۲۶ بهمن

شکستن آئین‌های کهن!

سؤال: چرا اصرار بر شکستن آئین‌های کهن دارید؟

طرح سؤال: شما آئین‌های کهن ـ که میراث اجداد و پدرانمان است و برخی از آنها، سابقه‌ی چند هزار ساله دارد ـ را به آشکارا رد کرده و اصحاب منهاج فردوسیان را به زیر پا گذاشتنِ آنها دعوت می‌کنید. قسمت اصلی فرهنگ هر سرزمین، آداب و رسوم آن است و احترام به آداب و رسوم، موجب پیوند نسل‌های بعد به نسل‌های قبل می‌گردد. اگر جامعه‌ای به آئین‌های کهن برجای مانده از پدران خود، بی‌توجهی کند، نسلی بریده از فرهنگ، پرورش خواهد داد. نسل بریده از آداب و رسوم کهن خویش، نسلی بی‌هویت خواهد بود که در مقابل فرهنگ‌های بیگانه، دچار خودباختگی خواهد شد. چرا اصرار بر شکستن آئین‌ها دارید؟

جواب: برای رسیدن به جواب این اشکال، باید به چند نکته توجه نمود:

تعریف «دین» و «آئین»:
آنچه در هر جامعه‌ای حاکم است و آن را اداره می‌کند، یا «دین» است و یا «آئین». «دین» آموزه‌هایی است که خدای تعالی توسط پیامبرانش برای هدایت انسان‌ها به کمالات دنیوی و اخروی و جسمی و روحی، فرو فرستاده است. برخی از این آموزه‌ها در کتاب‌های الهی آمده و برخی دیگر، در سخنان برجای مانده از پیامبران می‌باشد.
در مقابل «دین»، «آئین» قرار دارد. «آئین» آموزه‌هایی است که انسان‌ها برای گذران امور دنیوی خود، وضع کرده‌اند. برخی آداب، رسوم، تعارفات و تشریفات هر جامعه، برخاسته از آئین است، یعنی قراردادهایی است که بین انسان‌ها نهاده شده و توسط نسل‌های بعد، پاس داشته می‌شود.

«دین» و «آئین» در تقابل با یکدیگر است:
آنچه در میان متدینین سهل‌انگار نسبت به دین رایج است، این است که می‌توان بین دین و آئین، جمع کرد. یعنی هم آداب و رسوم دینی را بجا آورد و هم آداب و رسوم آئینی را مراعات نمود. ولی از برخی روایات، چنین بر می‌آید که بین دین و آئین، آشتی‌ای بر قرار نیست و هر چه انسان‌ها به سوی آئین بروند، از دین دور می‌شوند و هر چه آموزه‌های دین را مراعات کنند، از مراعات آموزه‌های آئین، باز خواهند ماند.

امام صادق (علیه‌السلام) فرمودند: «إِنَّ النَّاسَ أَخَذُوا عَنِ النَّاسِ وَ إِنَّکمْ أَخَذْتُمْ‏ عَنْ رَسُولِ اللهِ (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) وَ عَلِی (علیه‌السلام) وَ لَا سَوَاءً» (محاسن، محدث برقی، جلد ۱، صفحه‌ی ۲۰۱، باب الهدایه من الله عز و جل) ترجمه: همانا مردم [آداب و احکامشان را] از مردم گرفته‌اند ولی شما از پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) و علی (علیه‌السلام) گرفته‌اید و [حالِ این دو گروه] یکسان نیست.

عمل به آئین، پاداش اخروی ندارد:
نکته‌ی دردناک این است که مراعات آداب و رسوم کهن، هیچ پاداش اخروی‌ای ندارد. زیرا پاداش، بر انجام دستوراتی است که خدای تعالی برای هدایت و سعادت بشر نازل کرده است، پس آنچه انسان‌ها با مصلحت‌اندیشی خود و صلاحدید یکدیگر ساخته‌اند، فقط جنبه‌ی دنیوی داشته و پاداش اخروی نخواهد داشت. بنا بر این، اگر کسی خود را مقید کند که تمام آداب و رسوم پدرانش را انجام دهد، زحمت فراوانی بر خود نهاده و احتمالاً به پاره‌ای از آنچه می‌خواهد، برسد، ولی پاداش و بهره‌ای برای آخرتش نخواهد داشت.
قرآن کریم می‌فرماید: «مَن کانَ یرِیدُ الْحَیاهَ الدُّنْیا وَ زِینَتَهَا نُوَفِّ إِلَیهِمْ أَعْمَالَهُمْ فِیهَا وَ هُمْ فِیهَا لاَ یبْخَسُونَ * أُوْلَئِک الَّذِینَ لَیسَ لَهُمْ فِی الآخِرَهِ إِلاَّ النَّارُ وَ حَبِطَ مَا صَنَعُواْ فِیهَا وَ بَاطِلٌ مَّا کانُواْ یعْمَلُونَ» (سوره‌‌ی هود، آیات ۱۵ و ۱۶) ترجمه: کسانى که زندگى دنیا و زیور آن را بخواهند [جزاى] کارهایشان را در آنجا به طور کامل به آنان مى‏‌دهیم و به آنان در آنجا کم داده نخواهد شد. اینان کسانى هستند که در آخرت جز آتش برایشان نخواهد بود و آنچه در آنجا کرده‏‌اند به هدر رفته و آنچه انجام مى‏‌داده‌‏اند باطل گردیده است.
البته در آیه‌ی دیگر، دستیابی به هر گونه خواهش دنیوی را به اراده‌ی الهی وابسته می‌سازد. یعنی اینطور نیست که مراعات هر آداب و تشریفاتی، حتماً به شادکامی و خوشی منجر گردد؛ می‌فرماید: «مَن کانَ یرِیدُ الْعَاجِلَهَ عَجَّلْنَا لَهُ فِیهَا مَا نَشَاء لِمَن نُّرِیدُ ثُمَّ جَعَلْنَا لَهُ جَهَنَّمَ یصْلاهَا مَذْمُومًا مَدْحُوراً» (سوره‌ی اسراء، آیه‌ی ۱۸) ترجمه: هر کس خواهان [دنیاى] زودگذر است، به زودی به او می‌دهیم [البته] آنچه بخواهیم [و] برای آن کس که بخواهیم، آنگاه جهنم را که در آن خوار و رانده داخل خواهد شد براى او مقرر مى‏‌داریم.

عمل به آئین، سرزنش شده است:
این که مسلمانان، به جای عمل کردن به دستورات دینی، آنچه از پدرانشان به آنان رسیده را مراعات نمایند، مورد مذمت قرار گرفته است. قرآن کریم می‌فرماید: «وَ إِذَا قِیلَ لَهُمْ تَعَالَوْاْ إِلَى مَا أَنزَلَ اللّهُ وَ إِلَى الرَّسُولِ قَالُواْ حَسْبُنَا مَا وَجَدْنَا عَلَیهِ آبَاءنَا أَ وَ لَوْ کانَ آبَاؤُهُمْ لاَ یعْلَمُونَ شَیئًا وَ لاَ یهْتَدُونَ» (سوره‌ی مائده، آیه‌ی ۱۰۴) ترجمه: و چون به آنان گفته شود به سوى آنچه خدا نازل کرده و به سوى پیامبر[ش] بیایید مى‏‌گویند آنچه پدران خود را بر آن یافته‌‏ایم ما را بس است! آیا هر چند پدرانشان چیزى نمى‌‏دانسته و هدایت نیافته بودند؟!

«دین»،‌ یکسان ولی «آئین»، متفاوت است:
یکی از نکات مهم در تقابل دین با آئین، این است که دین، در هر شهر و سرزمینی، با شهر و سرزمین دیگر، یکی است و اختلافی ندارد، بر عکس «آئین» که از شهری تا شهر دیگر، تفاوت می‌کند و سرزمین تا سرزمین، دگرگون می‌شود. ازدواج دینی در تمام نقاط مسلمان‌نشین، به یک صورت انجام می‌گیرد ولی ازدواج آئینی، یعنی آن قسمت‌هایی که مربوط به آداب و رسوم و تشریفات است،‌ در هر قبیله، شهر و منطقه‌ای با قبیله، شهر و منطقه‌ی دیگر، تفاوت‌های بسیاری دارد. گاهی تازه واردها به یک منطقه، یا جوانان کم‌اطلاع از آداب و رسوم شهر و دیار خودشان، باید در تک تک مسائل ازدواج آئینی، از آگاهان محلی، پرس و جو کنند.

ضرورت جداسازی مرزهای دین از آئین:
برخی آداب، کاملاً دینی است و هیچگونه آئینی در آن دخالت نکرده است، مانند نماز جماعت، که آدابی برای بجا آوردن نماز است ولی تمام آن، از ناحیه‌ی شرع انور رسیده و دخالتی از آئین کهن در آن نشده است.
برخی آداب، کاملاً آئینی است و هیچگونه دخالت دین در آن نیست. مثل چهارشنبه سوری و پریدن از روی آتش. این مراسم، در هیچ حالت و صورتش مورد تأیید شرع مقدس نیست.
ولی گاهی دین و آئین، چنان در هم تنیده می‌شود که حتی بر خبره‌ی دینی، در نگاه اول، معلوم نمی‌گردد. لذا اظهارات برخی علما در تأیید پاره‌ای از آداب و رسوم، از همین نگاه سطحی آنان به موضوع، سرچشمه می‌گیرد و باید برای تفکیک دقیق مرزهای دین از آئین، مطالعات گسترده‌ای انجام دهند. البته ما با تکیه بر قواعد نظری و قوانین عملی منهاج فردوسیان، به عنوان دین ناب و اسلام خالص و تشیع سره، راهمان روشن و کارمان آسان است و تفکیک این دو محدوده، برایمان بسیار راحت می‌باشد.
موضوعاتی که در باره‌ی آنها، دین و آئین، با هم مخلوط شده و نیاز به جداسازی دارد، به قرار زیر است:

موضوع اول، ازدواج:
دین می‌گوید: آنچه برای فراهم آمدن ازدواج، لازم است، به قرار زیر است:
۱. تعیین دختر (ازدواج پسر با دختر نامشخص، باطل است)؛
۲. اجازه‌ی پدر یا جد پدری (برای دوشیزگان)؛
۳. تعیین مهریه (البته اگر تعیین نشود، مهر المثل، ثابت می‌شود)؛
۴. خواندن صیغه‌ی عقد به عربی صحیح؛
۵. اطعام در وقت ازدواج (گویا مستحب است که چند نفری را در وقت ازدواج، غذایی بدهند)

آئین می‌گوید: آنچه برای فراهم آمدن ازدواج، لازم است، به قرار زیر است:
۱. مراسم بله‌برون یا خواستگاری (در این مراسم، فامیل دختر و پسر، با یکدیگر می‌نشینند تا با هم آشنا شوند)
۲. مراسم عقد (در این مراسم، عروس را آرایش کرده و جمعی از خویشان عروس و داماد، در هنگام خواندن صیغه‌ی عقد، حضور می‌یابند. گاهی آرایش خانم‌های حاضر، بیشتر از آرایش عروس می‌شود! در این مراسم، سفره‌ای تزئین‌شده می‌گسترانند و بالای سر عروس، پارچه‌ی سفیدی می‌گیرند و قند می‌سابند. پس از عقد، داماد، بر سر عروس، پول و شیرینی (شادباش/شاباش) می‌ریزد و حاضرین بر می‌گیرند. رقص زنان برای زنان، رقص مردان برای مردان، رقص زنان و مردان به صورت مختلط، کف زدن، پخش موسیقی یا اجرای موسیقی به صورت زنده و در برخی نقاط، نوشیدن شراب، از دیگر آداب آئینی این مراسم است)
۳. کادو (کادو دادن داماد به عروس، عروس به داماد، داماد به بستگان نزدیک عروس، عروس به بستگان نزدیک داماد و حاضرین به عروس، از لوازم و آداب مراسم ازدواج آئینی است. همچنین در دوران عقد، به مناسبت‌هایی مانند شب یلدا، نوروز، سالروز تولد عروس و سالروز ازدواجشان، داماد باید به عروس، کادو بدهد و عروس نیز در سالروز تولد داماد، به او کادو می‌دهد. معمولاً دادن کادو، خصوصاً از سوی حاضرین به عروس، از صمیم قلب و برآمده از محبت نیست و فقط برای پاسداشت آئین کهن کادو دادن صورت می‌گیرد. در زمانه‌ی کنونی، تهیه‌ی کادوهای گران‌قیمت، با دلخوری و فشار مالی و عصبی همراه است)
۴. حنابندان (این رسم، از شهرهای پرجمعیت برافتاده ولی در برخی مناطق روستایی، همچنان مراعات می‌شود. در این مراسم، مقداری حنا در بین زنان فامیل عروس و داماد توزیع می‌شود و طی برگزاری جشن‌هایی، دست‌ها و پاهایشان را حنا می‌گذارند)
۵. طلا (از ضروریات ازدواج آئینی، طلاست. فلزی زردرنگ و گران‌قیمت که باید سرویس کاملی از آن، از سوی داماد برای عروس تهیه شود و عروس نیز ـ بدون در نظر گرفتن حرمت شرعی ـ حلقه‌ای برای داماد تهیه می‌کند. در ازدواج آئینی، نمی‌توان فلز دیگری مانند نقره را جایگزین طلا نمود)
۶. جهیزیه (تهیه‌ی لوازم زندگی برای عروس، که معمولاً بر عهده‌ی پدر عروس است. در این مراسم، باید خانواده‌ی عروس، آنچه برای سال‌ها زندگی مشترک لازم است، تهیه کرده و همراه عروس،‌ به خانه‌ی داماد بفرستند. سرویس‌هایی مانند سرویس چوب، سرویس خواب، سرویس مبل و سرویس آشپزخانه، که دهان پدر عروس را سرویس می‌کند، یعنی او را تا مدت‌ها، بدهکار می‌نماید)

موضوع دوم، مرگ:
دین می‌گوید: آنچه از آداب که باید در مراسم مردن یک مسلمان مراعات شود، به قرار زیر است:
۱. غسل (بدن مرده را باید سه بار، غسل دهند)
۲. تشییع (مؤمنین، بدن را تا محل دفن، همراهی کنند)
۳. تسلیت (به صاحبان مصیبت، برای این که از بار غمشان کاسته شود، دلداری بدهند)
۳. دفن (بدن مرده را در زمین، دفن کنند)

آئین می‌گوید: آنچه از آداب که باید در مراسم مردن یک فرد مراعات شود، به قرار زیر است:
۱. تسلیت دادن (نباید بر تسلیت حضوری، اکتفا کرد بلکه باید با نوشتن پلاکارد یا انتشار آگهی در روزنامه، به بازماندگان، تسلیت گفت. هر مقدار که پارچه‌ی تسلیت، بزرگتر باشد یا آگهی ترحیم در روزنامه‌ی پرتیراژتری چاپ شود، اثر بهتری بر روحیه‌ی بازماندگان خواهد داشت)
۲. دسته‌گل بردن (باید در مراسم دفن، دسته‌گل به قبرستان یا خانه‌ی صاحبان عزا برد. این دسته‌گل، هر چه بزرگتر باشد، بیشتر می‌تواند موجب تسلای خاطر بازماندگان باشد!)
۳. برگزاری مراسم ختم (پس از دفن، باید در محلی مذهبی مانند مسجد یا هیأت و گاهی در خانه‌ی متوفی، مراسمی برگزار شود که همراه با صرف چای، شیرینی، میوه و گاهی ناهار یا شام باشد. در این مراسم، قرآن نیز تلاوت شود و فضایل و مناقب مُرده، یادآوری گردد)
۴. برگزاری مراسم سوم (در روز سوم مردن، مراسمی مشابه با مراسم ختم در روز اول دفن، برگزار شود. این مراسم نیز همراه با صرف چای، شیرینی، میوه و گاهی ناهار یا شام باشد)
۵. برگزاری مراسم هفتم (در روز هفتم مردن، مراسمی مشابه با مراسم ختم در روز اول دفن، برگزار شود. این مراسم نیز همراه با صرف چای، شیرینی، میوه و گاهی ناهار یا شام باشد)
۶. برگزاری مراسم چهلم (در روز چهلم مردن، مراسمی مشابه با مراسم ختم در روز اول دفن، برگزار شود. این مراسم نیز همراه با صرف چای، شیرینی، میوه و گاهی ناهار یا شام باشد)
۷. برگزاری مراسم سالگرد (یک سال بعد از مردن، مراسمی مشابه با مراسم ختم در روز اول دفن، برگزار شود. این مراسم نیز همراه با صرف چای، شیرینی، میوه و گاهی ناهار یا شام باشد)
۸. بلند گذاشتن مو (نزدیکان مرده نباید تا مدتی ـ شاید تا چهلم و شاید تا سالگرد! ـ موی سر یا ریش خود را کوتاه کنند. زنان نیز نباید به اصلاح مو و صورت خود اقدام نمایند. این کار، نوعی احترام به مرده تلقی می‌شود)

موضوع سوم، عزاداری:
دین می‌گوید: برای عزاداری در سالگرد شهادت ائمه‌ی اطهار (علیهم‌السلام)، خوب است:
۱. برپایی مجلس (به بهانه‌‌ی عزاداری، مجلسی برای بیان فضایل و مناقب آن معصوم برپا شود و با بیان اعتقادات درست و احکام نورانی اسلام، موجبات احیای امر اهل بیت (علیهم‌السلام) فراهم گردد.
۲. مرثیه‌خوانی (شایسته است در مجالسی که به مناسبت عزاداری بر اهل بیت (علیهم‌السلام) برگزار می‌شود، ذکر مصائب آن بزرگواران شود تا حاضرین، گریه کنند)
آئین می‌گوید: برای عزاداری در سالگرد شهادت ائمه‌ی اطهار (علیهم‌السلام)، خوب است:
۱. سینه‌زنی (در این مراسم،‌ یک یا چند نفر، اشعاری با مضامین مذهبی را با آهنگ خاص می‌خوانند و حاضران در جلسه، بر طبق همان آهنگ، با دست به سینه می‌زنند.
۲. زنجیرزنی (در مراسم زنجیرزنی، یک یا چند نفر، اشعاری را با موسیقی مخصوص، می‌خوانند و حاضران که زنجیرهایی آهنین و دسته‌شده دارند، آن زنجیرها را به نظم خاصی، به سر، پشت یا کمر خود می‌زنند.
۳. شمع‌گردانی (در این مراسم، تعداد زیادی شمع فراهم آمده و به دست عزاداران داده می‌شود. این مراسم در شب انجام می‌گیرد)
۴. شام غریبان (در شب یازدهم محرم، در هر جایی که بتوانند، حتی کوچه و خیابان یا داخل مسجد و هیأت‌ها، اقدام به روشن کردن شمع می‌کنند)
۵. گِل‌مالی (در برخی نقاط، در روز عاشورا، حوضچه‌هایی از گِل رقیق ایجاد می‌کنند و عزاداران، خود را در آن می‌غلطانند و این گِل‌اندود کردن را عزاداری می‌شمارند)
۶. پیاده‌روی بر خار (در این مراسم آئینی، عزاداران با پای برهنه، بر روی زمینی که از خار، پوشانده شده، قدم می‌زنند)
۷. قمه‌زنی (در این مراسم آئینی، مردان در روز عاشورا، سرشان را می‌تراشند و روپوش سفید می‌پوشند، سپس خنجرهای بلندی که به آن «قمه» یا «دشنه» گفته می‌شود بر می‌دارند و جلو سر خود را خراش می‌دهند تا خون از آن جاری گردد)
۸. نخل برداری (در روز عاشورا،‌ تابوتی مثالی و بزرگ برای حضرت سید الشهداء (علیه‌السلام) می‌سازند و آن را می‌آرایند که به آن «نخل» گفته می‌شود)
۹. عبور از آتش (در برخی مناطق، مانند هند و پاکستان، برای عزاداری، محلی را از زغالِ روشن، می‌پوشانند و عزاداران، با پای برهنه، از روی آتش عبور می‌کنند)
۱۰. طبل‌زدن (از لوازم سینه‌زنی و زنجیرزنی‌های بزرگ، طبل است که برای هماهنگ کردن ریتم موجود در شعر با ضربات دست یا زنجیر می‌باشد)
۱۱. سنج‌زدن (دو ورقه‌ی فلزی است که بر اثر کوبیده شدن بر یکدیگر، تولید صدا می‌کند، این ساز ضربی، همراه با طبل، در عزاداری‌ها استفاده می‌شود و با توجه به این که صدایش زیر است، برای رقیق‌کردن صدای طبل که بَم است، کاربرد دارد)
۱۲. نی‌نوازی (با توجه به حزن‌آفرینی صدای نی، در برخی مناطق، در عزاداری‌هایشان از نی‌نوازی استفاده می‌شود)
۱۳. شبیه‌خوانی (تآتری مذهبی با موضوع حوادث کربلاست. در این نوع تآتر، از آلات موسیقی مانند طبل، سنج و نی، به وفور استفاده می‌شود و بیشتر گفتگو‌ها با شعر انجام می‌گیرد)
۱۴. سیاه‌پوشی (در مراسم عزا، چه برای مردگان خودشان و چه برای ائمه‌ی اطهار (علیهم‌السلام) لباس مشکی می‌پوشند، پارچه‌ی مشکی به گردن می‌اندازند، در و دیوار مساجد و هیأت‌ها را با پارچه‌های سیاه می‌پوشانند و پرچم‌های سیاه، از بالای خانه‌ها آویزان می‌نمایند)

موضوع چهارم، نوروز:
دین می‌گوید: فقط در روز اول فروردین، خوب است:
۱. روزه گرفتن؛
۲. پوشیدن پاکیزه‌ترین لباس‌ها؛
۳. عطر زدن؛
۴. غسل کردن.

آئین می‌گوید: در روز اول فروردین و چند روز قبل و بعدش، خوب است:
۱. خانه‌تکانی (فرش‌ها، پتوها و لوازم قابل شستشوی خانه را بشویند و گردگیری کنند)
۲. سفره‌ی هفت سین (سفره‌ای بگسترانند که تزئین‌شده با هفت چیز باشد که با حرف «سین» شروع می‌شوند و عبارتند از: سیر، سرکه، سکه، سبزه، سمنو، سماق و سنجد)
۳. تحویل سال (در لحظه‌ای که خورشید وارد برج حمل می‌شود، همه بر کنار سفره‌ی هفت سین بنشینند و دعا بخوانند و سالی نیک را آرزو کنند و بعد از ورود خورشید در برج جدید و تحویل سال، با یکدیگر روبوسی کنند و عید را به هم تبریک گویند)
۳. فال حافظ (باید در سفره‌ی هفت سین، دیوان حافظ بگذارند و در لحظات تحویل سال، برای تک تک افراد فال بگیرند یا یک فال برای تمام اعضای خانواده بگیرند)
۴. عیدی (مبلغی پول است که بزرگ‌ترها باید به کوچک‌ترها ب‌دهند)
۵. سیزده به در (در روز سیزدهم فروردین از منزل خود بیرون روند تا نحسی آن روز را با خود بیرون ببرند و در صحرا و طبیعت رها کنند!)

نتیجه‌گیری و جواب:
از مباحث بالا معلوم شد آداب و رسومی که از ناحیه‌ی شرع مقدس برای هدایت و سعادت انسان نیامده بلکه توسط خود انسان‌ها تراشیده شده است، همانند بت‌هایی هستند که بت‌پرستان با دست خود می‌تراشیدند و در پای آن قربانی می‌کردند و قربانی می‌شدند. مراعات این آداب و رسوم، با توجه به این که هیچ پاداش اخروی ندارد و ذرّه‌ای موجب نزدیک شدن به درجات عالیه‌ی بهشت و قرب و رضوان الهی نمی‌گردد، جز خسران نیست و جز ندامت، ثمره‌ای ندارد. و عبور کردن از آن، خواسته‌ی دین حنیف و استادان معظم منهاج فردوسیان (علیهم‌السلام) است. پس این، خواسته‌‌ی من نیست تا بتوان بر من اشکال نمود، بلکه این اسلام عزیز است که خواهان شکستن آئین‌های کهن می‌باشد و اگر اشکالی وارد باشد، باید بر دین حنیف اسلام، وارد دانست.

برای شرکت در میزگرد «شکستن آئین‌های کهن» در انجمن «تشیّع نانوشته» از ایــنجــا وارد شوید.

کلمات کلیدی: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

126

 
 
 
82 نویسندگان
44 پاسخ‌ها
0 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
10 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
اشتراک برای:
صالحی

ببینید عزیزان از نظر من مراسم آیینی ، وسیله اجرایی آموزه ها و دستورهای دینی و مذهبی در هر جامعه ای است ، و از آن جا که این دستورات ، اغلب شامل تعالیم اخلاقی و تعدیل کننده افراط و تفریط های رفتاری برای اعضای یک جامعه است ، می توان به روشنی به ارتباط مستقیم مراسم آیینی با ارزش های اخلاقی پی برد ، به طوری که در اکثر موارد ، نمونه های آرمانی و متعالی اخلاقی افراد یک جامعه ، در حین برگزاری مراسم آیینی آنها مشاهده می شود. احترام به کار و فرهنگ ، یاری متقابل (تعاون) ، وفای به عهد ، نگه داشتن حرمت سالخوردگان ، مراقبت از کودکان ، عشق به دین و میهن ، سرزنش بدی و شرارت ، نکوهش بیدادگری و ستم ، مردانگی ، ثبات ، صمیمیت ، ایثار و … نمونه هایی از ارزش های اخلاقی هستند که از طریق مراسم آیینی منتقل می شوند.

نیما جان

فرمایش شما متین اما ناگفته نماند که این گونه مراسم ها ، همیشه و در همه ادیان و همه جوامع و همه زمان ها ، باعث اشاعه ارزش های اخلاقی در میان افراد جامعه نمی شوند ، بلکه در مواردی هم ممکن است باعث شوند که یک سری رفتارهای غیر ارزشی در میان شرکت کنندگان رواج پیدا کند

نادرجزینی

اگه اجازه بدین مثالی ارائه کنم برای این فرپایشه شپا دوسته خوبم رای مثال در جشن رنگ که هر ساله در هندوستان برگزار می شود و مردم به قصد افزایش شادی و تقویت روحیه گذشت و فروخوردن خشم ، به سر و صورت و بدن یکدیگر رنگ می پاشند ، اصل اخلاقی حرمت نهادن به حریم شخصی دیگران ، نادیده گرفته می شود و بیشتر به یک رفتار غیر اخلاقی شباهت پیدا می کند و یا قمه زنی که در کشور ما و در بعضی دیگر از جوامع شیعی اجرا می شود ، ترویج خشونت و به هلاکت انداختن خود را به دنبال دارد که اموری غیر اخلاقی اند و چه بسا غیر مسلمانانی که این گونه رفتارها را می بینند ، انجام دهندگان آنها را افرادی غیر متمدن و حتی به دور از هر گونه فرهنگ و اخلاق انسانی تصور کنند.

شاهین افاق

در مورد ایین های کهن و سخنانی که صورت گرفته است میتوان گفت با تحقیق در ادیان مختلف می توان دریافت که اعتقاد به یک امر قدسی و فراطبیعی ، یکی از اصول تمامی آنها را تشکیل می دهد ، به طوری که مؤسس یا پیامبر هر دین ، خود فرستاده آن موجود ماورایی می داند و پیام هایی را که اغلب ایدئولوژی پیروان آن دین به حساب می آید ، از جانب او به مردم ابلاغ می کند. این پیام ها که شامل مجموعه ای از تعلیمات اخلاقی و رفتارهای خاص است ، باعث شکل گیری الگوی زندگی پیروان آن مذهب می شود که معتقدند این پیام ها ، در صورت درست اجرا شدن ، باعث تعالی و تکامل افراد خواهند شد و به روابط میان اعضای جامعه ، معنا می بخشند و آن را نظام مند می کنند.

شایان

چقدر زیبا توضیح دادین در ادامه میشه گفت که بنا بر این ، می توان مراسم آیینی را نوع خاصی از گفتار و اعمال منظم دانست که از آموزه های دینی و ماورایی سرچشمه گرفته و یا برای بیان احساسات دینی و مذهبی به کار گرفته می شود و به دلیل قدمت زیادی که دارند در بیشتر موارد با سنت و تاریخ مردمان یک منطقه پیوند خورده اند و جزئی از فرهنگ روزانه و انکارناپذیر مردم شده اند.

نرگس

من هم با نظر شما موافقم در این عصری که ما داریم زندگی میکنیم گاها میبینیم که مردم در اطراف ما بر این ایین های بی اساس خیلی پایبندند و حتی اغلب و متاسفانه دیده میشه که تعصبی که بر روی این ایین ها هست که بر روی دین و انجام دادن انها نیس وگاهی باید حتما انها را انجام داد وبه عنوان نمونه همین موردی که نام بردین دادن جهیزیه ونه اونطور که دین نام برده بلکه تهیه اسباب و لوازمی برای نو عروس و تازه داماد که تا چند سال بعد از عروسی به خیلی از لوازم نیازی ندارن و استفاده ای نمیشه ولی چون این فرهنگ غلط بین مردم جا افتاده که حتما باید این لوازم تهیه بشه و فلان تومن هم قیمت اون باشه و پدر عروس تا یه مدت اقساط این لوازم رو بدن و فقط هم برای حرف مردم که فلان رسم رو انجام ندادن و به نظر من این هزینه های گزاف رو میشه حذف کرد و به جای اون میشه به افراد مستمند و نیازمند کمک کرد که هم ثواب بسیار زیادی داره و هم اجر اخروی فراوانی که با این عمل هم نیاز های اساسی و مهم زندگی جوان ها براورده بشه و هم پاداش اخروی داشته باشه

احسان

تا شما را داریم غم نداریم من به‌عنوان یک نویسنده برای شما ارزش قائلم امیدوارم شما هم ارزشی برای من قائل بشید و خدمت کار مردم مومن و به کمال و سعادت رسیده بشوید تشکر از شما خیلی زیبا و حساب شده بود و از استاد حاج فردوسی رهبر معنوی هم همینطور

مهتاب

لبیک حاج فردوسی رهبر معنوی ما سایتون مستدام اگر کمکی خواستین من در خدمتم و حاضرم برای کسی که به کمال و سعادت واقعی رسیده از ته دل مایه بزارم

زندی

یکم فکر کنیم می‌بینیم که حب امیر المومنین علی علیه‌السلام در آیین کهن بوده پس ما هم دیگر شیعه نباشیم؟ دلیل و استنباط اشتباهی آوردین لطفا تجدید نظر کنید رهبر معنوی ما حاج فردوسی

زند

خوب است که بعضی از آیین های قدیم میموند و میشد که ادامه داد ولی با در نظر گرفتن زمان و عصر کنونی و حاضر نمی‌ شود یک همچین کاری رو کرد

فاطمی

سلام منم رو بعضی نظرات شما اتفاق نظر دارم چون واقعا اصلا نمی‌شود بعضی از آیین های کهن قدیم رو تا الان کش می‌آوردیم و بعضا باید….

حسن منصوری

ورود دین واحد در اقوام و ملت های مختلف باعث ظهور فرهنگ های مختلف بر اساس ارزش های یکسان می گردد. این تصور درستی نیست که گمان کنیم دین وارد هر سرزمینی شود، فرهنگ یکسانی را به وجود می آورد، بلکه دین ارزش‌های یکسانی را در اقدام و سرزمین های مختلف حاکم می‌کند، ولی فرهنگ ‌های مختلف به خاطر وجود فرهنگ ‌های قدیمی، متفاوت به وجود می ‌آید؛ زیرا شکل‌ گیری قالب ‌ها بستگی به موقعیت جغرافیایی و معیشتی دارد.

جاوید

فرهنگ میراث اجتماعی است و جنبه‌ی ملی دارد که در اثر تکامل طبیعی، و تدریجی جامعه پدید می‌آید و شرایط طبیعی و اقلیمی در تفاوت فرهنگ‌ها تأثیر دارند. به عبارت روشن‌تر، آنچه جامعه در شرائط طبیعی و جغرافیایی و شاید تاریخی می‌آفریند و به انسان‌ها واگذار می‌کند، فرهنگ نامیده می‌شود. اما دین یک میراث اجتماعی نیست و ادیان مخلوق آدمیان نیستند. به بیان متکلمان دین نهاد خداوندی است. با این فرض دین از فرهنگ جداست، ولی سازگار است.

کوثر

در این که، آیا میان دین و فرهنگ نسبت و رابطه ای وجود دارد، یا خیر و اگر رابطه ای وجود دارد آیا این دو با هم یکی هستند؟ یا دین جزو فرهنگ هر قوم و ملتی قرار می‌گیرد. یا دین خود فرهنگ ساز و فرهنگ آفرین است، با توجه به تعریف‌های مختلف و متفاوت از فرهنگ، محل بحث و اختلاف است.

حسین

ببین دوست عزیزم با دقت بیشتر میتوان فهمید در مهندسی فرهنگی کشور، تعیین نقش دین و جایگاه آن یکی از مباحث مهم و بسیار تأثیر گذار شناخته می شود. رسیدن به جایگاه دین در مهندسی فرهنگی کشور و نقش آن در فرآیند فرهنگ سازی، بسته به نسبت دین و فرهنگ متفاوت خواهد بود. اگر نسبت دین و فرهنگ این همانی باشد، در این صورت تمامی عناصر فرهنگ در دین بروز و ظهور می یابد، چنان که تمام ویژگی ها و خصوصیات دین در فرهنگ به روشنی دیده می شود. و اگر نسبت این دو نسبت اصل به فرع یا کل به جزء و … باشد، تأثیر گذاری هر یک در دیگری و میزان کنش و واکنش هر یک بحث و بررسی بیشتری را می طلبد

نادری

در ادامه ی بحث شما باید عنوان کنم که کشف رابطه و نسبت دین و فرهنگ در مهندسی فرهنگ، بسیار تأثیر گذار خواهد بود. اگر در هر سه بخش تعاریف، قلم0رو و خاستگاه، دین همان فرهنگ شناخته شود یا اینکه میان دین و فرهنگ نسبت عام و خاص برقرار گردد, بحث مهندسی فرهنگی نتایج مختلفی خواهد داد. با فرض برابری دین و فرهنگ، دین در تمامی انواع و اقسام فرهنگ دخالت خواهد کرد و دینداران فرهنگ را همان دین می شناسند و حکومت دینی را ناگزیر از دخالت در فرهنگ می دانند.

محسن

ببینید عزیزان صاحب نظران بسیاری دین و فرهنگ را تعریف کرده اند، تا آنجا که برخی از وجود پانصد تعریف برای دین و دویست و پنجاه تعریف برای فرهنگ سخن می گویند.
بخشی از تعاریف یاد شده نشان از وجود رویکردهای گوناگون در تعریف دین و فرهنگ دارد. برای نمونه، برخی از تعاریف در رویکرد مصداق گرایانه قرار می گیرد، شماری در رویکرد کارکرد گرایانه، برخی در رویکرد غایت گرایانه و … .

فرشاد

از نظرمن در نسبت سنجی دین و فرهنگ، می توان هر یک از رویکردهای یاد شده در تعریف دین را با همان رویکرد در تعریف فرهنگ مقایسه کرد و از رابطه دین و فرهنگ سخن گفت. برای نمونه، رویکرد مصداق گرایی در تعریف دین را با رویکرد مصداق گرایی در تعریف فرهنگ به بحث و بررسی گذاشت و یا رویکرد کارکرد گرایانه در تعریف دین را با همان رویکرد در تعریف فرهنگ مقایسه کرد، اما این نسبت سنجی بسیار زمان بر خواهد بود و افزون بر این، خروجی مکتوب بحث بسیار حجیم خواهد شد و از حد و اندازه یک مقاله بیرون خواهد رفت

مهناز

من آخر متوجه نشدم که دین زیرمجموعه فرهنگ است یا فرهنگ زیرمجموعه دین؟

ملیحه

با سلام برای فرهنگ بیش از پانصد معنی ذکر کرده اند و این سوال بستگی داره که مراد ما از فرهنگ چی باشه بنا بر تلقی مشهور از فرهنگ، دین نیز جزیی از فرهنگ است یعنی نوع تفکر و اخلاق و اداب و رفتار یک انسان و خانواده و گروه و جامعه که همان فرهنگ باشد می تواند دینی باشد و غیر دینی لذا فرهنگ عامتر از دین است

اما از طرف دیگر دین خودش نیز  به دنبال فرهنگ سازی است و بایدها و نبایدهایی را ارائه می دهد

فکر کنم بهترین تحلیل را ایت الله مصباح در مجموعه پرسشها و پاسخها در این زمینه  ارائه داده اند

اصغری

دین اسلام پرمحتوا ترین  و راستین ترین هست. با توجه به  سیره ی پیامبر(ص) و اهل بیت   و مراجعه به  متن و تفسیر قرآن که از کوچک ترین حرکات فرهنگی و رفتار ها دریغ نکرده  میشه فهمید که فرهنگ زیر مجموعه ی دین هست  و جرقه فرهنگ درست در قران زده شد ه و بر اساس همون بعدها قوانین فرهنگی تبیین شده اند.

مهدی

سیر مهریه در گذر زمان !

عصر شکار : 20 کیلو گوشت دایناسور . 40 کیلو گوشت اژدها

نتیجه : دایناسور ها منقرض شدند

عصر کشاورزی : 24 دسته تبر سنگی . 24 دسته تیغه و داس جنگی .

نتیجه : افزایش قتل به دلیل دم دست بودن داس برا ی خانم ها

احمد

یارو با پدرش میره خواستگاری

پدر عروس میگه :

مهریه دخترم ۱۰۰ بشکه بنزینه

پدر داماد میگه:

پسرم پاشو بریم یه دختره گازسوز پیدا کنیم

جواد

به خاطر عدم پرداخت مهریه افتادم زندان..
اونجا مجبور بودم هر روز دستشویی بشورم…

کلا نظافت اون بند با من بود..

اونجا بود که با خودم فکر کردم

اگر تو خونه همین کارا رو میکردم خب هیچوقت مهرشو نمیذاشت اجرا….

نخند پاشو دستشویی رو بشور مرررررددد

هاشم

ازدواج با يک زن مثل خريدن کالايي است که مدت ها مشتاقانه از پشت ويترين تماشايش کرده ايد اما وقتي به خانه مي رسيد از خريدنش پشيمان مي شويد..

ارزو

زندگي زناشويي مثل تاتر است: مردم صحنه زيبا و آراسته آن را مي بينند درحالي که زن و شوهر با پشت صحنه درهم ريخته و پرماجراي آن سر و کار دارند.

باقر

تا قبل از ازدواج فقط مرگ مي تواند دو عاشق دلداده را ازهم جدا کند اما بعد از ازدواج تقريبا هرچيزي مي تواند سبب جدايي آنان شود!

حسین

اگر مي خواهي براي يک روز معذب باشي مهمان دعوت کن. اگر مي خواهي يک سال عذاب بکشي پرنده نگه دار واگر مي خواهي مادام العمر در عذاب باشي ازدواج کن!

صادق

خيلي بامزه است: هنگامي که زنان از ازدواج خود داري مي کنند اسمش را مي گذاريم عشق به استقلال اجتماعي اما وقتي مردان از ازدواج خودداري مي کنند به آن مي گوييم ترس از مسووليت اجتماعي!

محمد

مؤمن بر مؤمن هفت حق واجب الهى دارد.
۱ ـ احترام او در هنگامى كه حضور ندارد.
۲ ـ دوستى قلبى با او.
۳ ـ شريك ساختن او در ثروتش.
۴ ـ غيبت او را حرام بداند.
۵ ـ در بيمارى او را عيادت كند.
۶ ـ جنازه او را تشيع كند.
۷ ـ بعد از مرگ درباره او جز به نيكى سخن نگويد.
وسائل الشيعه: ج۸، ص۵۴۶، ح

علی رضا

هر گونه تعرض به قلب مومن و شکستن دل او شکستن حریم خداست که آثار وضعی و عواقب فراوانی دارد، جبران این آثار مخرب به صرف استغفار هم محقق نمی شود، بلکه باید جبران کرد و جبران آن هم بسیار دشوار است.

اصغری

با نتیجه گیری شما حدودا موافقم و میتونم تایید کنم ک آداب و رسوم توسط خود انسان ها آمده اما یه مسله دیگه هست و اون این هست که پیامبر بر چ رسمی بود مگر آیه قرآن نیست من از جنس خودتان پیامبر رو آفریدم پس اینجا مشکل پیش شاید بیاید

سلامی

این خودش جواب طولانی دارد ک اینجا حوصله شرح نیست با یک سرچ تو اینترنت میتوانید متوجه این شبهه بشوید و اصلا بدانید و بروید بگردید کدوم دین اینقدر شبهه داره فقط دین ما چون حق است و ادیان دیگر می‌خواهند دینمان را خراب کنند شبهه وارد ان می‌کنند

مهندس

سلام دین همان آیین است و تعریف دیگری هم شاید داشته باشد از این قبیل
دین، که به آن کیش و آیین نیز، گفته می‌شود؛ در لغت، به معنای راه و روش، تعبیر شده که بر این اساس می‌توان آن را به راه و روشی که افراد انسان برای زندگی خود اختیار می‌کنند تعبیر نمود.
همچنین دین در اصطلاح، یک جهان‌بینی و مجموعه‌ای از باورها است که می‌کوشد توضیحی برای یک رشته از پرسش‌ها که در طول زندگی بشر برای او مطرح می‌شود، مانند چگونگی پدید آمدن اشیا و جانداران و کیفیت آغاز و پایان احتمالی چیزها، و چگونگی زیستن، ارائه دهد پس حواسمون باشه دین یعنی همان آیین و #فرقی_ندارد

Single

توان انتقاد کردن و حفظ وجدان صادق در مخالفت با آنچه که همیشگی، سنتی و مقدس است، هنری والاتر از تحمل و تحریک انتقاد است و این هنر در فرهنگ ما به راستی بزرگ، نو و شگفت آور است.

نرگس

درمان فقر جسمانی، ورزش؛ فقر روحانی، دین؛ فقر مالی، تلاش و فقر معنوی، دانش است.

دلبرانه

یکی از موارد اساسی آیین دلبری این است که شخصی که می خواهد محبوب باشد باید وقت بیشتری را صرف تربیت و فرهنگ خویش نماید.

تائب

چیزی که مطرح کردید، چیزمطرح کردنی هست اما بد مطرح کردید
میخواهید با من مناظره کنید.

آزاده روحانی

سلام بسیار جالب بود
اما باید توجه داشته باشیم ممکن است دین درباره همه جزئیات زندگی برنامه نداشته باشد ضکن اینکه هر آیینی اشتباه نبست. دین با آیینی که مخالف عقل و رشد انسان باشد مخالف است. مثلا سنت خانه تکانی در شب عید سنت خوبی است؛ هر چند در دین توصیه ای درباره آن نداریم.
شهید مطهری: یك سلسله آداب و رسوم در میان مردم هست كه اگر انسان آنها را از طریق مثبت انجام بدهد نه جایی خراب می شود و نه جایی آباد و اگر ترك هم بكند همین طور، مسائلی است كه خدا در آن مسائل سكوت كرده است. بشر یك حالتی دارد كه هیچ وقت از او جدا نمی شود و آن این است كه علاقه ای به بعضی از تشریفات دارد. یك رازی در این مسائل است. دیگر نباید گفت حتماً باید این كار را بكند.
با تشکر
موفق باشید

نــستــرن

جالبه یه چیزاییش رو نمیدونستم …

حسين مهدى زاده

سلام عليكم،
در تكميل جملات قبليم، بخشى از خاطرات سفر به عتبات مقدسه خود را برايتان مينويسم. امسال بحمدالله اين توفيق الهى نصيبم شد كه بهمراه همسرم در زيارت اربعين (نجف به كربلا) شركت كنيم.
در كربلا با چند خانواده مذهبى آشنا شديم كه از قم آمده بودند. در برخوردهايى كه داشتيم، همسرانشان براى همسرم تعريف ميكردند كه در قم چه سفره هاى نذرى مجللى برپا ميكنند و خانمها مشغول نشان دادن اخرين مد لباس و فشن به يكديگر ميشوند!!! خانمم كه حسابى جاخورده بود برايم تعريف ميكرد، و از آنطرف در قسمت مردان آنچه زياد ديده ميشد حرف زدنهاى بى حد و نامربوط و گزافه گويى و شوخيهاى لوس! يعنى آن روح معنويت و زيارت امام رو جز در دو سه نفرشان در هيچكس نديدم!
در سفر كربلا فهميدم كه چقدر ما از فرهنگ اهل بيت دور هستيم و به حرفهاى صد من يه غاز خودمان دلخوشيم!!!
اينجاست كه طبق ايه قران بايد از نو ايمان اوريم و نميريم تا به مرحله يقين برسيم.
واى بر ما !

حسين مهدى زاده

سلام عليكم،
موضوع بحث (دين و آيين ها: اشتراكها و تعارضها) موضوعى بسيار گسترده است كه نياز به ساعتها تفكر و مباحثه و مطالعه دارد.
بنظر من، سير تاريخى يك جامعه و حوادثى كه بر جامعه گذشته از اهميت زيادى برخوردار هست. يادمان نرود كه كشور عزيزمان ايران در طول تاريخ در معرض حملات، بلاها و مصيبتهاى زيادى بوده و با توجه به اين نكته كه اكثر مردم در طول تاريخ سواد درست و حسابى نداشتند بناچار براى رسيدن به ارامش در زندگى فرهنگ خاص خودشان را بوجود اوردند كه از انها به آيين ها ياد ميكنيم كه شامل موسيقى فولكلور، مراسم مختلف اجتماعى و … ميشود. دين اسلام مسلماً نقش محورى در سرزمين ما داشته، و تا جايى كه ميدانم با آيينهايى كه داراى مفسده نبودند بلكه در جهت فرهنگ غنى اسلام (قرآن و معارف اهل بيت ع) بودند مخالفتى نداشته بلكه به اين آيينها جهت قرآنى داده، و اينكار بسيار راحت توسط دين انجام شده زيرا در دين ما آنچه مهم هست نيت أعمال هست، يعنى اسلام خواسته مثلاً اگر زن يا مرد در زندگى به همسرش مهربانى كند و زندگى مشتركشان را شيرين كند ثوابهاى اخروى (علاوه بر دنيوى) در نظر گرفته. بعضى آيينها أصلاً ربطى به دين اسلام ندارند زيرا در آنها نه تعقلى هست و نه راه كمالى براى انسان بلكه برعكس شيطانى هستند و باعث از بين رفتن حقوق انسانى و حتى حيوانى و محيط زيستى، اما آيينى كه در جهت دين باشد و با نيت صالح انجام شود انسان رو به كمال نزديكتر ميكنه. البته امروزه اين بحث ممكن است خيلى پيچيده باشه چون اين زمان، زمانه امواج اينترنت و فضاى مجازيه و حيطه كارى شياطين بسيار وسيعتر شده و مثلاً ميشه انحرافات فكرى و عملى زيادى رو (مانند عرفانهاى كاذب و …) به جامعه تزريق كنه، و از طرفى مشكلاتى كه انسانها دارند از فقر مالى گرفته تا فقر فرهنگى، اونها رو بكشونه به تبعيت از هواهاى نفسانى و أعمال متضاد با فرهنگ قرانى. بنابراين در حيطه كار فرهنگى، مسئولين فرهنگى بايد خود افرادى خودساخته باشند و تزكيه شده كه از افراط و تفريط دورى كنند. مثلاً امروزه بنظر ميرسد كه عزاداريها كم كم داره بسوى افراط كشيده ميشه و نقش شاديها رو به كمرنگ شدن هست، خوب اين ميتونه آيين جديدى باشه با لعاب دين كه مردم رو بسوى ضد دين بكشونه، و اين موضوع خطرناكه.
بهرحال، مطالب زيادى در فكرم هست كه در حوصله اين چند سطر نميگنجه، فقط همينقدر ميتونم بگم كه حوزه اين بحث بسيار وسيع هست و بايد از نظر علماى ربانى و أساتيد راهيافته همچون حضرت امام خمينى، علامه جوادى آملى، علامه محمدتقى جعفرى، و ديگران كمك گرفت.
تنها راه آشنايى با حيات طيبه كه در قران آمده ميباشد، و لذا بايد از خدا كمك طلبيد و به پيامبر اكرم (ص) و اهل بيت (ع) توسل جست تا به بيراهه نرويم.
بنظر من مردم هنوز اسلام رو نشناخته اند چون نه قرآن رو شناختند و نه اهل بيت خدا رو، حتى كسانيكه در قشر باصطلاح مؤمن جاى دارند، اكثر آنها، فاصله زيادى از معارف ناب اسلام دارند.

Afagh

در مراسم سینه زنی مردان اگر نا محرمانی نیستند، اگر مسئله سویی بر آن مترتب نیست، دشمنان سو استفاده نمی‌ کنند خب ممکن است بگویید حرام هم نباشد؟؟؟ مثلا یک جمع محدودی هستند فیلم برداری هم نمی‌کنند، فقط مردان هستند حالا پیراهن را از تن درآوردند و سینه می‌زنند؛ اما به طور کلی – به عنوان یک توصیه – در عزاداری‌ ها مردها برهنه نشوند. چرا؟ چون ممکن است هم در معرض دید نامحرمان باشند و هم دشمنان باز از این مسئله سواستفاده کنند برای تبلیغ علیه مکتب اهل‌بیت علیهم‌السلام.

کریمی

حاج فردوسی نمونه هایی از عزا داری رو مطرح کردن که جزو باور ها و اعتقادات مردم ماست و این اعتقادات به باور تبدیل شده و نیازی هم به سنت شکنی نیست چون باور های خوبیه. همین که جوون هارو به شور میاره و به عزا داری تشویق میکنه یعنی خوبه و این همه آخوند و طلبه توی این مجالس شرکت میکنن و با این کار ها موافق (بجز قمه زنی و رد شدن از اتیشو آسیب زنی…) بعد شما همه این ها را زیر سوال می برید که جز دور شدن بقیه از منهاج حاصل دیگه ای نداره.

سمبل

بی‌توجهی به ارزش‌های معنوی و جایگزینی ارزش‌های مادی غربی، سبب شده برخی‌ها به همه چیز، از جمله ازدواج، رنگی مادی بدهند و در شتاب برای رسیدن به ظواهر از مسیر کمال که همان همسرگزینی است، غافل بمانند.
خامی و نپختگی، آرمان گرایی و نیز عدم اطمینان به تجارب والدین و قدیمی دانستن نسخه آنها، باعث شده که خیلی از جوانان از واقعیت‌های زندگی بی‌اطلاع مانده و نتوانند درباره موضوعی چون ازدواج، واقع بینانه تصمیم بگیرند.

همتی

«پس از آن که اعراب به کشورگشایی پرداختند، سیم و زر و غلام و کنیز به جزیره العرب روان گردید و اندک اندک، اعراب مسلمان به فساد و هرزگی گراییدند.»

مهدی یاری

تجمل خواهی و اعیان منشی مایه بد‌بختی و انقراض جوامع است. جوامع هر اندازه بیشتر در تجمل خواهی و اعیان منشی فرو رود، به همان اندازه به مرز سقوط، نزدیک‌تر می‌شود. روند سقوط نیز به این صورت است که اسراف گری و تجمل طلبی به تدریج سبب فقر و تهیدستی جوامع و حکومت‌ها می‌شود و هر قدر تجمل و اسراف، زیاد شود، به همان اندازه، تهیدستی نیز افزایش می‌یابد تا جایی که ثروت موجود، دیگر جوابگوی اسراف و تجمل نخواهد بود. بدین ترتیب قومی که به این کار عادت کرده‌اند به تدریج ضعیف و زبون می‌گردند و تا مرز نابودی پیش می‌روند.

امین

 

«هر کس براى خودنمایی یا شهرت‌طلبی خانه‌ای براى خود بسازد، روز قیامت آن خانه را تا هفتمین طبقه زمین به دوش می‌کشد، سپس به صورت حلقه‌ای آتشین طوق گردنش می‌شود، آنگاه او را با آن حال به آتش دوزخ می‌افکنند.»

منهاجی

در قرآن مجید از «ترف» به عنوان کلمه‌ای که از نظر مفهوم به تجمل گرایی نزدیک باشد استفاده شده است. در آیه 116 سوره هود آمده است:
«فَلَوْلَا كَانَ مِنَ الْقُرُونِ مِنْ قَبْلِكُمْ أُولُو بَقِیةٍ ینْهَوْنَ عَنِ الْفَسَادِ فِی الْأَرْضِ إِلَّا قَلِیلًا مِمَّنْ أَنْجَینَا مِنْهُمْ ۗ وَاتَّبَعَ الَّذِینَ ظَلَمُوا مَا أُتْرِفُوا فِیهِ وَكَانُوا مُجْرِمِینَ»
«چرا در قرون (و اقوام) قبل از شما، دانشمندان صاحب قدرتی نبودند که از فساد در زمین جلوگیری کنند؟! مگر اندکی از آن‌ها که نجاتشان دادیم و آنان که ستم می‌کردند، از تنعم و کامجوئی پیروی کردند و گناهکار بودند (و نابود شدند)!»

خمیسی

در سیره معصومین (ع) هم مشاهده می‌کنیم که همواره به پاکیزگی و آراستگی خود توجه داشته‌اند. ولی خارج شدن از حد اعتدال در این زمینه مانند هر کار دیگری اشتباه است و این خارج شده از اعتدال همان تجمل گرایی است

حسنی

تجمل گرایی گرایش به تجملات و یكی از آسیب های اجتماعی و یك بیماری روان‌شناختی است. حرکت در مسیر اعتدال در زندگی کمی سخت است و گاهی پیش می‌آید که افراد راه افراط را پیش می‌گیرند و به بهانه‌های مختلف رو به تجمل می‌آورند.

فراز

ایرانیان نزدیک به چند هزار سال است که شب یلدا آخرین شب پاییز را که درازترین و تاریکترین شب در طول سال است تا سپیده دم بیدار می مانند و در کنار یکدیگر خود را سرگرم می دارند تا اندوه غیبت خورشید و تاریکی و سردی روحیهٔ آنان را تضعیف نکند و با به روشنایی گراییدن آسمان به رخت خواب روند و لختی بیاسایند. این آیین زیبا باعث گرد هم آیی و دید باز دید خانواده ها میشود که در دین مبین اسلام نیز بسیار سفارش شده است.

مریم محبی

مرسی از حاج فردوسی که حرف دل مردم رو می گن. واقعا حرفتون بر حقه و درسته. کسایی که با شما مخالفت میکنن از این تجمل گرایی ها منفعتی می برن و جیب مردم رو میچاپن کاش دوباره مثل سی چهل سال پیش زندگی ها ساده بشه و دل ها خوش باشه.

شهاب مرادی

سلام به نظر من این ها تمومشون در حد حرف باقی می مونه وهیچ موقع از اون تخطی نمیکنه چون آئین ها باور های انسان ها هستند وباور های انسان ها افکاری هستند که در ضمیر ناخودآگاه اونها ثبت شده و مثل سیمان به ذهن اونها چسبیده پس از بین بردن اون ها خیلی خیلی می تونه زمان بر باشه اما ما به جای اینکه بیایم وآئین های غلط رو از بین ببریم می تونیم بیایم و آئین های درست رو به وجود بیاریم به عنوان مثال آئینی که صله رحم افراد با هم بیشتر باشه یا آئینی که در اون ذکر و یاد خداوند وجود داشته باشه به همین منوال پیش میریم و کم کم این آئین اگر کیفیت خوبی داشته باشه قطعا نسبت به آئین ها و رسم و رسومان دیگه برای مردم اولیوت داره و مردم بهتر می تونن با اون کنار بیان. براتون آرزوی موفقیت می کنم. شادو پیروز باشید

غزل محمودی

سلام خدمت تمامی بزرگواران و به خصوص جناب مرادی عزیز به نظر شما چون یک آئین اشتباه در ذهن مردم شکل گرفته و مانند سیمان به ذهن اونها چسبیده دیگه نمیشه اون رو از بین برد؟ به نظر من که اینطور نیست چون یک آئینی که به وجود اومده قطعا از بین هم رفته چطور اون آئین در ذهن انسان شکل گرفته؟ از همون شکل میشه استفاده کرد که اون آئین رو در ذهن انسان نابودش کرد یا ارزشش رو کم کرد. باید به این فکر کنیم که چرا اون آئین برای انسان اینقدر حائز اهمیته؟ قطعا چون حاوی ارزش هایی هست که ممکنه غلط باشه اون ارزش ها ما برای اینکه اون آئین رو در دیده ی انسان کوچک کنیم و از بین ببریم باید ارزش های اون رو برای انسان کوچک کنیم نه یک راست دست بزاریم روی خودش و واون رو تخریب کنیم قطعا اینجور بهتر می تونیم یک آئین اشتباه رو از بین ببریم.

شهاب مرادی

سلام سرکار خانم محمودی بسیار نکته ی خوب و عالی را مطرح کردید و چه عالی است که آن را به اشتراک گذاشتید چرا که من فکر میکنم می تواند خیلی خیلی به ما در این راه کمک نماید و بله کاملا حق با شماست برای آن یک آئین را از بین ببریم ابتدا باید ارزش های آن را از نابود کنیم و اضافه بر گفته های شما باید بگویم که یک آئین یک روزه ارزشش به وجود نیامده است که یک روزه از بین ببرد پس باید زمانی خاص و حتی بلند مدتی را برای آن صرف نماییم و آنقدر ارزشش را در پیش چشمان فرد کم کنیم که دیگر رغبتی به انجام دادن آن آئین نداشته باشد به عنوان مثال اگر دولت می خواهد آئین هایی مثل جشن گرفتن مراسمات خارجی در داخل کشور را از بین ببرد مانند همین ولنتاین و … باید ارزش آن را در جلوی دید ایرانیان کم نماید تا کم کم از انجام دادن آن ایرانی ها سر باز بزنند.

محمد رضا

سلام خدمت حضرت حاج فردوسی عزیز و سایر گرانقدران از اینکه شما می فرمایید آئین مقابل دین است و با یکدیگر مشابهتی ندارند کمی ذهن مرا به خود درگیر کرد واین به نظر من با زندگی دنیوی یکسان نیست یعنی برای آنکه انسان بخواهد از زندگی دنیوی خود لذت ببرد که البته حق دارد و درست ترین کار همین است از آئین استفاده کند لذا آئین به وجود آمده تا حد و مرز هایی برای رفتارهای آدمی به وجود بیاید و قبل از انکه دینی به وجود بیاید به نظر من همین آئین بوده است که جامعه ی بشری را طبق قانونی مشخص راه برده است از همان انسان های اولیه گرفته تا انسان های امروزی به عنوان مثال برای انسان های اولیه شکار و … نوعی آئین بوده که موجب بقای آنها میشده و برای انسان امروزی به عنوان مثال احترام به جنس زن که کمتر به آن بها داده می شود تمام این ها هم می توان گفت آئین هستند و فرهنگ و نمی توان آنها را چیز بدی نامید. موفق باشید

سهراب رضاییان

سلام خدمت شما دوست بزرگوارم من نیز با دیدگاه شما موافقم و همین نگاه را دارم بسیاری از آئین ها چه بسا که موجب پیشرفت زندگی انسان ها شده و باعث می شود که انسان ها به مراتب رفیع از بندگی خداوند دست پیدا کنند البته که بعضی از آئین ها هستند که انسان را به گمراهی می کشانند همانطور که بعضی دین ها هم هستند که انسان را به گمراهی می برند مانند فرقه های شیطان پرستی که خود آن را فکر می کنم نوعی دین می دانند پس نمی توان همه را درک جبهه دید و به همه به یک چشم نظاره کرد بلکه نحوه ی استفاده ی آدمی از آئین ها نیز بسیار مهم است و جدای از آن انسان باید سعی کند که همیشه بهترین استفاده را از آئین ها ببرد تا برای خود و جامعه اش بتواند مفید واقع شود.

محمد رضا

سلام خدمت جناب رضاییان عزیز البته من با این موافقم که نحوه ی استفاده ی از آئین ها بسیار مهم هستند و یک آئین به خودی خود می تواند در جایی خوب واقع شودو در جایی بد و نحوه ی استفاده ی انسان از آن مهم است اما نکته ای که اهمیت دارد این است که آئینی که موجب می شود که اسنا گمراه شود و مانند گفته ی جناب حاج فردوسی این آئین مقابل دین قرار بگیرد و انسان را به زندگی دنیوی متمایل و از زندگی اخروی بی توجه سازد پس بهتر آنکه نابود شود و هر چه زودتر از بین برود.

سهراب رضاییان

سلام آقا محمد رضای عزیز البته که من هم با این نظر شما موافق هستم اما باید بدانیم که هر آئینی خیلی سریع به وجود نیامده است که خیلی سریع بخواهد از بین برود ما که قصد از بین بردن آئینی مخرب را داریم می بایست که یک برنامه ی چندین ساله برای آن بچینیم و به مدت طولانی بودن عمر آن آئین باید ما هم برنامه بچینیم که بتوانیم آن را از زندگی مردم خارج بسازیم و با یک یا دو حرکت ساده نمی توان آئینی صد ساله را از بین برد. به عنوان مثال حال من نمی خواهم بگویم که عید نوروز خوب است یا بد این باید کارشناسی شود اما این را می توانم بگویم که حتی اگر بخواهد از بین برود باید چندین و چند صد سال شاید کار شود تا بتوان آن را از ذهن مردم خارج ساخت چون سالهاست که این رسم در بین ایرانیان وجود داردو جزئی از زندگی آنان شده است.

شمیم

سلام ایران کشوری متمدن و با فرهنگ دو هزارو پانصد ساله فکر میکنم که باشد و دین اسلام از همان اوایل به قول دیگران دوستان در‌ان وارد شده است و دره ر آئینی در کشور می توان ردپایی از دین را یافت اگر خوب دقت کنیم البته فکر میکنم که به این شکل باشد و ما آئینی نداریم در کشورمان که بخواهد بر خلاف دین عمل کند ما به کشور های خارجه و … کاری نداریم بلکه به کشور خود و مساپل آن می پردازیم که اکنون که می گوییم از بین بردن آئین های کهن باید به یاد داشته باشیم که بیشتر آئین های کشور ما مذهبی هستند نه قومی و ملیتی و همان تعداد اندکی هم که وجود دارند آئین های مناسشب و مطابق با دین هستند والبته که پاداش اخروی دارند مانند عید نوروز که باعث صله رحم می شوند یا چهارشنبه سوری که باعث شادی دل ها می گردد و موارد این چنینی

لیلا کمالی

سلام خدمت سرکار خانم شمیم با نظر شما کاملا موافقم و نظر شما را می توانم کاملا تایید کنم چرا که نظر من هم همین است ایران آئین اشتباهی فکر نمی کنم که داشته باشد که بخواهد تغییر یابد البته آئین هایی از سمت کشور های خارجی به کشور ما وارد شده اند جدیدا مانند ولنتاین و یا آئین های مشابه که این ها هم فکر نمیکنم که بد باشند ولی باید به محتوای آنها خوب دقت کرد و با دیدی باز و با دلایل موثق آن را رد کرد یا آن را پذیرفت و به همین شکل نمی توان گفت که خوب است یا بد و طبق مواردی که حضرت حاج فردوسی رهبر معنوی ما به سوی کمال و سعادت فرمودند می توانیم این مورد را تا حد خیلی زیادی برای خود روشن نماییم. برایتان آروزی موفقیت و کامیابی و رسیدن به درجات عالی در مقام بندگی خداوند را خواستارم. شاد باشید

نسرین فرهادیان

سلام خدمت سرکار خانم کمالی محترم در مورد آئین هایی که از سمت کشور های خارجی وارد کشور مام ی شوند می خواهم بگویم که از دو جهت می توان به آنها نگاه کرد به عنوان مثال آئینی که همین مدت پیش با عنوان هالووین برگزار شد و خیلی از مردم ایران آن را چشن گرفتند را می توان اینگونه دید که از یک طرف این آئین مربوط به کشور ما نیست و هیچگونه ارتباط تاریخی یا فرهنگی با ما ندارد پس انجام دادن آن کار اشتباهی می تواند باشد و از سوی دیگر باعث شادی و نشاط در مردم می شود و مردم برای مدتی توسط این جشن حال هر چه نام می خواهد داشته باشد و از سوی هر کشوری می خواهد باشد شاد هستند که برای شادی نباید دنبال بهانه گشت و یا دلیل یافت پس به همین جهت می توان گفت که گرفتن این جشن ها برای انسان خوب است حال از لحاظ معنوی و دینی و مذهبی بخواهیم به این مسپله نگاه کنیم باز این هم جای خود دارد و باید در مورد آن بحث بشو

کامیار توکلی

سلام در مورد اینکه دین یکسان ولی آئین متفاوت است من فکر نمی کنم که آئین های کشور ما متفاوت باشند با دین چرا که کشور ما از همان ابتدا فکر میکنم که دین اسلام به آن وارد شده بود و حال چه حکومت ها با آن مخلفت می کردند و چه موافق بودند بالاخره که مردم بیشترشان به دین اسلام رو آورده بودند حتی اگرم ا دویست سال قبل را در نظر بگیریم در تاریخ کشورمان این مورد را خواهیم یافت و از‌ان موقع به بعد قطعا مردم آئین های خو را مطابق با دین برگزار می کردند ولی بعضی از آئین ها هستند که به خودی خود بد نیستند اما مردم از‌انها بد استفاده می کنند مانند آئین چهارشنبه سوری در کشورمان که نوعی می شود از‌ان به نام ضرر رساندن به خود نام برد اما واقعیت چیز دیگریست که برداشت مردم از آن اشتباه می باشد. موفق باشید

رویا اکبری

سلام خدمت جناب حاج فردوسی من نمی خواهم به دیدگاه شما خدای نکرده بی احترامی کنم اما می خواهم این را بگویم که از ایین های جدیدی که دارند راه می اندازند بیایید و صحبت کنید که برای مدارس به عنوان مثال تعطیلی کم بود که هنوز تعطیلی های زمستانه هم در راه است ومی خواهند آن را هم برای مدارس به وجود بیاورند. اعیادی مانند عید نوروز اگر سیزده روز بچه ها را از درس می انداخت اکنون این تعطیلات به صورت کامل دیگر به بچه ها صدمه و ضربه وارد می کند. خب اگر خوب به این ها نگاه کنیم متوجه میشویم که این ها هم آیین هایی هستند و رسم ورسوماتی هستند که در کشور دارند به وجود می آیند و کم کم ماندگار می شوند و نباید واقعا اینگونه باشد وما باید به قول دیگر دوستان از اینکه یک کشور جهان سومی هستیم خجالت بکشیم و برای رشد و پیشرفت کشور خود اقداماتی را انجام دهیم. موفق باشید

شایسته نظری

سلام خدمت سرکار خانم اکبری عزیز من هم با نظر شما موافقم واقعا باید از اینکه جهان سومی هستیم خجالت بکشیم و بخوایم که رشد و پیشرفت کنیم .تا کی میخوایم مراسمات غلط رو به اشتباه انجام بدیم و همچنین کارهایی که ما رو فقط از یک کشور متمدن دور میکنه بابا اگر عید نوروز برای کشور نامناسبه باید حذف بشه اگر عید قربان برای کشور ضرر داره باید حذف بشه و همینطور هر آیین و مراسم دیگه ای کشور ما یک کشور متمدن و تاریخی هست و از خیلی وقته که پایدار مونده و واقعا جای تاسف داره که خیلی از کشوره اهیی که بعد از ایران به وجود اومدن الان از ایران خیلی خیلی جلوتر هستند و این واقعا مایه ی تاسف ما ایرانی ها هست و من ابتدا برای خودم وبرای برای هم وطن های خودم آرزو می کنم که روزی از خواب غفلت حرکت کنیم و سعی کنیم که واقعیت ها رو ببینیم که چقدر از کشور های پیشرفته ی جهان عقب افتادیم.

احمد کرامتی

سلام و عرض خدا قوت من هم با کامنت دوستمان موافقم و باید برای پیشرفت کشور از بعضی از مراسمات و آیین هایی که باعث می شوند ما از پیشرفت دور بمانیم واقعا جلوگیری کنیم و از انجام دادن آن مراسمات سر باز بزنیم خب اگر به نفع ما نیست ما باید حقیقت را بپذیریم و ببینیم نه آنکه بخواهیم پرده ای روی چشمان خود بکشیم و چیزی که حقیقت ندارد را تصور کنیم این واقعا به وجود هم خود ما و هم هم وطننان ما ضربه وارد خواهد کرد که اصلا چیزی خوب نیست. در هر حال خیلی خوب است که تغییر را از خودمان شروع کنیم و زمانی که تغییر کردیم دیگران هم با دیدن تغییرات و نتایجی که به دست آورده ایم دست به تغییر خود خواهند زد. برایتان بهترین ها را از خداوند منان خواستارم. پیروز و موفق باشید

مجتبی سلیمی

من نکته منفی توی آداب و رسوم نمیبینم اتفاقا چیزای مثبت زیادی هم داره. اونقدر زندگی ساده و بی تجملات مال زمان پیامبر بوده نه الان که عصر تکنولوژی و فناوریه. انسان باید سعی کنه خودشو و زندگیشو به روز کنه و برای موفقیت تلاش کنه

منصور

سلام آقا مجتبی منم هم با حرفتون موافقم. تو جامعه امروزی سادگی اگر رواج پیدا کنه مردم دیگه برای پیشرفت تلاش نمیکنن یه لقمه نون براشون کافیه و هیچ اعتراضی هم نمیشه در صورتی که اگر کمی تجملات چاشنی زندگی کنیم تلاش برای پیشرفت دو چندان میشه

محمد عرفانی

سلام خدمت شما دوست عزیز منم با نظر شما موافقثم انسان نیاز به شادی داره و قتی که شادی رو به دست آورد میتونه واقعا بابت داشته هاش از خداوند سپاس گذاری کنه وشکر اونها رو به جا بیاره و جدای از این موارد میخوام بگم که نگه داشتن رسم و رسومات گذشته که صدمه ای به انسان ها وارد نمی کنند باعث میشه کشور متمدن تر بمونه وتمدن خودش رو حفظ کنه. خب اگر اینطوریه و ماباید آیین های گذشته رو از بین ببریم خب قطعا ماه رمضان فکر میکنم که از عید نوروز قدمتش بیشتر باشه یا عید قربان و … من کاری به فضیلت هاشون ندارم ولی اونها هم به نوعی رسم و اِینی هستند که بین مسلمان ها هست دیگه و اونها هم که به یک نوع از گذشته میان پس همون طور که آیین های مذهبی مهم هستند همون طور آیین کشوری و تاریخی مهم هستند

سعید احمدی

سلام ببینید آیین های مذهبی ما کاملا متفاوته تا آیین های کشوری خب الان به نظر شما عید نوروز چه کمکی به ما میکنه جز اینکه سیزده روز به اسمه وگرنه تا بیست روز کل کشور تعطیله واین واقعا جامعه رو از رشد میندازه و نباید اینطور فکر کرد و چنین آیین هایی رو با آیین های مذهبی یکی دونست چون آیین های مذهبی در نهایتبه رشد و پیرشفت انسان هم کمک می کنند اما آیین های کشوری اینطور نیستند و اگر هم قراره کمکی بکنه به قول خودتون به همون شادی ما کمک میکنه که از طریق صد ها راه دیگه هم میشه اون شادی رو به دست آوردوپس از شما میخوام که در این باره بدون جبهه گیری و بدون اینکه بخواین طرف خاصی رو بگیرید واقعا حقیقت رو ببینید. شاد باشید

محمد عرفانی

سلام شما چطور این حرف رو میزنید به نظر شما عید قربان الان چه کمکی به انسان ها میکنه؟ هنوز جیب مردم رو هم خالیم یکنه که باعث میشه مردم در اون روز بخوان قربانی کنند. من از شما میخوام که بدون جبهه گیری خاصی بخواین که در این مورد فکر کنید و واقعا حقیقت رو ببینید الان کشور ما تماما توسط آیین های مذهبی داره اداره میشه واگر آیین های کشوری هم از اون حذف بشه دیگه چیزی نمیمونه از تمدن و فرهنگ کشور ما و جدای از این فرهنگ عرب در کشور ما به وجود میاد چون دین ما دینی هست که تمام اسطوره هاش عرب هستند به جز تعدادی خاص و حتی کتاب آسمانی ما هم عربی هست و اگر ما نخوایم که فرهنگ و تمدن کشورمون رو حفظ کنیم خیلی زود میشیم زیر مجموعه ای از کشور عربستان این رو مطمئن باشید.

صادق

سلام نظرات شما دو بزرگوار رو خوندم واقعا باید بگم که میشه از هر دو نظر دفاع کرد به نظر من نباید آیین های رو حذف کرد بلکه باید از شدت اونها کاهش داد به عنوان مثال همین عید نوروز خب باقی بمونه کی میگه که اینطور نباشه اما تعداد روز های تعطیلی اون کاهش پیدا کنه مگه در خارج از کشور که سال نو رو جشم میگرین با عنوان کریسمس 13 روز تعطیلی دارن که ما بخوایم داشته باشیم؟ کشور ما متاسفانه جهان سومی هست و ما باید اون رو از جهان سومی خارج کنیم و یکی از روش هاش این هست که از کشور های جهان اولی الگو بگیریم و ببینیم چه کارهای درستی انجام میدن که ما انجام بدیم و بتونیم از اون تفکر قبلی خودمون رها بشیم. موفق باشیم

مرتضی

پاسخ به دیدگاه آقا صادق محترم: سلام بله درست می فرمایید به همین گونه است و متاسفانه زمانیکه از این موارد سخن گفته می شود بسیاری از افراد اعتراض میکنند و نظرات منفی می دهند در این باره در صورتی که اگر کمی عمیق تر نگاه کنندو از زوایای مختلف به این موضوع بنگرند متوجه خواهند شد که این مورد آنقدر گزینه ی بدی هم نیست و خوب است که به آن فکر شود و کشور جهان سومی ما باید رشد کند و پیشرفت داشته باشد اما این رشد و پیشرفت نیازمند آن است که کمی مردم به خود سختی بدهند و کمی از عقاید قبلی خود دست بکشند اما متاسفانه از انجا که به این شرایط عادت کرده اند کمی انجام دادن این کار برایشان سخت است و البته که خود من هم ممکن است جزء همین مردم باشم که تغییر برایم سخت باشد. موفق و پیروز باشید

سحرا

یکی از سنن بسیار کهن در روابط خانوادگی بشری این است که مرد هنگام ازدواج برای زن مالی را به عنوان مهر قائل می شده است و چیزی از مال خود به زن یا پدرزن خویش می پرداخته است . در بیشتر اقوام معمول بوده که شوهر آینده قبل از ازدواج به ولی زن یا به خود زوجه ی آینده هدیه هایی می داده است . در کیش یهود مبلغی به عنوان «خطوبا» که همسان ریشه خطبه به کسر اول یعنی خواستگاری است می داند و مهر را به خود زن تسلیم می کردند . ولی مهریه های نجومی که فقط برای چشم و هم چشمی تعیین می شوند معلوم نیست ریشه در کجا دارند.!!

لیلا داور پور

 از آداب و سنن دیگر عید نوروز صلح و آشتی دادن است که میان ایرانیان رسم است، دل های کینه ورز را به هم نزدیک می کردند و صلح می دادند و این از پیام های بسیار ارزشمند قرآن است که بین مومنین صلح ایجاد کنید تا روابط اصلاح شود. ولی انگار قرار نیست نکته های مثبت گفته بشه و تصمیم تخریب آداب و رسوم اصیل ماست که فرهنگ ما را میسازد…

Sara sh

یکی از سنت های عید نوروز دید و بازدید است که این کار از سنت های بسیار ارزشمند فرهنگ اسلامی است وکسی که مومنی را زیارت کند،گویا خدا را در عرش زیارت کرده و کسی که در راه دیدن مومن به مشکلی برخورد کند خدا هفتاد مشکل از او را برطرف می کند. چرا از این نکنه یاد نکردین؟؟ و جوری وا نمود می کنید که انگار تمام رسومات بد و مضر هستن.

نسرین

سلام چه خوب در این مورد ذکر کردید یکی از مهمترین مواردی که در دین به آن سفارش شده است صله ی رحم می باشد و به دلیل مشکلات روزمره ای که برای انسان ها پیش می آید امکان انجام به این می توان گفت واجب دینی کمی سخت شده است اما در این عید باستانی مردم به راحتی می توانند به دیدو بازدید هم بروند و این کار را جالب است که امری واجب می دانند و این بسیار امر خوبی است و باعث می شود که انسان ها دور هم جمع شوندو به دید و بازدید برادران و خوهران دینی خود بروند که امری بسیار نکوهیده و شایسته است و باعث می شود که انسان در نزد خدواند اجر و پاداش بسیار دریافت کند. موفق باشید

نصرت کامیاری

سلام جدای از این ثوابی که شما عزض کردید ثواب دیگری را انسان می تواند به دست بیاور من گروهی را سراغ دارم که در این ایام تعطیلی عید نوروز سعی می کنند در محیطی کاملا آرام و ساکت بر روی باورهای نادرست خود کار کنند و بر روی اشتباهاتی که در سال گذشته انجام داده اند فکر کنند و سعی کنند این رفتار ها را شناسایی کنند و برای سال جدید برنامه می چینند که آن رفتار ها را از بین ببرند و جدای از ان برای خود هدف می چینند چه دینی و چه کاری و … و سعی می کنند که به آن اهداف دست پیدا کنند و این چه قدر زیباست و چقدر به رشد آدمی کمک می کند در صورتی که اگر این تعطیلی وجود نداشته باشد انسان امروزی به دلیل مشغله و … واقعا نتواند این کار ها را انجام دهد.

علیرضا جوان

سلام ببینید این مسئله از جهاتی خوب هست و از جهاتی بد نباید فقط جهات بد اون رو دید یا فقط جهات خوب اون رو دید و اقعا نیازمند یک نگاه کارشناسانه هست از سمت کسایی که علمش رو دارند که بیان و بررسی کنن که آیا واقعا این اعیاد و مراسم های گذشته به انسان کمک میکنه وبه رشد اون ها چیزی افزایش میده ی یا نه چون یه دسته هستند فقط نکات منفی اون رو می بینند و نمی خوان که نکات مثبتش رو ببینند و یه دسته هم هستند که فقط نکات مثبت رو سعی می کنند ببینند و از نکات منفی ای که واقعا وجود داره درباره اون مراسمات چشم پوشی می کنند. این ماورد نیازمند دیدگاه منطقی و کارشناسانه و بی طرف هست که هم نکات خوب و هم نات بد رو کنار هم قرار بده واز طرق اونها به یک نتیجه گیری خوب برسه.

شغیعی

از آدابی که در بین کاسبان و تاجران و رعایت می‌شد، محاسبه مالی است که قاعدتا در اول سال مطرح است و توده های مردمی که دستی بر اقتصاد دارند قبل و در آستانه عید دست به محاسبه مالی می‌زنند که از نظر اسلام اگر برای خارج کردن خمس و زکات و حقوق دیگر باشد واجب شرعی است، نکته اینجا است که اسلام یاد می‌دهد در پایان سال همانطور که محاسبه مالی می کنیم محاسبه نفسانی کنیم یعنی یک سال عمر خود را مورد بازبینی قرارداده و قبل از آنکه به حساب ها رسیدگی کنند به حسابمان رسیدگی کنیم.

منهاجی

اسلام به عید نوروز 11 آداب و سنن زیبا و غنی را تزریق کرده است، یکی از آن ها پیراستگی نظافت و بهداشت است که در میان ایرانیان به خانه تکانی معروف شده است، بدون شک اسلام دین بهداشت و نظافت و پیراستگی است و «ویل‌دورانت» می گوید: فرانسوی ها توالت نداشتند و ساخت آن را از مسلمین یاد گرفتند همچنین درجنگ های صلیبی وقتی مسلمین شکست خوردند، در بین ارتش مسیحیان نفوذ کردند و فرمانده ارتش مسیحیان اعلام کرد باید مسلمین را شناسایی کنیم و راه شناخت آنها از میان مسیحیان این است که هر که بوی عطر و تمیزی می دهد مسلمان است و هر که بوی عرق و کثیفی می دهد مسیحی است، چون اسلام به پاکی و پاکیزگی توجه زیادی دارد، لذا پیراستگی و نظافت را اسلام به عید نوروز و آداب آن ترزق کرده که بسیار زیبا است.

راحله

من هم با حرف شما خیلی موافقم. از آیین ها و رسوم میشود برداشت های مثبتی کرد و رفتار های نیکویی را بین مردم رواج داد. همیشه که رسومات بد و دستو پاگیر نیستن. گاهی مزایای زیادی نیر دارند. حاج فردوسی که رهبر معنوی ما منهاجی ها هستن با این حرف ها باعث میشن ما بیشتر به رسم و رسومات دور و برمون توجه کنیم و هوشمندانه عمل کنیم.

فرزانه

چرا حاج فردوسی اینقدر با مراسمات آیینی مخالف هستند؟؟ این مسائل دیگه بین مردم جا افتاده و همه پذیرفتنش و مخالفت با اون تفکر ها فقط وجهه شمارو خراب میکنه. چرا سعی دارید یک نفره فرهنگ سازی کنید؟؟؟ این کار نشدنیه

شیرازی

با تحقیق در ادیان مختلف می توان دریافت که اعتقاد به یک امر قدسی و فراطبیعی ، یکی از اصول تمامی آنها را تشکیل می دهد ، به طوری که مؤسس یا پیامبر هر دین ، خود فرستاده آن موجود ماورایی می داند و پیام هایی را که اغلب ایدئولوژی پیروان آن دین به حساب می آید ، از جانب او به مردم ابلاغ می کند. این پیام ها که شامل مجموعه ای از تعلیمات اخلاقی و رفتارهای خاص است ، باعث شکل گیری الگوی زندگی پیروان آن مذهب می شود که معتقدند این پیام ها ، در صورت درست اجرا شدن ، باعث تعالی و تکامل افراد خواهند شد

فروزش

مجلس عروسی که مورد نظر اسلام است، مجلس عروسی بدون گناه است. گویا بعضی‌ها باورشان نمی‌شود که می‌شود که گناه نباشد. اولیاء اله مراسم ازدواج داشتند و هیچ اتفاقی هم نمی‌افتاده، می‌شود جشن باشد، شادی و شادمانی باشد، کسی که صدای خوب دارد در مدح اهل‌بیت بخواند، حتی در مورد داماد بخواند، لطیفه‌های مناسبی بگویند، میهمان‌ها می‌خندند، میوه می‌خورند، همه این‌ها شادی است. ما محفلی داشتیم که شادی کردند، در آن محفل گناه نبوده. خیلی از متدینین، معتقد به این شیوه هستند و گناه نمی‌کنند و ما روایت داریم: فرشتگان الهی به مراسم عروسی مؤمن می‌آیند و برکت می‌آورند. اگر در مراسم عروسی گناه باشد، فرشتگان قاعدتاً نمی‌آیند و برکت هم با خودشان نمی‌آورند

هاله

اسلام با جشن و سرور و شادمانی مخالفتی ندارد. پیامبر برای فاطمه جشن گرفتند و به زنان فرمودند: پای‌کوبی کنید و تکبیر بگویید. مهم این است که کاری نکنید که مورد رضایت خدا نباشد. ما روایت داریم: در عروسی مؤمن فرشته‌ها نازل می‌شوند و با خودشان برکت می‌آورند. ما بعضی مواقع مانع نزول برکت می‌شویم و جلوی رحمت خدا را می‌گیریم. ازدواج امر مقدس است با گناه شروع نکنید. گاهی فکر می‌کنند که گناه فقط رقصیدن و می‌گساری است. البته این‌ها گناه است ولی اسراف هم گناه است. زیاده‌روی هم گناه است. متدینی که مورد اول را رعایت می‌کنند اسراف و زیاده‌روی را رعایت نمی‌کنند. گاهی نیمه‌شب با صدای بوق مردم را آزار می‌دهید. اینجا از نفرین بترسید که نکند حق کسی ضایع شود

فاطمه

من و همسرم تازه چند ماهه که ازدواج کردیم و اتفاقا عروسی نگرفتیم خیلی هم راضیم و بجای هزینه اضافی عروسی کلی پول پس انداز کردیم. فقط تو تالار یک ناهار دادیم و اقوام نزدیکمون رو دعوت کردیم، کسایی که می‌گن نمیشه و باید عروسی گرفت بیشتر به خاطر چشم و هم چشمی مراسم میگیرن بدونن که فقط به دو طرف خانواده مخصوصا دختر و پسر ربط داره و اونا باید به توافق برسن. ما حتی خریدهای عروسی که جزء رسومه هم ابعضی‌هاش رو اصلا نگرفتیم و با هم توافق کردیم؛ صلا سخت نگیرید و بدونید که راحت‌تر میشه زندگی کرد. زندگیمونم خیلی خوبه واقعا بعضی از این رسوم اشتباهه و کسایی مثل حاج فردوسی ک خداوند عمر با عزت بدهد به ایشان ما را از گمراهی در می اورند

خوبا

یکی از رسم هایی که در گذشته در یزد مرسوم بوده و امروزه هم تا حدودی مرسوم است رسم گردو شکستن است که در ظهر جمعه هر هفته انجام می شود به این شکل که دختران دم بخت یک کیسه گردو یا بادام و یک عدد قفل را که بسته اند همراه پیرزن یا زنی که نزدش قرآن می خواندند برمی داشتند و به طرف مسجد جامع راه می افتادند. وقتی به نزدیکی مسجد می رسیدند، مقداری قند، نبات یا شیرینی را به عنوان هدیه و کام شیرینی به خادم مسجد می دادند و خادم در ورودی مسجد را برای آنها باز می کرد تا بتوانند مراسم گردو شکستن را انجام دهند.

اصل این رسم این گونه است که دختران با بالارفتن از مناره مسجد در هر پله ای که بالا می رفتند، یک عدد گردو یا بادام زیر پا می گذاشتند و می شکستند تا به بالای مناره می رسیدند و اگر گردو یا بادام زیاد می آمد، آن را به فال نیک می گرفتند. این رسم هنوز هم وجود دارد و در پله های مسجد جامع یزد، پوسته های گردو و بادام دیده می شود.

خدایی اینم شد رسم اخه چقدر از دین فاصله گرفتیم با گردو شکستن اتفاقات خوب میفته عجبا

واحدی

امام صادق علیه‏السلام می فرمایند: أمّا شُؤمُ المَرأةِ فكَثرَةُ مَهرِها وعُقوقُ زَوجِها . (شومى و ناخجستگى زن، زیاد بودن مهریه او و نافرمانى از شوهرش مى‏باشد.)/ معانی الأخبار

از امیرالمؤمنین علی علیه السلام هم در وسائل الشیعه آمده است: لا تغالوا بمهور النساء فتکون عداوة. یعنی مهریه زنها را سنگین نگیرید که موجب کدورت و دشمنی گردد.
حدیث از امام صادق علیه السلام را هم آقایان باید به خاطر داشته باشند که در فروع کافی آمده است: من امهر مهرا ثم لا ینوی قضاءه کان بمنزلة السارق. یعنی: کسی که مهریه‏ای (برای زن قرار دهد) و قصدش این باشد که به او ندهد او همانند دزد است.

مبینا بی دل

روایت است که مردی پیش حضرت علی(ع) رفت و گفت که می خواهم ازدواج کنم اما پولی برای مهریه ندارم. حضرت فرمودند در کیسه ات چه داری؟ مرد گفت دو مشت گندم. امام به مرد گفتند که یک مشت از آن را مهر همسرت کن و او را به عقد خود درآور. این روایت نشان می دهد که مهریه زن باید بخشی از دارایی مرد در زمان ازدواج باشد به طوری که در لحظه جاری شدن عقد بتواند آن را بپرداخت کند.

لاله

مهریه مهر است اما متاسفانه در فرهنگ ما عامل فشار در طلاق. مهر باید رضایت دوطرفه باشد و طلاق نیز هم

ناشناس

از نظر من تنها راه عملی برای جا انداختن فرهنگ مهریه مناسب این است كه قانونی وضع بشه كه پرداخت مهریه در همون هنگام عقد رو اجباری كنه.

دنیا براتی

سلام خدمت حاج فردوسی عزیز و منهاجیان من سوالی داشتم ایا دلیل شرعی برای عید نوروز وجود دارد؟

محمد سلمان

این عید از عیدهای باستانی ایرانیان است که قبل از اسلام رواج داشته است.

روایتی از امام صادق (ع) در فضلیت نوروز در کتب روایی آمده است و مشهور فقهاء متأخر به این روایت عمل نموده و فتوا به استحباب غسل در نوروز را دادند اما برخی دیگر در این روایت مناقشه کرده اند.

بنابراین؛ به طور صددرصد نمی توان به این عید رنگ دینی داد و از اعیاد دینی به حساب آورد، اما باید توجه داشت که نهی ای هم از سوی معصومان نسبت به این عید وارد نشده است. از این رو؛ این مسأله تحت مباحات، داخل می شود خصوصا که بزرگداشت چنین ایامی مصادف است با روزهایی که عظمت خالق طبیعت را به ما گوشزد می کند و علاوه مردم به کارهایی اقدام می کنند که شارع مقدس به آن کارها تشویق نموده است؛ مثل: نظافت و خانه تکانی، صله رحم، خوشحال کردن مؤمنان، از بین بردن دشمنی ها و کینه ها، آزادی زندانیان و … . و این را نیز می دانیم که امیر المؤمنین (ع) فرموده است: هر روزی که در آن معصیت خدا نشود آن روز عید است. بله عادات غلطی همانند پریدن روی آتش و غیره وجود دارد که نه تنها دلیل شرعی بر صحت آن نداریم بلکه این کارها به خرافه نزدیک تر هستند تا به دین، و باید برای ریشه کن شدن آنان تلاش نمود.

فاطمه

مفاتیح‌ الجنان هم‌ از قول‌ امام‌ صادق (ع) روایت شده است که: چون‌ نوروز شد، غسل‌ کن‌ و پاکیزه ‌ترین‌ جامه‌های‌ خود را خوشبو گردان‌ و در آن‌ روز، روزه‌ بدار و چون‌ از نماز پیشین‌ فارغ‌ شدی، چهار رکعت‌ نماز بگذار و بعد از نماز، سجده‌ شکر به‌ جای‌ آور… (مفاتیح الجنان، ص ۵۹۸-۵۹۹)
در تکمیل بیانات حاج فردوسی عزیز

شادی

این‌که مصیبت‌دیدگان در مراسم ترحیم با نهار، شام، میوه‌جات و … به پذیرایی از شرکت‌کنندگان می‌پردازند، آیا ریشه‌ای در آموزه‌های دینی دارد؟!

باران

با سلام منم هم چین سوالی دارم آیا در تعالیم دینی آمده است، زمانی که شخصی فوت کرد، خانواده آن شخص تا چند روز، کسانی که به مجلس ختم می‌آیند را طعام دهند؟ که امروزی‌ها به آن مرده‌خوری می‌گویند!

محمد

آنچه در آموزه‌های دینی توصیه شده آن است که؛ نباید به خانواده مصیبت‌دیده این اجازه را داد که برای پذیرایی از آنها دچار تکلف و دردسر شوند، بلکه اطرافیان باید تلاش کنند که در این مدت، چنین خانواده‌ای حتی دغدغه خورد و خوراک خویش را نیز نداشته باشند! امام صادق(ع) ماجرایی تاریخی را نقل کرده و چنین می‌فرماید: «هنگامی که جعفر بن ابی‌طالب به شهادت رسید، پیامبر(ص) به دخترش فاطمه(س) توصیه فرمود که به مدت سه روز، غذای خانواده او را فراهم کرده و (برای کمک) در کنارشان باشد. از آن پس بود که سنت اسلامی بر این قرار گرفت که دیگران، برای صاحبان عزا، سه روز غذا فراهم کنند».
حضرتشان در جای دیگری می‌فرماید: «غذاخوردن نزد مصیبت‌دیدگان از رفتار و کردار زمان جاهلیت است و سنت اسلامی آن است که غذای آنان نیز از سوی دیگران فراهم شود، همان‌گونه که پیامبر(ص) در مورد جعفر بن ابی‌طالب، چنین رفتاری را در پیش گرفت».
بنابراین، آنچه امروزه در جامعه ما اتفاق می‌افتد با سنت‌های اسلامی هم‌خوانی نداشته و همگان باید تلاش‌کنند تا با فرهنگ‌سازی، این رفتار رایج را از میان بردارند
این روایاتت کلام حاج فردوسی را تایید می کند

امنه

صاحبان عزا باید در پذیرایی به حداقل‌ها کفایت کرده و دیگران نیز با آن‌که به سنت اسلامی شرکت در مراسم مردگان و تسلیت به خانواده آنان، عمل می‌کنند، اما تا آن‌جا که امکان دارد و موجب ناراحتی مصیبت‌دیدگان نمی‌شود، به هر بهانه‌ای از صرف غذا نزد آنان – و یا به هزینه آنان – خودداری کرده و از آنچه در برخی تعابیر سطحی از آن به «مرده‌خوری» تعبیر می‌شود، پرهیز نمایند.
امیدوارم که منهاجیان به این اموزه ها وسخنان گوش فرا دهند و صحبت های رهبر معنویمان را اموزه گوشمان کنیم از سایت خوبی که دارید خیلی متشکرم

ارش

با سلام و احترام. سؤالی دارم که مطرح می کنم: برهنه شدن در مراسم عزای ابی عبدالله (ع) در حالی که عزاداران با سنین مختلف حضور دارند چه حکمی دارد؟ لطفا مصادیق وهن دین و حد برهنه شدن (به این معنا که تا چقدر از بدن معلوم باشد اشکال ندارد) را در مورد مراسمات عزاداری بیان کنید.

زهرا

آنچه در روایات زیادی مورد سفارش و تأکید است، عزادارى و محزون و گریان بودن در مصیبت شهادت و مظلومیت سالار شهیدان، امام حسین (ع) است. شکل عزادارى و چگونگى آن به حسب عرف و عادت و مراسم و فرهنگ هر جامعه مختلف است و در روایات بر شکل خاصى از آن تأکید نشده است. برهنه شدن در مراسم عزادارى که در بعضى جاها معمول است، تابع همین عرف و عادت است و داراى فضیلت و ارزش خاصى نمى باشد و هیچ گونه تأکیدى بر آن نشده، بلکه در مکان هایی که این مراسم در معرض دید و تماشاى خانم ها باشد، ترک این کار و انجام عزادارى با لباس، بدون شک بهتر و مناسب تر است.

ی-مریم

چرا ما ایرانی‌ها در مراسم عزاداری و جشن و سرور و اعیاد مذهبیمان با همه مسلمانان حتی با سایر شیعیان هم متفاوت عمل می‌کنیم؟

علی

پس برگزاری بزرگ داشت ها، از امور مطلوب و پسندیده است، اما این بدیهی است که هر قوم و ملتی در شکل و شیوه اجرای این بزرگ­ داشت ­ها آداب و رسوم مخصوص به خود را دارند. این گونه رسومات تا وقتی که مخالف با اسلام و دستورات اسلامی نباشد، اشکالی نداشته و مورد قبول دین مبین اسلام است. به عنوان مثال برگزاری مراسم عزاداری برای امام حسین (ع)، گریه کردن و گریاندن در عزای حسینی، از اموری است که در مکتب تشیع بسیار بر آن تأکید شده است. اما نحوه عزاداری و بزرگ داشت این واقعه مهم در میان کشور ها و فرهنگ های مختلف، متفاوت است. حتی در شهرهای ایران برگزاری این آیین کاملاً شبیه به هم نیست، بلکه هر منطقه ای برای خود آیین خاص و ویژه ای دارد. آنچه که در این گونه مراسم ها در درجه اول اهمیت قرار دارد، بزرگ داشت یاد و نام امام حسین (ع) است و در درجه دوم باید شکل مراسم نیز با اصول و دستورات اسلامی مخالفت نداشته نباشد. در ایران از زمان های قدیم مرسوم بوده که مجالسی برگزار شود و دسته جات عزاداری به خیابان ها بیایند و عزاداری کنند که این روش مورد قبول و تاکید علما هم بوده است. چنان که امام خمینی (ره) می فرماید: “ما باید حافظ این سنت های اسلامی، حافظ این دسته جات مبارک اسلامی {باشیم} که در عاشورا، در محرم و صفر در مواقع مقتضی به راه می افتد، تاکید کنیم که بیشتر دنبالش باشند”.مرحوم شیخ طوسی از امام صادق (ع) حدیثی نقل می کند که نشان می دهد زنانی که از سادات فاطمی بودند در زمان ایشان چگونه عزاداری می کردند، امام (ع) می فرماید: زنانی که از سادات فاطمی بودند، پیراهن در این مصیبت پاره می کردند و به گونه های خود سیلی می زدند. امام (ع) این سنت سادات فاطمه را با این جمله تایید می فرماید که : “برای مثل حسین (ع) باید چنین کرد”

ارش

یکی از سنت‌هایی که اخیرا باب شده است بالا و پایین پریدن‌های مداحان جوان است در حالی که مجلس عزاداری سید الشهدا باید سنگین باشد و این بالا و پایین پریدن‌ها اهانت به مجلس عزاداری می‌باشد

منا

بعضی از مردم با این کاری که می‌شود با آن ثواب برد، گناه می‌برند. با اسراف‌هایی که می‌کنند، با خلاف‌هایی که انجام می‌دهند، با آمیختن این عمل حَسن و حسنه به کارهای حرامی که انجام می‌دهند. حرام همه‌اش هم این نیست که محرم و نامحرم و این چیزها باشد. آنها هم البته حرام است، اما ریخت و پاش زیادی هم حرام است. اسراف حرام است. سوزاندن دل مردمی که ندارند در مواردی واقعاً حرام است. زیاده‌روی کردن، ‌حرام و حلال کردن برای این‌که بتواند جهیزیه‌ی دخترش را فراهم کند، اینها حرام است.

بی کس

متاسفانه در جامعه کنونی به قدری به این حاشیه ها پرداخته می شود که اصل فلسفه ازدواج به فراموشی سپرده شده است و دختر و پسر اصلاً نمی دانند چرا ازدواج کرده اند و هدفشان چیست .

یاهو

من نمیدونم چرا رسمی یا ایینی نمیاد ک تا ی مدت دختر و.پسری که تازه ازدواج کردن از طرف خانواده ها کمکی از لحاظ مالی بشه، تا حالا هر چی رسم بوده فقط به ضرر جوونا بوده، غیر از اینکه با این رسما فقط جوونا رو از زندگی عقب میندازن، من که شخصا زیر بار هیچ زوری نمیرم واقعا از اصل دین فاصله گرفتیم

قادری

توصیه هایی که میشود راجب به مهریه کرد در تعیین مهریه به کم اکتفا کنید؛ چرا که رسول اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ می فرماید: «بهترین زنان امت من، آنان هستند که مهریه اش کمتر باشد.»

بدانید که مهریه سنگین و سرسام آور، آبرو و اعتبار نمی آورد. مثل کسانی نباشید که وقتی در این مورد با انتقاد مواجه می شوند، در جواب می گویند: «چه کسی مهریه را داده و چه کسی مهریه را گرفته» این ها غافل اند که مهریه یک بدهکاری سختی است که زن هر زمان می تواند آن را مطالبه کند.

ارش

متأسفانه اکنون در مراسم‌های ازدواج شاهد هزینه‌های آنچنانی، رقص‌های مختلط و لهو و لعب، نمایش عکس و فیلم‌های خصوصی عروس و داماد و استفاده از مشروبات غیر مجاز در بسیاری مناطق هستیم که باید به‌جای شعار زدگی برای رفع آن چاره‌ای یافت.

فاطمه

سلام ودرودخداوفرشتگان خدابررهبرمعنوی ومحبوب مردم ایران حاج فردوسی دم شماگرم ای والله احسنت ماشالله به این نكات مهمی كه اشاره كردی گل گفتی ای كاش همه به صحبت هاتون گوش میدادن و به این ایین های غلط روی نمی لوردند که از اصل دین منحرف شوند باسپاس موفق باشید

شمیم68

یکی از مراسم ازدواج در استان گیلان «نارنج زنی» است. به این صورت که هنگام ازدواج، داماد نقل و سکه بر سر عروس می پاشد، بعد نارنج یا پرتقالی به طرف او می اندازد. آنگاه عروس و داماد دور چاه می گردند. عروس سکه ای به نشانه خوشبختی در چاه می اندازد و پس از آن درخت توتی در خانه می نشانند. همچنین در گیلان دختران دم بخت را غروب چهارشنبه سوری با جارو می زنند و از خانه بیرون می اندازند به این امید که تا سال بعد ازدواج کنند. البته این در استان های دیگر نظیر مازندران هم وجود دارد.این هم یکی دیگر از ایین های غلط من با گفته های حاج فردوسی موافقم واقعا دین را فراموش کرده ایم

هستی

می توان مراسم آیینی را نوع خاصی از گفتار و اعمال منظم دانست که از آموزه های دینی و ماورایی سرچشمه گرفته و یا برای بیان احساسات دینی و مذهبی به کار گرفته می شود و به دلیل قدمت زیادی که دارند در بیشتر موارد با سنت و تاریخ مردمان یک منطقه پیوند خورده اند و جزئی از فرهنگ روزانه و انکارناپذیر مردم شده اند.

همراز

همخوانی شعر در جمع های مختلط و سوت و کف و هورا به افتخار متوفی! این روزها موضوع دیگری نیز در بین عموم مردم شهرهای بزرگی همچون تهران، اصفهان و … در مواجهه با فوت بازیگران و هنرمندان بنام در حال رواج می باشد و آن هم شعرخوانی یا همخوانی آهنگ هایی به افتخار فرد متوفی می باشه، مواردی که دست و سوت زدن نیز به آن اضافه می شود و فضا را از آنچه که باید برای خانواده مصیبت دیده و فرد فوت شده فراهم باشد، به کلی دور می نماید.

سفیر

جالبه که حتی در برخی از شهرستان‌ها کار از نصب بنر و بیلبورد در سطح شهر و روستا هم گذشته و در مراسم عزاداری عده ای با اسلحه‌های برنو گلوله شلیک می‌کنن! که باعث ترس و وحشت عزاداران زن و کودک می‌شه! در صورتی که انجام این کارها نه تنها در اسلام سفارش نشده است و نفعی هم به حال متوفی و بازماندگانش نداره؛ بلکه دقیقاً برعکس فرهنگ اسلام است و به سنت‌های دست و پاگیر و بیهوده تبدیل شده.

نصرتی

بسیار عجیبه که دیده می‌شه مرده ای طبف دستور اسلام کفن و دفن میشه؛ اما همانند مسیحیان براش عزاداری می‌شه! مثلا برای متوفی موسیقی ملایم نواخته میشه و به احترام وی یک دقیقه سکوت می‌کنن و…! معلوم نیست که سکوت کردن یا پخش یک موزیک ملایم و روشن کردن شمع و… چه نفعی به حال فرد متوفی و چه سنخیتی با آداب و رسوم عزاداری ایرانی ها داره! !  آیا تبعات غرب‌زدگی و تهاجم فرهنگی باید شامل حال مردگان ما نیز بشه؟!   

یاسر

چندسالیه که رفتارای عجیب و غریب در مراسم خاک‌سپاری رفتگان صورت می‌گیره که مصداق ضعف فرهنگی بوده و نفعی هم به حال مردگان و بازماندگانشان نداره.

حیدر

اتفاق خیلی جالبی که تازگی ها دیده شده این این است که علاوه بر مجالسی که در مسجد و یا در تالار برگزار می‌شود در بعضی از گورستان‌ها دیده می‌شود که برخی صندلی چیده ‌اند و میزی با تزئینات فراوان که زرق و برقش چشم را می‌ زند و دو نفر را هم به عنوان نگهبان می‌ گذارند که تا آخر مراسم دکورشان به هم نخورد.

Donyaaa

ورود تجملات به مجالس ختم معضلی است که اخیرا نسبت به گذشته بیشتر دامن‌گیر مردم شده است و کسی که عزیز خود را از دست می دهد در وهله اول باید به فکر تدارکات و پذیرایی آن هم به بهترین شکل از میهمانان باشد.

بصیره

در چند سال گذشته سنت های و رسومی که بسیار زیبا بودند و پشت سر هر کدام از آنها فلسفه ای نهفته بود تبدیل شده اند به سنت هایی غلط که در بعضی از شهرستان ها و قومیت های شکلی افراطی تر به خود گرفته است. نمی‌ شود گفت همه آیین ها و رسوم بد هستن ولی قبول دارم که خیلی ها دستو پا گیر هستند مانند گرفتن مراسم ها به شکل تجملاتی ، هزینه های گزاف برای تزیینات و عکاسی و فیلم برداری ، خرید های آنچنانی خرید طلا و دسته گل هایی که به منظور رقابت است از این قبیل رسوم است.

بتول شیری

خانواده نقش مهم و تعیین کننده ای در امر ازدواج جوانان دارند. آنها می توانند با راهنمایی ها و کمک هایشان گره گشای بسیاری از مشکلات پیش روی جوانان باشند. اما بعضی از والدین در مسیر انتخاب و ازدواج فرزندانشان به قدری سخت گیر و باریک بین می شوند که تبدیل به بزرگترین مانع ازدواج فرزندانشان می گردند. تا میبینند پسر از نظر مالی کمی ضعیف است به سرعت جواب رد به آن می دهند و هیچ فرصتی به او نمی دهند

مهلقا

سلام این که گفتین نکته کوچکی از ازدواج بود گاهی والدین آرزوهای بر باد رفته خود را در هنگام ازدواج به فرزندانشان تحمیل می کنندو با بهانه تراشی و گذاشتن شرط و شروط های سختگیرانه مثل، تعیین مهریه های بالا، ایراد گرفتن به تحصیلات ، قیافه ، محل زندگی ، گرفتن عروسی های آنچنانی ازدواج را از مسیر طبیعی آن خارج می کنند.

جانان

امروز مشکلات و مسائلی که بر سر راه جوانان وجود دارد به قدری زیاد است که جوانان را بر سر یک دو راهی قرار داده است . یا باید قید ازدواج را زده آن را به تعویق بیندازند، و یا بعد از تلاش های طولانی و مرارت های زیاد یا به سختی به نتیجه خواهند رسید و یا به طور کلی قید آن را خواهند زد. در بروز این مشکلات نمیتوان یک نفر و یا یک نهاد را مقصر دانست بلکه عوامل فرهنگی و اجتماعی زیاد دست به دست هم داده اند تا این سنت الهی را در مسیر سخت و دور از دسترس قرار دهد.

مریم

مراسم عروسی رو واقعا سخت کردن. مگر یک جوون چقدر درآمد داره که بخاد همه این رسم و رسوم رو به جا بیاره فقط برای اینکه بقیه بهش سرکوفت نزنن که تو نتونستم. خدا کنه مردم بفهمن و عمل کنن و اینقدر با حرف هاشون دل جوون ها رو نشکنن.

fa فارسی
X