایه‏‌هاى گسترده (و فرح بخش) جاى می‌دهیم.)
محکم ۴: «وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ سَنُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا وَعْدَ اللهِ ‌حَقًّا وَمَنْ أَصْدَقُ مِنَ اللهِ ‌قِیلاً»
سوره‌ی نساء، آیه‌ی ۱۲۲. ترجمه: و کسانى که ایمان آورده‌‏اند و اعمال صالح انجام داده‌‏اند، بزودى آن را در باغ‌هایى از بهشت وارد مى‏‌کنیم که نهرها از زیر درختانش جارى است جاودانه در آن خواهند ماند. وعده حق خداوند است و کیست که در گفتار و وعده‏‌هایش، از خدا صادقتر باشد؟!.
محکم ۵: «وَمَن یعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتَ مِن ذَکرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُوْلَئِک یدْخُلُونَ الْجَنَّهَ وَلاَ یظْلَمُونَ نَقِیرًا»
سوره‌ی نساء، آیه‌ی ۱۲۴. ترجمه: و کسى که چیزى از اعمال صالح را انجام دهد، خواه مرد باشد یا زن، در حالى که ایمان داشته باشد، چنان کسانى داخل بهشت مى‏‌شوند و کمترین ستمى به آنها نخواهد شد.
محکم ۶: «وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْکتَابِ آمَنُواْ وَاتَّقَوْاْ لَکفَّرْنَا عَنْهُمْ سَیئَاتِهِمْ وَلأدْخَلْنَاهُمْ جَنَّاتِ النَّعِیمِ»
(سوره‌ی مائده، آیه‌ی ۶۵. ترجمه: و اگر اهل کتاب ایمان آورده و پرهیزگارى کرده بودند قطعا گناهانشان را مى‌‏زدودیم و آنان را به بوستان‌هاى پر نعمت درمى‌‏آوردیم.)
محکم ۷: «وَالَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لاَ نُکلِّفُ نَفْسًا إِلاَّ وُسْعَهَا أُوْلَئِک أَصْحَابُ الْجَنَّهِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ * وَنَزَعْنَا مَا فِی صُدُورِهِم مِّنْ غِلٍّ تَجْرِی مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ وَقَالُواْ الْحَمْدُ للهِ الَّذِی هَدَانَا لِهَذَا وَمَا کنَّا لِنَهْتَدِی لَوْلا أَنْ هَدَانَا اللّهُ لَقَدْ جَاءتْ رُسُلُ رَبِّنَا بِالْحَقِّ وَنُودُواْ أَن تِلْکمُ الْجَنَّهُ أُورِثْتُمُوهَا بِمَا کنتُمْ تَعْمَلُونَ»
(سوره‌ی اعراف، آیه‌ی ۴۲ و ۴۳. ترجمه: و کسانى که ایمان آورده و اعمال صالح انجام داده‌‏اند ـ البته هیچ کس را جز به اندازه تواناییش تکلیف نمى‏‌کنیم ـ آنها اهل بهشتند و جاودانه در آن خواهند ماند. و هر گونه کینه‌‏اى را از سینه‏‌هایشان مى‏‌زداییم از زیر [قصرهاى]شان نهرها جارى است و مى‏‌گویند ستایش خدایى را که ما را بدین [راه] هدایت نمود و اگر خدا ما را رهبرى نمى‏‌کرد ما خود هدایت نمى‌‏یافتیم در حقیقت فرستادگان پروردگار ما حق را آوردند و به آنان ندا داده مى‏‌شود که این همان بهشتى است که آن را به [پاداش] آنچه انجام مى‏‌دادید میراث یافته‌‏اید.)
محکم ۸: «الَّذِینَ آمَنُواْ وَهَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ ‌بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنفُسِهِمْ أَعْظَمُ دَرَجَهً عِندَ اللهِ ‌وَأُوْلَئِک هُمُ الْفَائِزُونَ * یبَشِّرُهُمْ رَبُّهُم بِرَحْمَهٍ مِّنْهُ وَرِضْوَانٍ وَجَنَّاتٍ لَّهُمْ فِیهَا نَعِیمٌ مُّقِیمٌ * خَالِدِینَ فِیهَا أَبَدًا إِنَّ اللهَ عِندَهُ أَجْرٌ عَظِیمٌ»
(سوره‌ی توبه، آیه‌ی ۲۰ تا ۲۲. ترجمه: کسانى که ایمان آورده و هجرت کرده و در راه خدا با مال و جانشان به جهاد پرداخته‌‏اند نزد خدا مقامى هر چه والاتر دارند و اینان همان رستگارانند. پروردگارشان آنان را از جانب خود، به رحمت و خشنودى و باغ‌هایى [در بهشت‏] که در آنها نعمت‌هایى پایدار دارند، مژده مى‏‌دهد. جاودانه در آنها خواهند بود، در حقیقت، خداست که نزد او پاداشى بزرگ است.)
محکم ۹: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ یهْدِیهِمْ رَبُّهُمْ بِإِیمَانِهِمْ تَجْرِی مِن تَحْتِهِمُ الأَنْهَارُ فِی جَنَّاتِ النَّعِیمِ»
(سوره‌ی یونس، آیه‌ی ۹. ترجمه: کسانى که ایمان آوردند و کارهاى شایسته انجام دادند، پروردگارشان آنها را در پرتو ایمانشان هدایت مى‏‌کند از زیر (قصرهاى) آنها در باغ‌هاى بهشت، نهرها جارى است.)
محکم ۱۰: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَأَخْبَتُواْ إِلَى رَبِّهِمْ أُوْلَئِک أَصْحَابُ الجَنَّهِ هُمْ فِیهَا خَالِدُونَ»
(سوره‌ی هود، آیه‌ی ۲۳. ترجمه: بى‏‌گمان کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده و [با فروتنى] به سوى پروردگارشان آرام یافتند آنان اهل بهشتند و در آن جاودانه خواهند بود.)

• ثمره‌ی دوم: برخوردار شدن از پاداش الهی:
محکم ۱: «وَلَوْ أَنَّهُمْ آمَنُواْ واتَّقَوْا لَمَثُوبَهٌ مِّنْ عِندِ اللَّه خَیرٌ لَّوْ کانُواْ یعْلَمُونَ»
(سوره‌ی یونس، آیه‌ی ۹. ترجمه: کسانى که ایمان آوردند و کارهاى شایسته انجام دادند، پروردگارشان آنها را در پرتو ایمانشان هدایت مى‏‌کند از زیر (قصرهاى) آنها در باغ‌هاى بهشت، نهرها جارى است.)
محکم ۲: «وَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ فَیوَفِّیهِمْ أُجُورَهُمْ»
(سوره‌ی آل عمران، آیه‌ی ۵۷. ترجمه: امّا آنها که ایمان آوردند، و اعمال صالح انجام دادند، خداوند پاداش آنان را بطور کامل خواهد داد و خداوند، ستمکاران را دوست نمى‏‌دارد.)
محکم ۳: «فَآمِنُواْ بِاللّهِ وَرُسُلِهِ وَإِن تُؤْمِنُواْ وَتَتَّقُواْ فَلَکمْ أَجْرٌ عَظِیمٌ»
(سوره‌ی آل عمران، آیه‌ی ۱۷۹. ترجمه: پس به خدا و پیامبرانش ایمان بیاورید و اگر بگروید و پرهیزگارى کنید براى شما پاداشى بزرگ خواهد بود.)
محکم ۴: «فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ فَیوَفِّیهِمْ أُجُورَهُمْ وَیزیدُهُم مِّن فَضْلِهِ»
(سوره‌ی نساء، آیه‌ی ۱۷۳. ترجمه: اما کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند پاداششان را به تمام [و کمال] خواهد داد و از فضل خود به ایشان افزونتر مى‏‌بخشد.)
محکم ۵: «وَعَدَ اللّهُ الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لَهُم مَّغْفِرَهٌ وَأَجْرٌ عَظِیمٌ»
(سوره‌ی مائده، آیه‌ی ۹. ترجمه: خدا کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند به آمرزش و پاداشى بزرگ وعده داده است.)
محکم ۶: «إِلَیهِ مَرْجِعُکمْ جَمِیعًا وَعْدَ اللهِ ‌حَقًّا إِنَّهُ یبْدَأُ الْخَلْقَ ثُمَّ یعِیدُهُ لِیجْزِی الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ بِالْقِسْطِ وَالَّذِینَ کفَرُواْ لَهُمْ شَرَابٌ مِّنْ حَمِیمٍ وَعَذَابٌ أَلِیمٌ بِمَا کانُواْ یکفُرُونَ»
(سوره‌ی یونس، آیه‌ی ۴. ترجمه: بازگشت همه شما به سوى اوست وعده خدا حق است هموست که آفرینش را آغاز مى‏‌کند سپس آن را باز مى‏‌گرداند تا کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند به عدالت پاداش دهد و کسانى که کفر ورزیده‌‏اند به سزاى کفرشان شربتى از آب جوشان و عذابى پر درد خواهند داشت.)
محکم ۷: «وَمَنْ أَرَادَ الآخِرَهَ وَسَعَى لَهَا سَعْیهَا وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَئِک کانَ سَعْیهُم مَّشْکورًا»
(سوره‌ی اسراء، آیه‌ی ۱۹. ترجمه: و هر کس خواهان آخرت است و نهایت کوشش را براى آن بکند و مؤمن باشد آنانند که تلاش آنها مورد حق‏‌شناسى واقع خواهد شد.)
محکم ۸: «الْحَمْدُ للهِ الَّذِی أَنزَلَ عَلَى عَبْدِهِ الْکتَابَ وَلَمْ یجْعَل لَّهُ عِوَجَا * قَیمًا لِّینذِرَ بَأْسًا شَدِیدًا مِن لَّدُنْهُ وَیبَشِّرَ الْمُؤْمِنِینَ الَّذِینَ یعْمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُمْ أَجْرًا حَسَنًا * مَاکثِینَ فِیهِ أَبَدًا»
(سوره‌ی کهف، آیه‌ی ۱ تا ۳. ترجمه: ستایش خدایى را که این کتاب [آسمانى] را بر بنده خود فرو فرستاد و هیچ گونه کژى در آن ننهاد [کتابى] راست و درست تا [گناهکاران را] از جانب خود به عذابى سخت بیم دهد و مؤمنانى را که کارهاى شایسته مى‏‌کنند نوید بخشد که براى آنان پاداشى نیکوست. در حالى که جاودانه در آن [بهشت] ماندگار خواهند بود.)
محکم ۹: «وَأَمَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُ جَزَاء الْحُسْنَى وَسَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا یسْرًا»
(سوره‌ی کهف، آیه‌ی ۸۸. ترجمه: و اما هر که ایمان آورد و کار شایسته کند پاداشى [هر چه] نیکوتر خواهد داشت و به فرمان خود او را به کارى آسان واخواهیم داشت.)
محکم ۱۰: «فَمَن یعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا کفْرَانَ لِسَعْیهِ وَإِنَّا لَهُ کاتِبُونَ»
(سوره‌ی انبیاء، آیه‌ی ۹۴. ترجمه: پس هر که کارهاى شایسته انجام دهد و مؤمن [هم] باشد براى تلاش او ناسپاسى نخواهد بود و ماییم که به سود او ثبت مى‏‌کنیم.)
محکم ۱۱: «وَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُکفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَیئَاتِهِمْ وَلَنَجْزِینَّهُمْ أَحْسَنَ الَّذِی کانُوا یعْمَلُونَ»
(سوره‌ی عنکبوت، آیه‌ی ۷. ترجمه: و کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند قطعاً گناهانشان را از آنان مى زداییم و بهتر از آنچه مى‏‌کردند پاداششان مى‏‌دهیم.)
محکم ۱۲: «وَقَالَ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ وَیلَکمْ ثَوَابُ اللهِ خَیرٌ لِّمَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا وَلاَ یلَقَّاهَا إِلاَ الصَّابِرُونَ»
(سوره‌ی قصص، آیه‌ی ۸۰. ترجمه: و کسانى که دانش [واقعى] یافته بودند گفتند واى بر شما براى کسى که گرویده و کار شایسته کرده پاداش خدا بهتر است و جز شکیبایان آن را نیابند.)
محکم ۱۳: «لِیجْزِی الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِن فَضْلِهِ إِنَّهُ لاَ یحِبُّ الْکافِرِینَ»
(سوره‌ی روم، آیه‌ی ۴۵. ترجمه: تا [خدا] کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند به فضل خویش پاداش دهد که او کافران را دوست نمى‏‌دارد.)
محکم ۱۴: «وَمَا أَمْوَالُکمْ وَلاَ أَوْلاَدُکم بِالَّتِی تُقَرِّبُکمْ عِندَنَا زُلْفَى إِلاَ مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُوْلَئِک لَهُمْ جَزَاء الضِّعْفِ بِمَا عَمِلُوا وَهُمْ فِی الْغُرُفَاتِ آمِنُونَ»
(سوره‌ی سبأ، آیه‌ی ۳۷. ترجمه: و اموال و فرزندانتان چیزى نیست که شما را به پیشگاه ما نزدیک گرداند مگر کسانى که ایمان آورده و کار شایسته کرده باشند پس براى آنان دو برابر آنچه انجام داده‌‏اند پاداش است و آنها در غرفه‏‌ها[ى بهشتى] آسوده خاطر خواهند بود.)
محکم ۱۵: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَیرُ مَمْنُونٍ»
(سوره‌ی فصلت، آیه‌ی ۸. ترجمه: کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند آنان را پاداشى بى‏‌پایان است.)
محکم ۱۶: «وَیسْتَجِیبُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَیزِیدُهُم مِّن فَضْلِهِ»
(سوره‌ی شورا، آیه‌ی ۲۶. ترجمه: و [درخواست] کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‏‌اند اجابت مى‏‌کند و از فضل خویش به آنان زیاده مى‏‌دهد و[لى] براى کافران عذاب سختى خواهد بود.)
محکم ۱۷: «وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَ تَتَّقُوا یؤْتِکمْ أُجُورَکمْ وَ لا یسْئَلْکمْ أَمْوالَکمْ»
(سوره‌ی محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)، آیه‌ی ۳۶. ترجمه: و اگر ایمان آورید و پرهیزگارى ورزید، (خداوند) پاداش‏‌هایتان را مى‌‏دهد و دارایى‏‌هایتان را از شما نمى‏‌خواهد.)
محکم ۱۸: «وَعَدَ اللهُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنْهُم مَّغْفِرَهً وَأَجْرًا عَظِیمًا»
(سوره‌ی فتح، آیه‌ی ۲۹. ترجمه: خدا به کسانى از آنان که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند آمرزش و پاداش بزرگى وعده داده ‏است.)
محکم ۱۹: «الَّذِینَ کفَرُوا لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ وَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُم مَّغْفِرَهٌ وَأَجْرٌ کبِیرٌ»
(سوره‌ی فاطر، آیه‌ی ۷. ترجمه: کسانى که کفر ورزیده‏‌اند عذابى سخت‏ خواهند داشت و کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند براى آنان آمرزش و پاداشى بزرگ است.)
محکم ۲۰: «إِلاَ الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ لَهُمْ أَجْرٌ غَیرُ مَمْنُونٍ»
(سوره‌ی انشقاق، آیه‌ی ۲۵. ترجمه: مگر کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند که آنان را پاداشى بى‏‌منت‏ خواهد بود.)
محکم ۲۱: «إِلاَ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَلَهُمْ أَجْرٌ غَیرُ مَمْنُونٍ»
(سوره‌ی تین، آیه‌ی ۶. ترجمه: مگر کسانى را که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند که پاداشى بى‏‌منت ‏خواهند داشت.)

• ثمره‌ی سوم: در امان ماندن از خوف و حزن:
محکم ۱: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَالَّذِینَ هَادُواْ وَالنَّصَارَى وَالصَّابِئِینَ مَنْ آمَنَ بِاللهِ وَالْیوْمِ الآخِرِ وَعَمِلَ صَالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلاَ هُمْ یحْزَنُونَ»
(سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۶۲. ترجمه: در حقیقت کسانى که [به اسلام] ایمان آورده و کسانى که یهودى شده‌‏اند و ترسایان و صابئان هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان داشت و کار شایسته کرد پس اجرشان را پیش پروردگارشان خواهند داشت و نه بیمى بر آنان است و نه اندوهناک خواهند شد.)
محکم ۲: «بَلَى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ للهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِندَ رَبِّهِ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلاَ هُمْ یحْزَنُونَ»
(سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۱۱۲. ترجمه: آرى هر کس که خود را با تمام وجود به خدا تسلیم کند و نیکوکار باشد پس مزد وى پیش پروردگار اوست و بیمى بر آنان نیست و غمگین نخواهند شد.)
محکم ۳: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ وَأَقَامُواْ الصَّلاَهَ وَآتَوُاْ الزَّکاهَ لَهُمْ أَجْرُهُمْ عِندَ رَبِّهِمْ وَلاَ خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلاَ هُمْ یحْزَنُونَ»
(سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۲۷۷. ترجمه: کسانى که ایمان آوردند و اعمال صالح انجام دادند و نماز را برپا داشتند و زکات را پرداختند، اجرشان نزد پروردگارشان است و نه ترسى بر آنهاست، و نه غمگین مى‏‌شوند.)
محکم ۴: «مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْیوْمِ الآخِرِ وعَمِلَ صَالِحًا فَلاَ خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلاَ هُمْ یحْزَنُونَ»
(سوره‌ی مائده، آیه‌ی ۶۹. ترجمه: هر کس به خدا و روز بازپسین ایمان آورد و کار نیکو کند پس نه بیمى بر ایشان است و نه اندوهگین خواهند شد.)
محکم ۵: «وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِینَ إِلاَّ مُبَشِّرِینَ وَمُنذِرِینَ فَمَنْ آمَنَ وَأَصْلَحَ فَلاَ خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلاَ هُمْ یحْزَنُونَ»
(سوره‌ی انعام، آیه‌ی ۴۸. ترجمه: و ما پیامبران [خود] را جز بشارتگر و هشداردهنده نمى‏‌فرستیم پس کسانى که ایمان آورند و نیکوکارى کنند بیمى بر آنان نیست و اندوهگین نخواهند شد.)
محکم ۶: «وَمَن یعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَا یخَافُ ظُلْمًا وَلَا هَضْمًا»
(سوره‌ی طه، آیه‌ی ۱۱۲. ترجمه: و هر کس کارهاى شایسته کند در حالى که مؤمن باشد نه از ستمى مى‏‌هراسد و نه از کاسته شدن [حقش].)

• ثمره‌ی چهارم: دارا شدن دنیای خوب و بهره‌های نیک دنیوی:
محکم ۱: «وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَیهِم بَرَکاتٍ مِّنَ السَّمَاء وَالأَرْضِ وَلَکن کذَّبُواْ فَأَخَذْنَاهُم بِمَا کانُواْ یکسِبُونَ»
(سوره‌ی اعراف، آیه‌ی ۹۶. ترجمه: و اگر مردم شهرها ایمان آورده و به تقوا گراییده بودند قطعاً برکاتى از آسمان و زمین برایشان مى‏‌گشودیم ولى تکذیب کردند پس به [کیفر] دستاوردشان [گریبان] آنان را گرفتیم.)
محکم ۲: «أَلا إِنَّ أَوْلِیاء اللهِ ‌لاَ خَوْفٌ عَلَیهِمْ وَلاَ هُمْ یحْزَنُونَ* الَّذِینَ آمَنُواْ وَکانُواْ یتَّقُونَ * لَهُمُ الْبُشْرَى فِی الْحَیاهِ الدُّنْیا وَفِی الآخِرَهِ لاَ تَبْدِیلَ لِکلِمَاتِ اللهِ ‌ذَلِک هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِیمُ»
(سوره‌ی یونس، آیه‌ی ۶۲ تا ۶۴. ترجمه: آگاه باشید که بر دوستان خدا نه بیمى است و نه آنان اندوهگین مى‏‌شوند. همانان که ایمان آورده و پرهیزکارى ورزیده‏‌اند، در زندگى دنیا و در آخرت مژده براى آنان است وعده‏‌هاى خدا را تبدیلى نیست این همان کامیابى بزرگ است.)
محکم ۳: «مَنْ عَمِلَ صَالِحًا مِّن ذَکرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَلَنُحْیینَّهُ حَیاهً طَیبَهً وَلَنَجْزِینَّهُمْ أَجْرَهُم بِأَحْسَنِ مَا کانُواْ یعْمَلُونَ»
(سوره‌ی نحل، آیه‌ی ۹۷. ترجمه: هر کس از مرد یا زن کار شایسته کند و مؤمن باشد قطعاًً او را با زندگى پاکیزه‌‏اى حیات [حقیقى] بخشیم و مسلماًً به آنان بهتر از آنچه انجام مى‌‏دادند پاداش خواهیم داد.)
محکم ۴: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا»
(سوره‌ی مریم، آیه‌ی ۹۶. ترجمه: کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند به زودى [خداى] رحمان براى آنان محبتى [در دل‌ها] قرار مى‏‌دهد.)
محکم ۵: «وَعَدَ اللهُ الَّذِینَ آمَنُوا مِنکمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَیسْتَخْلِفَنَّهُم فِی الْأَرْضِ کمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِینَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَیمَکنَنَّ لَهُمْ دِینَهُمُ الَّذِی ارْتَضَى لَهُمْ وَلَیبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا یعْبُدُونَنِی لاَ یشْرِکونَ بِی شَیئًا»
(سوره‌ی نور، آیه‌ی ۵۵. ترجمه: خدا به کسانى از شما که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند وعده داده است که حتما آنان را در این سرزمین جانشین [خود] قرار دهد همان گونه که کسانى را که پیش از آنان بودند جانشین [خود] قرار داد و آن دینى را که برایشان پسندیده است به سودشان مستقر کند و بیمشان را به ایمنى مبدل گرداند [تا] مرا عبادت کنند و چیزى را با من شریک نگردانند.)
محکم ۶: «وَأَمَّا مَنْ آمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُ جَزَاء الْحُسْنَى وَسَنَقُولُ لَهُ مِنْ أَمْرِنَا یسْرًا»
(سوره‌ی کهف، آیه‌ی ۸۸. ترجمه: و اما هر که ایمان آورد و کار شایسته کند پاداشى [هر چه] نیکوتر خواهد داشت و به فرمان خود او را به کارى آسان واخواهیم داشت.)

• ثمره‌ی پنجم: برخوردار شدن از هدایت خداوند:
محکم ۱: «الَّذِینَ آمَنُواْ وَلَمْ یلْبِسُواْ إِیمَانَهُم بِظُلْمٍ أُوْلَئِک لَهُمُ الأَمْنُ وَهُم مُّهْتَدُونَ»
(سوره‌ی انعام، آیه‌ی ۸۲. ترجمه: کسانى که ایمان آورده و ایمان خود را به ظلمی نیالوده‌‏اند آنان راست ایمنى و ایشان راه‏‌یافتگانند.)
محکم ۲: «إِنَّمَا یعْمُرُ مَسَاجِدَ اللهِ ‌مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْیوْمِ الآخِرِ وَأَقَامَ الصَّلاَهَ وَآتَى الزَّکاهَ وَلَمْ یخْشَ إِلاَّ اللهَ فَعَسَى أُوْلَئِک أَن یکونُواْ مِنَ الْمُهْتَدِینَ»
(سوره‌ی توبه، آیه‌ی ۱۸. ترجمه: مساجد خدا را تنها کسانى آباد مى‏‌کنند که به خدا و روز بازپسین ایمان آورده و نماز برپا داشته و زکات داده و جز از خدا نترسیده‌‏اند پس امید است که اینان از راه‏یافتگان باشند.)
محکم ۳: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ یهْدِیهِمْ رَبُّهُمْ بِإِیمَانِهِمْ»
(سوره‌ی یونس، آیه‌ی ۹. ترجمه: کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند پروردگارشان به پاس ایمانشان آنان را هدایت مى‏‌کند.)

• ثمره‌ی ششم: بهره‌مند شدن از رحمت و غفران الهی:
محکم ۱: «وَإِنِّی لَغَفَّارٌ لِّمَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا ثُمَّ اهْتَدَى»
(سوره‌ی طه، آیه‌ی ۸۲. ترجمه: و به یقین من آمرزنده کسى هستم که توبه کند و ایمان بیاورد و کار شایسته نماید و به راه راست راه‌سپر شود.)
محکم ۲: «فَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَهُم مَّغْفِرَهٌ وَرِزْقٌ کرِیمٌ»
(سوره‌ی حج، آیه‌ی ۵۰. ترجمه: پس آنان که گرویده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند آمرزش و روزى نیکو براى ایشان خواهد بود.)
محکم ۳: «لِیجْزِی الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُوْلَئِک لَهُم مَّغْفِرَهٌ وَرِزْقٌ کرِیمٌ»
(سوره‌ی سبأ، آیه‌ی ۴. ترجمه: تا کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند به پاداش رساند آنانند که آمرزش و روزى خوش برایشان خواهد بود.)

• ثمره‌ی هفتم: همانند نشدن با فاسقان و بدکاران:
محکم ۱: «أَمْ نَجْعَلُ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ کالْمُفْسِدِینَ فِی الْأَرْضِ أَمْ نَجْعَلُ الْمُتَّقِینَ کالْفُجَّارِ»
(سوره‌ی ص، آیه‌ی ۲۸. ترجمه: یا [مگر] کسانى را که گرویده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند چون مفسدان در زمین مى‏‌گردانیم یا پرهیزگاران را چون پلیدکاران قرار مى‏‌دهیم.)
محکم ۲: «وَ مَا یسْتَوِی الْأَعْمَى وَ الْبَصِیرُ وَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَلَا الْمُسِیءُ قَلِیلًا مَّا تَتَذَکرُونَ»
(سوره‌ی غافر، آیه‌ی ۵۸. ترجمه: و نابینا و بینا یکسان نیستند و کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند [نیز] با [مردم] بدکار [یکسان] نیستند چه اندک پند مى‏‌پذیرید.)
محکم ۳: «أًمْ حَسِبَ الَّذِینَ اجْتَرَحُوا السَّیئَاتِ أّن نَّجْعَلَهُمْ کالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَوَاء مَّحْیاهُم وَمَمَاتُهُمْ سَاء مَا یحْکُمُونَ»
(سوره‌ی جاثیه، آیه‌ی ۲۱. ترجمه: آیا کسانى که مرتکب کارهاى بد شده‌‏اند پنداشته‏‌اند که آنان را مانند کسانى قرار مى‏‌دهیم که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند [به طورى که] زندگى آنها و مرگشان یکسان باشد چه بد داورى مى‏‌کنند.)

• ثمره‌ی هشتم: عاقبت به خیر شدن:
محکم ۱: «الَّذِینَ آمَنُواْ وَعَمِلُواْ الصَّالِحَاتِ طُوبَى لَهُمْ وَحُسْنُ مَآبٍ»
(سوره‌ی رعد، آیه‌ی ۲۹. ترجمه: کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند خوشا به حالشان و خوش سرانجامى دارند.)
محکم ۲: «فَأَمَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَعَسَى أَن یکونَ مِنَ الْمُفْلِحِینَ»
(سوره‌ی قصص، آیه‌ی ۶۷. ترجمه: و اما کسى که توبه کند و ایمان آورد و به کار شایسته پردازد امید که از رستگاران باشد.)

• ثمره‌ی نهم: داخل شدن در رحمت الهی:
محکم ۱: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُواْ وَالَّذِینَ هَاجَرُواْ وَجَاهَدُواْ فِی سَبِیلِ اللهِ ‌أُوْلَئِک یرْجُونَ رَحْمَتَ اللهِ ‌وَاللّهُ غَفُورٌ رَّحِیمٌ»
(سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۲۱۸. ترجمه: آنان که ایمان آورده و کسانى که هجرت کرده و راه خدا جهاد نموده‌‏اند آنان به رحمت‏ خدا امیدوارند خداوند آمرزنده مهربان است.)
محکم ۲: «فَأَمَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ فَیدْخِلُهُمْ رَبُّهُمْ فِی رَحْمَتِهِ ذَلِک هُوَ الْفَوْزُ الْمُبِینُ»
(سوره‌ی جاثیه، آیه‌ی ۳۰. ترجمه: و اما کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند پس پروردگارشان آنان را در جوار رحمت ‏خویش داخل مى‏‌گرداند این همان کامیابى آشکار است.)

• ثمره‌ی دهم: همنشین شدن با صالحین:
محکم ۱: «یؤْمِنُونَ بِاللّهِ وَالْیوْمِ الآخِرِ وَیأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَینْهَوْنَ عَنِ الْمُنکرِ وَیسَارِعُونَ فِی الْخَیرَاتِ وَأُوْلَئِک مِنَ الصَّالِحِینَ»
(سوره‌ی آل عمران، آیه‌ی ۱۱۴. ترجمه: به خدا و روز قیامت ایمان دارند و به کار پسندیده فرمان مى‏‌دهند و از کار ناپسند باز مى‏‌دارند و در کارهاى نیک شتاب مى‏‌کنند و آنان از شایستگانند.)
محکم ۲: «وَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَنُدْخِلَنَّهُمْ فِی الصَّالِحِینَ»
(سوره‌ی عنکبوت، آیه‌ی ۹. ترجمه: و کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند البته آنان را در زمره شایستگان درمى‏‌آوریم.)

• ثمره‌ی یازدهم: تبدیل شدن بدی‌ها به نیکی‌ها:
محکم ۱: «إِلاّ مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ عَمَلاً صَالِحًا فَأُوْلَئِک یبَدِّلُ اللهُ سَیئَاتِهِمْ حَسَنَاتٍ وَکانَ اللهُ غَفُورًا رَّحِیمًا»
(سوره‌ی فرقان، آیه‌ی ۷۰. ترجمه: مگر کسى که توبه کند و ایمان آورد و کار شایسته کند پس خداوند بدی‌هایشان را به نیکی‌ها تبدیل مى‏‌کند و خدا همواره آمرزنده مهربان است.)

• ثمره‌ی دوازدهم: زدوده شدن بدی‌ها و بهبود یافتن حال:
محکم ۱: «وَالَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَآمَنُوا بِمَا نُزِّلَ عَلَى مُحَمَّدٍ وَهُوَ الْحَقُّ مِن رَّبِّهِمْ کفَّرَ عَنْهُمْ سَیئَاتِهِمْ وَأَصْلَحَ بَالَهُمْ»
(سوره‌ی محمد (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)، آیه‌ی ۲. ترجمه: و آنان که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‏‌اند و به آنچه بر محمد [ص] نازل آمده گرویده‏‌اند [که] آن خود حق [و] از جانب پروردگارشان است [خدا نیز] بدی‌هایشان را زدود و حال [و روز]شان را بهبود بخشید.)

• ثمره‌ی سیزدهم: نجات یافتن از زیانکاری:
محکم ۱: «إِنَّ الْإِنسَانَ لَفِی خُسْرٍ * إِلاَ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ»
(سوره‌ی عصر، آیه‌ی ۲ و ۳. ترجمه: مگر کسانى که گرویده و کارهاى شایسته کرده و همدیگر را به حق سفارش و به شکیبایى توصیه کرده‌‏اند.)

• ثمره‌ی چهاردهم: خارج شدن از ظلمات به نور:
محکم ۱: «رَسُولاً یتْلُو عَلَیکمْ آیاتِ اللهِ مُبَینَاتٍ لِّیخْرِجَ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ»
(سوره‌ی طلاق، آیه‌ی ۱۱. ترجمه: رسولى به سوى شما فرستاده که آیات روشن خدا را بر شما تلاوت مى‏‌کند تا کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‏‌اند، از تاریکی‌ها به سوى نور خارج سازد.)

• ثمره‌ی پانزدهم: پرهیزکار واقعی شدن:
محکم ۱: «لَیسَ الْبِرَّ أَن تُوَلُّواْ وُجُوهَکمْ قِبَلَ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ وَلَکنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللّهِ وَالْیوْمِ الآخِرِ وَالْمَلآئِکهِ وَالْکتَابِ وَالنَّبِیینَ وَآتَى الْمَالَ عَلَى حُبِّهِ ذَوِی الْقُرْبَى وَالْیتَامَى وَالْمَسَاکینَ وَابْنَ السَّبِیلِ وَالسَّآئِلِینَ وَفِی الرِّقَابِ وَأَقَامَ الصَّلاهَ وَآتَى الزَّکاهَ وَالْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ إِذَا عَاهَدُواْ وَالصَّابِرِینَ فِی الْبَأْسَاء والضَّرَّاء وَحِینَ الْبَأْسِ أُولَئِک الَّذِینَ صَدَقُوا وَأُولَئِک هُمُ الْمُتَّقُونَ»
(سوره‌ی بقره، آیه‌ی ۱۷۷. ترجمه: نیکوکارى آن نیست که روى خود را به سوى مشرق و [یا] مغرب بگردانید بلکه نیکى آن است که کسى به خدا و روز بازپسین و فرشتگان و کتاب [آسمانى] و پیامبران ایمان آورد و مال [خود] را با وجود دوست داشتنش به خویشاوندان و یتیمان و بینوایان و در راه‌‏ماندگان و گدایان و در [راه آزاد کردن] بندگان بدهد و نماز را برپاى دارد و زکات را بدهد و آنان که چون عهد بندند به عهد خود وفادارانند و در سختى و زیان و به هنگام جنگ شکیبایانند آنانند کسانى که راست گفته‌‏اند و آنان همان پرهیزگارانند.)

• ثمره‌ی شانزدهم: قرار گرفتن محبتشان در دل مردم:
محکم ۱: «إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَنُ وُدًّا»
(سوره‌ی مریم، آیه‌ی ۹۶. ترجمه: کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده‌‏اند به زودى [خداى] رحمان براى آنان محبتى [در دل‌ها] قرار مى‏‌دهد.)

• ثمره‌ی هفدهم: خلاص شدن از تبعات شاعری:
تبعاتی مانند این که گمراهان از آنان پیروی کنند یا این که در هر وادی، سرگردان باشند.
محکم ۱: «وَالشُّعَرَاء یتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ * أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِی کلِّ وَادٍ یهِیمُونَ * وَأَنَّهُمْ یقُولُونَ مَا لَا یفْعَلُونَ * إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَکرُوا اللهَ کثِیرًا وَانتَصَرُوا مِن بَعْدِ مَا ظُلِمُوا وَسَیعْلَمُ الَّذِینَ ظَلَمُوا أَی مُنقَلَبٍ ینقَلِبُونَ»
(سوره‌ی شعرا، آیه‌ی ۲۲۴ تا ۲۲۷. ترجمه: و شاعران را گمراهان پیروى مى‏‌کنند. آیا ندیده‏‌اى که آنان در هر وادیى سرگردانند. و آنانند که چیزهایى مى‏‌گویند که انجام نمى‏‌دهند. مگر کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده و خدا را بسیار به یاد آورده و پس از آنکه مورد ستم قرار گرفته‌‏اند یارى خواسته‌‏اند و کسانى که ستم کرده‌‏اند به زودى خواهند دانست به کدام بازگشتگاه برخواهند گشت.)

• ثمره‌ی هجدهم: امید رستگاری درباره‌شان می‌رود:
محکم ۱: «فَأَمَّا مَن تَابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صَالِحًا فَعَسَى أَن یکُونَ مِنَ الْمُفْلِحِینَ»
(سوره‌ی قصص، آیه‌ی ۶۷. ترجمه: و اما کسى که توبه کند و ایمان آورد و به کار شایسته پردازد امید که از رستگاران باشد.)

• ثمره‌ی نوزدهم: چنگ زدن به عروه الوثقی:
محکم ۱: «وَمَن یسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَک بِالْعُرْوَهِ الْوُثْقَى وَ إِلَى اللهِ عَاقِبَهُ الْأُمُورِ»
(سوره‌ی لقمان، آیه‌ی ۲۲. ترجمه: و هر کس خود را در حالى که نیکوکار باشد تسلیم خدا کند قطعا در ریسمان استوارترى چنگ درزده و فرجام کارها به سوى خداست.)

• ثمره‌ی بیستم: مستجاب شدن دعاهایشان:
محکم ۱: «وَیسْتَجِیبُ الَّذِینَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَ یزِیدُهُم مِّن فَضْلِهِ وَ الْکافِرُونَ لَهُمْ عَذَابٌ شَدِیدٌ»
(سوره‌ی شورا، آیه‌ی ۲۶. ترجمه: و [درخواست] کسانى را که ایمان آورده و کارهاى شایسته انجام داده‏‌اند اجابت مى‏‌کند و از فضل خویش به آنان زیاده مى‏‌دهد و[لى] براى کافران عذاب سختى خواهد بود.)

• ثمره‌ی بیست و یکم: نجات یافتن از عذاب‌های دنیوی:
محکم ۱: «وَأَمَّا ثَمُودُ فَهَدَینَاهُمْ فَاسْتَحَبُّوا الْعَمَى عَلَى الْهُدَى فَأَخَذَتْهُمْ صَاعِقَهُ الْعَذَابِ الْهُونِ بِمَا کانُوا یکسِبُونَ * وَنَجَّینَا الَّذِینَ آمَنُوا وَکانُوا یتَّقُونَ»
(سوره‌ی فصلت، آیه‌ی ۱۷ و ۱۸. ترجمه: و اما ثمودیان پس آنان را راهبرى کردیم و[لى] کوردلى را بر هدایت ترجیح دادند پس به [کیفر] آنچه مرتکب مى‏‌شدند صاعقه عذاب خفت‏‌آور آنان را فروگرفت. و کسانى را که ایمان آورده بودند و پروا مى‏‌داشتند رهانیدیم.)

• ثمره‌ی بیست و دوم: راستگو و راست کردار شدن:
محکم ۱: «إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِینَ آمَنُوا بِاللهِ وَ رَسُولِهِ ثُمَّ لَمْ یرْتَابُوا وَ جَاهَدُوا بِأَمْوَالِهِمْ وَ أَنفُسِهِمْ فِی سَبِیلِ اللهِ أُوْلَئِک هُمُ الصَّادِقُونَ»
(سوره‌ی حجرات، آیه‌ی ۱۵. ترجمه: در حقیقت مؤمنان کسانى‏‌اند که به خدا و پیامبر او گرویده و [دیگر] شک نیاورده و با مال و جانشان در راه خدا جهاد کرده‌‏اند اینانند که راست کردارند.)

موفق باشید
حاج فردوسی

کلمات کلیدی: , , ,

146

 
 
 
118 نویسندگان
28 پاسخ‌ها
0 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
5 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
اشتراک برای:
فروزان

سخن گفتن در اسلام آدابی دارد، اصلی‌ترین آن پاکیزه سخن گفتن است، سخن پاکیزه سخنی است که سنجیده، عاقلانه، به‌جا و به‌موقع، قابل فهم، جذاب، نرم و ملایم، مفید به فایده و پرثمر باشد. امام علی(ع) فرموده است: «بهترین گفتار آن است که نه خسته کننده و ملال‌آور باشد و نه بسیار کم و نارسا باشد». ممنون از حاج فردوسی و همکارانشون که تمام این نکات را در نشر مطالب و سخنرانی ها رعایت می کنند

نیما

امیرمؤمنان علی ‌علیه‌السلام :
چهار چیز است که به هر کس داده شود خیر دنیا و آخرت به او داده شده راستگویی ‌در سخن، اداء امانت، نگهداری شکم از حرام و حسن خلق. 

حیدر

کسی از رسول خدا پرسید: عملی که انسان را بهشتی می‌کند چیست؟ فرمود: 
راستگویی، زیرا هنگامی که انسان راست بگوید نیکوکاری می‌کند و هنگامی که نیکوکاری کند ایمان آورده و هنگامی که ایمان بیاورد داخل بهشت می‌شود. 
عرض کرد ای رسول خدا عملی که انسان را دوزخی می‌کند چیست؟ فرمود: دروغ است، هنگامی که دروغ بگوید کار بد انجام می‌دهد و هنگامی که کار بد انجام می‌دهد کافر می‌شود و هنگامی که کافر شود داخل دوزخ می ‌گردد. 

کسری

نیکی، تنها این نیست که به هنگام نماز، رویِ خود را به سوی مشرق و یا مغرب کنید و تمام گفتگوی شما، درباره قبله و تغییر آن باشد و همه وقت خود را صرف آن سازید؛ بلکه نیکی و نیکو کار کسی است که به خدا و روز رستاخیز و فرشتگان و کتاب آسمانی و پیامبران ایمان آورده و مال خود را، با همه علاقه‌ای که به آن دارد، به خویشاوندان و یتیمان و مسکینان و واماندگان در راه و سائلان و بردگان انفاق می‌کند نماز را برپا می ‌دارد و زکات را می ‌پردازد و همچنین کسانی که به عهد خود -به هنگامی که عهد بستند-وفا می ‌کنند؛ و در برابر محرومیت ‌ها و بیماری ‌ها و در میدان جنگ، استقامت به خرج می‌ دهند؛ این ها کسانی هستند که راست می ‌گویند و گفتارشان با اعتقادشان هماهنگ است و اینها هستند پرهیزکاران! .

اشک حسرت

رحمت از اوصاف خداوند است که معنای آن با آنچه بین ما انسانها متداول است فرق می کند در بین ما یعنی دلسوزی چه باجا و چه بیجا؛ اما در مورد خداوند یعنی لطف و افاضه نعمت به بندگانش.

این لطف و افاضه خداوند گاهی به شکل عام است که هر موجودی را در بر می گیرد مانند نعمت حیات که از آن به رحمت عام تعبیر می شود و گاه خاص است و ویژه‌ی بندگان مۆمن و با تقوا که به آن رحمت خاص گفته می شود. منظور حاج فردوسی از اقسمت مربوط به رحمت الهی، رحمت خاص الهی است که شامل ما منهاجی ها نیز می شود.

علی اکبر

صبر از اسباب بهره مندى از رحمت خاصّ خدا: «وَ بَشِّرِ الصَّابِرِینَ‏ … أُولئِكَ عَلَیْهِمْ صَلَواتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ : و صبركنندگان را بشارت ده … آنانند كه درودها و رحمتى خاص از سوى پروردگارشان بر آنان است.»

عرفان

 صالح بودن سبب برخوردارى از رحمت خاصّ الهى‏: « وَأَدْخَلْنَاهُمْ فِی رَحْمَتِنَا إِنَّهُم مِّنَ الصَّالِحِینَ : و همه آنان را در رحمت خویش (منصب نبوت، كمالات نفسانى، كتاب آسمانى و تربیت جامعه) درآوردیم، زیرا كه به حق از نیكان و شایستگان بودند.»

نیکا

آخرت طلبان، برخوردار از فضل و رحمت خاص خدایند: «مِنكُم مَّن یُرِیدُ الدُّنْیَا وَمِنكُم مَّن یُرِیدُ الآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِیَبْتَلِیَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ وَاللّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُۆْمِنِینَ : برخى از شما خواهان این جهان و برخى خواستار آن جهانند سپس شما را [به هزیمت‏]- در جنگ احد- از آنها واگردانید تا شما را بیازماید، و هر آینه از شما درگذشت، و خدا خداوند فزون‏بخشى بر مۆمنان است.»

افشار

سوالی از حاج فردوسی رهبر معنوی نظام منهاج فردوسیان داشتم. آیا به طور قطع به یقین می شود گفت کسی که منهاجی شده است جزو مومنان است؟؟ و بهشت رفتن او حتمی است؟

فرهاد

اللَّهُ إِلَهُ كُلِّ شَیْ‏ءٍ الرَّحْمَنُ بِجَمِیعِ خَلْقِهِ وَ الرَّحِیمُ بِالْمُۆْمِنِینَ خَاصَّةً؛ خداوند معبود همه چیز است، نسبت به تمام مخلوقاتش رحمان، و نسبت به خصوص مۆمنان رحیم است

حسینی

براى خداوند متعال دو قسم رحمت وجود دارد، یكى رحمت عام كه مۆمن و كافر، نیكوكار و بدکار و انسان و غیر انسان همه از آغاز خلقتشان تا مادامى كه وجود دارند در پرتو آن به وجود آمده و با آن روزى مى خورند.
رحمت دیگر رحمت خاص است كه خود عطیه اى است كه خداوند آن را تنها به كسانى مى دهد كه داراى ایمان و عبودیت باشند؛ مانند منهاجی شدن، حیات طیّب و زندگى نورانى در دنیا و بهشت و رضوان در آخرت كه كفار و تبهکاران به دلیل كفر و جرمشان از آن بی بهره اند. آنچه نصیب ایشان می شود چیزى است در مقابل این رحمت؛ مانند زندگى نكبت بار و عذاب بنیان کَن در دنیا و آتش و رنج های آن در آخرت. 

کاتب

تنها مانعى كه مى تواند از رسیدن فیض الهى به انسان جلوگیرى كند گناهان اوست كه نمى‏گذارد بنده از كرامت قرب به خدا و لوازم قرب (بهشت و آنچه در آن است) برخوردار گردد.
توبه واقعی و طلب بخشش از خداوند یکتا و تلاش برای بین بردن اثر گناه از قلب، تنها كلیدى است كه درِ سعادت را باز مى كند و آدمى را پذیرای دریافت باران های رحمت الهی می گرداند و هیچ ربطی به منهاجی شدن ندارد

همتی زاده

رحمت الهی چه مادی و چه معنوی از وسعت بی حد و حصری برخوردار است که محدود به شخص و یا گروه معین از بندگانش نیست و هیچ استثنایى نمى تواند رحمت خدا را مقید كند و هیچ چیزى نمى تواند او را مجبور به خوددارى از افاضه نماید؛ مگر اینكه فرد، خودش، قابلیت دریافت خیری را نداشته و یا مانعى را به سوء اختیار خود، پدید آورده باشد در نتیجه از آن فیض الهی محروم می شود. منهاج فردوسیان دقیقا بر عکس عمل کرده و باعث می شود افراد شامل رحمت الهی شوند. حتی اطرافیان که منهاجی نیستند از رحمت منهاجی ها برخوردار می شوند.

احسان

رحمت در خداوند متعال معنایش افاضه‌ی خیر بر مُستحقِّ خیر است، آن هم به مقدارى كه او استحقاق آن را دارد؛ یعنی خداوند متعال بسته به زمینه و ظریفیت پذیرش خیر، به هر کس و هر چیز، خیر (رزق مادی و معنوی) به او عنایت می کند که این معنای رحمت خداوند است. آیا منهاج فردوسیان باعث رحمت (مادی) انسان ها نیز میشود!؟؟؟

جلال

یکی از مسائلی که در قرآن زیاد مطرح شده است، هدایت است. اصلا قرآن نیز خودش را برای اهل تقوا “کتاب هدایت” معرفی می کند: ذَٰلِكَ الْكِتَابُ لَا رَيْبَ فِيهِ هُدًى لِّلْمُتَّقِينَ

در قرآن با این آیه و شبیه آن زیاد مواجه می شویم که پروردگار عالم می فرماید:  وَاللَّـهُ يَهْدِي مَن يَشَاءُ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ؛خداوند هرکه را بخواهد به راه راست هدایت می کند
پس اگر ثمره منهاجی شدن هدایت باشد خداوند می خواهد که منهاجی هدایت میشود و منهاج فردوسیان چیزی جز حرف خدا و حق نیست.

روشن

بانام خداوسلام
منظور الگو گرفتن از پیامبر برای شناخت خدا و نزدیکی به خداس،،، نگفته برای دریافت نعمت وسیله پیدا کنید بلکه گفته برای نزدیک شدن بخدا،، یعنی شناخت خدا،،،، منظور همون الگوهای ما هستند،،، کلا الگو داشتن برای شناخت هر چیزی باعث سرعت رسیدن به خواسته میشه،،، مثلا دانش آموزی که معلمش درسش میده خیلی زودتر از دانش آموزی که خودش سعی میکنه درسو یاد بگیره موفق میشه،،،، رسول یعنی فرستاده ای از طرف خدا تا یچیزیرو بما بگه و راهمونو هموار کنه،،، پس الگوی خوبی هست که ما بواسطه پیروی از اون راحتتر به شناخت خدا برسیم و درنتیجه از نظر فرکانسی بهش نزدیکتر شیم
استاد همش میگن اگه میخواید زودتر نتیجه بگیرید چندماه منو حرفامو بپذیرید و عمل کنید و واقعا میبینیم کسانی که حرفای ایشون رو جدی گرفتن پیشرفت خیلی زیادی کردن،،،، پس میتونیم بگیم استاد الگویی هستند در زمان کنونی تا طبق درک و فهم امروزی ما تا ما با راه سعادت واقعی آشنا بشیم و این به این معنی نیست که ما توکلمون به استاده بلکه راه استاد رو راهی از هزاران راه خداوند بر روی زمین برای تقرب بخدا میدونیم،،،، فکر کنم منظور کلی این آیه درپیش گرفتن راه الگو هایی هست که به راه راست هدایت شدند و دوست دارن دیگران رو هم هدایت شده ببینن
شاد و پیروز باشید

رامین

تداوم ذکر خدا،کوتاهترین راه رسیدن به رشد

نکات مورد توجه آیات:

هر انسانی در معرض فراموشی قرار دارد به ویژه هر گاه که کارها و غم ها به اورو می آورند . وحتی برخی گفته اند: انسان را بدین سبب انسان گویند که فراموش می کند. خداوند به ما دستور داده است که در هنگام فراموشی او را یاد کنیم زیرا فراموشی یاد خدا مانع هدایت و رشد می شود. بنابراین تدارک و جبران یاد پروردگار با بروز هر گونه غفلت لازم است.
بنا بر آیات فوق ،کسانی که گفتن “ان شاءالله”را فراموش کنند باید اگر چه شده با تعبیری دیگر ذکر خدارا بر زبان آورند( ترجیحا استغفار)­ و امید به رشد و تعالی در اثر عنایت پروردگار داشته باشند.
نکته اول:درباره ی آینده، قطعی سخن گفتن برای یک انسان موحد، منطقی و صحیح نیست. بلکه انسان باید پیوسته خود را نیازمند به خدا بداند و هیچ گاه به امکانات و توان خود تکیه نکند. چنانچه در آیه فوق­می فرماید: هیچ وقت درباره ی کاری مگو که فردا چنین می کنم. “وَ لا تَقُولَنَّ لِشَیْ‏ءٍ إِنِّی فاعِلٌ ذلِکَ غَداً إِلاَّ أَنْ یَشاءَ اللَّهُ…”

خداوند به پیامبر و امتش دستور می دهد که درباره تصمیم برای کارهای آینده حتماً جمله ی ان شاءالله را ذکر کنند.

گفتن “ان شاءالله”که اعتقاد به قدرت و مشیت الهی را می رساند تکیه کلام اولیای الهی است. چنانکه در قران از زبان پیامبران نقل شده است.

یعقوب علیه السلام­ به فرزندانش می گوید : ادْخُلُوا مِصْرَ إِنْ شاءَ اللَّهُ آمِنینَ­(یوسف/99)

وارد مصر شوید، ان شاءالله در امانید.

موسی علیه السلام­ به خضر علیه السلام­ می گوید: سَتَجِدُنی‏ إِنْ شاءَ اللَّهُ صابِرا (69/کهف)

اگرخدا بخواهد مرا شکیبا خواهی یافت.

حضرت شعیب علیه السلام به حضرت موسی علیه السلام می گوید: سَتَجِدُنی‏ إِنْ شاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّالِحینَ به زودی اگر خدا بخواهد مرا از شایستگان خواهی یافت (27/قصص)

و حضرت اسماعیل علیه السلام به پدرش حضرت ابراهیم علیه السلام می گوید: “سَتَجِدُنی‏ إِنْ شاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابرین” (صافات 102)

مرا ذبح کن که به خواست خدا­ مرا از شکیبایان خواهی یافت.

آوردن جمله (ان شاءالله) یک نوع ادب در پیشگاه خداوند است­ بلکه بیان این حقیقت­نیز می باشد­که ما از خود چیزی نداریم و هر چه هست از ناحیه اوست. این تعبیر توجه ما را به خدا افزایش داده و نیرو و قدرت ما را بیشتر نموده و ما را دعوت به پاکی و صحت عمل می نماید.

از پاره ای روایات استفاده می شود که اگر کسی سخنی را در ارتباط با آینده بدون انشاءالله بگوید خدا او را به خودش وا می گذارد و از زیر چتر حمایتش بیرون می برد.

در حدیثی از امام صادق علیه السلام می خوانیم:

امام دستور داده بود نامه ای بنویسند، هنگامی که نامه پایان یافت و به خدمتش دادند ملاحظه کردند، انشاء الله در آن نبود فرمودند

” فَقَالَ کَیْفَ رَجَوْتُمْ أَنْ یَتِمَّ هَذَا وَ لَیْسَ فِیهِ اسْتِثْنَاءٌ انْظُرُوا کُلَّ مَوْضِعٍ لَا یَکُونُ فِیهِ اسْتِثْنَاءٌ فَاسْتَثْنُوا فِیه ”

شما چگونه امیدوار بودید که این نامه (یا این کار) به پایان برسد در حالی که انشاءالله در آن نیست. نگاه کنید در هر جای آن نیست بگذارید.

نکته مهم اینکه در آنچه هم یقین داریم ،باید (ان شاءالله) بگوییم. چنانچه پیامبراسلام صلی علیه و آله وسلم هنگام ورود به قبرستان می فرمودند: ” … انا ان شاءالله بکم لاحقون” اگر خدا بخواهد ما هم به شما خواهیم پیوست. در حالی که مرگ حتمی است.

نکته دوم: سپس در ادامه این جمله می فرماید: هنگامی که یاد خدا را فراموش کردی بعد که متوجه شدی پروردگارت را بخاطر بیاور”…. وَ اذْکُرْ رَبَّکَ إِذا نَسیتَ ”
اشاره به اینکه اگر به خاطر فراموشی جمله انشاءالله را به سخنانی که از آینده خبر می دهی نیفزایی هر موقع بیادت آمد فورا جبران کن.

از آن جائیکه امر به یاد آوری مطلق آمده و معلوم نکرده که با چه عبادتی بیاد خدا بیفتد، لذا استفاده می شود که منظور فقط ذکر خدای تعالی است حال چه­ این ذکر به لفظ باشد و چه بیاد قلبی، انشاءالله باشد یا استغفار و یا هر ذکر دیگر چه فاصله از کار مورد نظر زیاد شده باشد یا کم . نکته سوم : خداوند متعال پس از اینکه امر میفرماید جبران از دست رفته را بنماید ،شخص را امیدوار به امدادهای الهی نموده و می گوید: بگو امیدوارم که پروردگارم مرا به راهی روشن تر از این هدایت کند.

“وَ قُلْ عَسى‏ أَنْ یَهْدِیَنِ رَبِّی لِأَقْرَبَ مِنْ هذا رَشَداً”

کلمه “هذا” اشاره به ذکر خدا بعد از فراموشی است و معنایش این است که امیدوارباش که پروردگارت تو را به امری هدایت کند که رشدش از ذکر خدا بعد از نسیان بیشتر باشد و آن عبارت است از ذکر دائمی و بدون نسیان در نتیجه آیه شریفه از قبیل آیاتی نظیر وَ اذْکُرْ رَبَّکَ فی‏ نَفْسِکَ تَضَرُّعاً وَ خیفَةً (اعراف/205)می باشد.

یاور

در سوره مبارکه دهر ضمن بیان احوالات متقّین از پاداش عظیم آنان یاد می‌کند و می‌فرماید: «اِنّ الابرار یشربون من کأس مزاج‌ها کافوراً» (1): نیکان از جامی می‌نوشند که با عطر خوشی آمیخته است و این شراب طهور بهشتی بسیار معطر و خوشبوست که هم ذائقه از آن لذت می‌برد و هم شامه؛ و در آیه بعد اعلام می‌دارد که نیکان از هرجا که اراده کنند این چشمه را جاری می‌سازند، «عیناً یشرب بها عبادالله یفجرونها تفجیرا» (2): این چشمه چنان در اختیار و اراده ابرار و عباد الله است که هر جا اراده کنند از همانجا سر بر می‌آورد.
در روایتی از امام محمد باقر (ع) است که در توصیف این چشمه می‌فرمایند: «هی عین فی دار النبی تفجر الی دور الانبیاء و المؤمنین» (3) این چشمه ای است در خانه پیامبر اسلام (ص) که از آنجا به خانه سایر مؤمنین و انبیاء جاری می‌شود. همانگونه که در دنیا چشمه های علم و رحمت از خانه پیامبر اکرم به سوی بندگان خدا و نیکان سرازیر است در آخرت که تجسم بزرگی از این برنامه است چشمه شراب طهور از همین بیت وحی می‌جوشد و به خانه های مؤمنین سرازیر می‌شود.

fa فارسی
X