۱۲ دی

امام حسین (ع) راه میان‌بُر!

سؤال: این که می‌گویند: برای رسیدن به کمال، امام حسین (ع) راه میان‌بُر است؛ یا این که برای رسیدن به خدا، امام حسین (ع) بهترین راه است، یعنی چه؟ باید توسط امام حسین چکار کنیم؟

جواب: این حرف از حرف‌های هیأتی است یعنی بچه هیأتی‌ها و مداح‌ها این حرف‌ها را می‌زنند. آنچه قرآن کریم و روایات ما مشخص کرده است و امروزه به عنوان منهاج فردوسیان در دسترس است و برنامه‌ی کمال و سعادت می‌باشد، مراحل و مراتبی دارد. آن مراتب اگر حفظ شود، یعنی قوانین را اگر از مرحله‌ی اول تا مرحله‌ی ششم به خوبی اجرا کنید، سپس کارهایی مانند زیارت حضرت سید الشهدا (علیه‌السلام) و عزاداری و گریه بر آن حضرت، اثر خیلی خوبی خواهد داشت. ولی اگر کسی خیال کند راهی جز قواعد و قوانین منهاج فردوسیان برای رسیدن به کمال و سعادت وجود دارد به نام «راه امام حسین علیه‌السلام»، سخت اشتباه کرده است و در ابتدای ورود به برزخ، به اشتباهش پی خواهد برد.
کسی که غرق گناه است به امید این که یک حسین دارد، به کمال و سعادت نخواهد رسید.
پس مراعات قوانین مرحله‌ی اول تا ششم را جدی بگیرید و البته توسل یا گریه بر حضرت سید الشهدا (علیه‌السلام) را نیز فراموش نکنید. راه، همین است و بس. به حرف مداحان یا علمای مداح‌مزاج توجه نکنید.
کسی که ادعایی می‌کند، باید اثباتش کند. کدام یک از این مدعیان که راه امام حسین را راه میان‌بُر می‌دانند، می‌توانند چنین مطلبی را از قرآن یا روایت معتبر اثبات نمایند؟! مگر می‌شود ربا خورد و راه میان‌بر را رفت؟! مگر می‌شود نماز نخواند و راه میان‌بر رفت؟! مگر می‌شود شراب خورد و راه میان‌بر رفت؟! مگر می‌توان ارتباطات آزاد جنسی داشت و راه میان‌بر رفت؟!

موفق باشید
حاج فردوسی

کلمات کلیدی: , , , , ,

48
دیدگاه

 
 
 
37 نویسندگان
11 پاسخ‌ها
0 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
2 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
جدیدترین نظرات قدیمی‌ترین نظرات نظرات با امتیاز بالا
اشتراک برای:
سارا .م

من با عزاداری کاملا موافقم
احساس و ناراحتی و غم و اندوه ما رو نسبت ائمه و بزرگان نشون میده اما اینکه فکر کنیم صرفا با عزاداری کردن گناهانمون بخشیده میشه کاملا اشتباهه
ولی با خود عمل عزاداری کردن و سینه زدن مخالف نیستم
من شنیدم هر شهری رسم و رسوم خاص خودش رو داره برای عزاداری کردن میشه دوستان از هر شهری که هستن لطف کنن و توضیح بدن رسوم خاص خودشون رو با ذکر شهر
من شنیدم هر شهری

راحیل

شهر یزد رو میگم من
حمل نخل رو داریم ما
به این صورت که نخل رو به شکل تابوت سیدالشهدا(ع) یا نمادی از یکی از یاران ایشون که شهید شدن درمی آوریم نخلی که از جنس چوب است و به شکل برگ درخت یا سرو یا…. که هیچ شباهتی به درخت نخل ندارن اما به این اسم خوانده میشن دلیلش رو هم نمیدونم . مراسم نخل‌برداری از ویژگی‌های منحصر به فرد محرم و عزاداری در یزد است که ر روز عاشورا برگزار میشه
حتی من دیدم که در بعضی مواقع زرتشتیان یزد هم در ساختن نخل‌ها، همکاری میکنن چون اون حضرت سیدالشهدا(ع) رو همسر بانوی باستان ایرانی میدونن و نسبت به ایشون احترام و ارادت خاصی قائل هستن.‌بعضی از یزدی ها هم درختان خود رو وقف می‌کنن تا در زمان کهنسالی آن ساقه‌هایش را صرف مرمت نخل کنن

هانیه

شهرهای آذربایجان و اردبیل و کلا شهرای ترک زبان و مردم آذری با دو مراسم خاص «طشت گذاری» و «شاخسی، واخسی» عزاداری میکنن که با آداب خاصی برگزار میشه
دسته‌های عزاداری «شاخسی، واخسی» که به تر جمه فارسی میشه( شاه حسین، وای حسین)، بنابر سنت دیرینه آذری زبانان ، همه ساله از دهه آخر ماه ذیحجه، شروع میکنن به عزارای مخصوص خود

به این شکل که دسته‌های عزاداری شاخسی، واخسی، از چند روز مانده به ماه محرم، شب‌ها در حسینیه‌ها و مساجد تشکیل شده و با حضور عزاداران به خیابون های مختلف شهر میرن و سروده های مذهبی میخونن اوج این نوع مراسم درظهر عاشورا و پس از تمون شدن عزاداری ظهر عاشوراست که عزاداران، با ذکر «شاخسی، واخسی»، با طی کردن مسیری طولانی خیابان های شهر در اخر به سمت خیمه هایی که نمادین اتش زده شده اند رسانده و ادامه ی عزاداری خود را باشکوه تر انجام میدن

رسم دومی که میدونم انجام میشه رسم «طشت گذاری»که در این رسم طشت، نماد مشک سقای کربلا، نماد آب رود فراتی است که به روی حسین(ع) و یارانش بسته شد. همونجور که واقعه کربلا اتفاق افتاد بسته شدن فرات به روی امام حسین(ع)، و ۷۲ تن یارانشان ایثارگری‌های حضرت عباس برای رساندن آب به خانواده

افرینش

سینه زنی بوشهری به این صورت است که نوحه‌خوان ها در وسط می‌ایستند و بین ۵ تا ۲۰ حلقه از اقایون دور ایشان می ایستند سینه‌زن‌ها به صورت دایره مانندی می‌چرخند و حرکت پا و دست کوبیدن بر روی سینه اون ها با اهنگ و ریتم مرثیه ای که نوحه خوان میخواتد هماهنگی دارد؛ صحنه‌هایی واقعا تماشایی که دیدنش هر انسانی رو تحت تا ثیر قرار می‌دهد.
شنیدم که این نوع سینه‌زنی حالا از بوشهر به بقیه شهرهای جنوب هم راه پیوا کرده شاید شهرهایی مثل بندرعباس کرمان و…
اوج اجرای سینه زنی به این سبک هنگام اعلام واحد توسط فرد نوحه‌ خوان است که در آخرین لحظات سینه‌ زنی با صدای بلند جوری که همه بشنوند میگوید «واحد» و ان گروه سینه‌زنانی ۵ تا ۲۰ تایی با چیدمان جالب و مخصوص به خود که بالاتر توضیح دادم همه با هم یک صدا و رسا و بلند جواب می‌دهند «الله واحد» همچنین فرد نوحه‌خوان نوحه واحد را مطابق و مناسب با روز عزا می‌خواند.

یکی از ز قدیمی‌ترین و با اصالت ترین محله‌های بوشهر چهار محل است که ازشب‌های ابتدایی ماه محرم بیشتر بوشهری‌ها به آنجا می‌روند و مراسم خاص سینه زنی را تماشا میکنن در «شام غریبان» بوشهری‌ها به صورتی که علم‌ها را به شکلش خوابانده حمل می‌کنن با در بین عموم مردم کسایی که از نقاط مختلف شهر اومدن که این صحنه ها و سبک خاص عزاداری رو ببینن حرکت میکنن

شاکری

سه مجلس مهم عزاداری درکاشان و همچنین یکی از شهرهای استان اصفهان وجود دارد برای مثال مجلس روضه خوانی بیت آیت الله مدنی که بیش از ۲۰۰ سال است که نسل به نسل سینه به سینه منتفل میشود و هرسال ماه محرم این گونه مجلس برگذار میشود
دومین مجلس عزاداری که طی این همه سال برگذار میشود مجلس “آیت الله یثربی پشت مشهدی” در مسجد حبیب ابن موسی (ع) است و ۱۰۰ سال است که از سابقه سابقه ی انجام چنین مراسمی با اصول خاص خودش بین نردم مرسوم شده است
سومین مجلس در مسجد “درب یلان” از طرف مرحوم”حاج ارباب حسن تفضلی” برگزار میشود که حدودا ۲۰۰ سال پیش، از پدرش به او یادگار مانده است که هنوز هم همه این مراسم را هر ساله اجرا و در ان شرکت میکنن
و همینجور طبق رسم و رسوم همیشگی دسته جات و گروه های سینه زنی هیات های عزاداری کاشان باید در ایام عاشورای حسینی از بازار سرپوشیده این شهر عبور کنند چون ما این باور رو داریم که هیاتی که از بازار نگذرد عنوان و اعتبار و اون ارزش معنوی هیات را ندارد.
یکی دیگه از عزاداری های سنتی کاشان،”عزاداری سقایی”است که سال های زیادی است که بین شیعیان خاصه در کشور ایران و عراق رایج بوده ولی چیزی که هست اینه که بتدریج فراموش شده هرچند که در کاشان و بعضی نقاط دیگر همچنان پا برجا مانده است اما مانند رسوم نامبرده ی بالا فراگیر و همه گیر نیست

احد

شهر ما بیرجند و کلا خراسان جنوبی با شروف ماه محرم الحرام با زدن پرچم های سیاه و علم های مخصوص عزاداری در مسجد ها، حسینیه ها و… عزاداری میکنه
در این مجالس عزاداری سخنرانی هایی درمورد موضوعاتی مثل فلسفه و اصلا چرایی قیام عاشورا در بیشتر مساجد و حسینیه های شهر و حتی روستاهای بیرجند انجام میشه در کنار اون رسون دیگه ای هم داریم مثل سینه زنی، زنجیرزنی، روضه خوانی، علم بندان، علم گردانی، نخل بندی، نخل گردانی، مشعل گردانی و تعزیه خوانی
که البته نخل گردانی نمیدونم از رسوم کدوم شهره ولی اصالت خودش به بیرجند برنمیگرده و خییییییلی کم دیده میشه که اجرا بشه
ولی بمراسم “مشعل گردانی” در روستای خور و برکوه و “سنگ زنی” در روستای درخش بیرجند خیلی مرسوم است و اغلب مردم بیرجند با چنین رسومی اشنایی دارند و تقریبا هرساله در بیرجند و یا حداقل روستاهای نام برده انجام میشه
مراسم مشعل گرانی روستای خور به این صورته که مشعل به شکل استوانه ای است که از تسمه آهنی تشکیل شده که بعضی از آن ها بلندتر است و پایه مشعل فلزی و تقریبا بلند تر از قد معمول ادم هاست و حدودا فکر میکنم ۲ متر به بالا قد دارد نمیدونم شهر های دیگه این رسم و رسومات رو دارن یا نه اما در بیرجند این مشعل رو در شب نهم محرم روشن می کنن و خیلی هم با شکوه و با حمایت تعداد زیادی از مردم هر سال برگزار میشه
و مراسم “سنگ زنی” روستای درخش، که بالاتر ازن نام بردم اینجوریه که سنگ دو تکه چوب استوانه ای کوتاه در حد چند سانتی متر که نخی از آن عبور کرده و در پشت دست قرار می گیرد مراسم این روستا رو یکبار از تزدیک دیدم که هشت نفر سنگ زن داره که از شب پنجم محرم این کار رو همراه دسته های عزاداری و با آهنگ نوحه سینه زنی یا زنجیرزنی انجام می دهند و یا کلا نوحه رو به صورت جداگانه می خوانند. ما توی بیرجند معتقدیم که سنگ زنی به نشانه سنگی است که کفار به دندان رسول خدا (ص) زده اند

احسان

برگزاری مراسم تعزیه، تشکیل هیات های عزاداری، سینه زنی و زنجیرزنی، حرکت و نمایش شتران با کجاوه به عنوان نمادی از کاروان کربلا و اسرا و خانواده های سیدالشهدا نخل گردانی، نذری دادن به ویژه در شب های تاسوعا و عاشورا و شام غریبان از سنت هایی است که هر سال در ماه محرم در استان سمنان برگزار میشه
احرای مراسم تعزیه یکی از این سنت هاست که طرفداران زیادی در استان ما دارد و واقعا هم اجرای اون به مهارت های خاص خودش نیاز داره و کار هر کسی نیست هرسال ماه محرم هنرمندان شهرمون تعزیه رو نوعی هنرنمایی برای و نشان دادن ثبات نهضت حسینی و قیام عاشورا می دانن و همچنین اعتقاد دارن که زیبایی نهضت کربلا در مراسم تعزیه ای اصیل و دقیق نشان داده خواهد شد
در شهر ما تعزیه در حقیقت نوعی پیام رسانی است که برای نهادینه کردن فرهنگ عاشورا در بین جوانانمون از آن استفاده میکنیم . مراسم دیگه ای که داریم “نخل گردانی” که احرای اون به خصوص در شهرهای سمنان و شاهرود دیده میشه که نمادی از تشییع جنازه امام حسین (ع) است، همچنین حرکت شتران با کجاوه ها که نمادی از کاروان کربلا و خانواده ها و طفلان بی گناه است . در فرهنگ ما برپایی خیمه همیسه ز یادآور خیمه های امام حسین(ع) در کربلاست و در واقع این مراسم حالت نمادین دارد مردم شهر شاهرود از دوران قدیم در روز پنجم محرم به یاد جان فشانی و فداکاری های حضرت ابوالفضل العباس(ع)، آیین طوق بندان (علم بندان) را با شور و احساسات مذهبی خاصی برگزار می کنن . آن ها با برپایی این آیین نمادین نشان می دهن که اگر در هنگام شهادت علمدار کربلا نبودند که بتوانند خود را در نبرد با دشمن حاضر کنن و دربرابر دشمن به ایستند امروز همه آماده اند تا به یاد آن روز علم حضرت ابوالفضل العباس (ع) را برافراشته و همان بالا نگه دارند
تکیه بازاری در شهر شاهرود وجود دارد که به “تکیه زنجیری” معروف است و از بزرگترین تکایای شهر شاهرود به حساب میاد که این بازار وظیفه جمع آوری گروه ها و برگزاری دسته طوق- بندان را بر عهده دارد خود این رسم هم خاص و مخصوص شاهرود است

عاطفه چمران

تفاوت عزاداری های خوزستان با شهرای دیگه توی سازهاییه که زده میشه
سنج، دمام وبوق هر سه همنوازی میکنن در آیین عزاداری ایام محرم که قدمت استفاده از این نوع ساز به بیش از۱۰۰سال می رسد.
به طور مثال در آبادان مجموع نوازندگان دمام و سنج بین پنج ، هفت و حتی گاهی۹ ‪۹نفر است به طوریکه یک نفر بعنوان “اشکون” در جلو صف دمام زنان می ایستد و سایر نفرات در طرفین او می ایستند. در پایین صف دمام زنان، یک سنج زن قرار دارد و سایر سنج زنان در لابلای دمام زنان جای می گیرند و براساس نت مشخص، نوای سنج و دمام را می نوازن. اجرای مراسم سینه زنی همراه با آواز نوحه واقعا حزین انگیز است.

ناهید

توی مازندران اکثر مردم توی یکی دو روز قبل از ماه محرم در استقبال از این ماه در خانه ها مراسم روضه خوانی برگزار می کنن و نذری میدهند یکی از رسوم خاص ماه محرم در مازندران آیین ” نخل گردانی ” که البته تین رسم رو من فقط در روستای “نوا” در شهرستان آمل دیدم به این شکل استه کا از روز اول تا هفتم محرم مردم عزاداری میکنن و سعی می کنن در این فاصله زمانی کلیه نذورات خود را ادا کنن و بعد خود را برای برای مراسم نخل گردانی آماده میکنن در روز هفتم محرم، اهالی روستای نوا و شاید تعدادی از اهالی اطراف به کنار نخلی می روند و به آن سلام می کنن.روز هشتم محرم نخل را بیرون می آورند و در محله ها می گردانند مردم نیز به همراه نخل می روند. در روز هشتم، نهم و دهم، به علاوه ی نخل گردانی، نذوراتی مانند “شیر” یا مثلا خرما یا شیره ی خرما یا انگور ولی معمولا بیشتر همون شیر بین مردم پخش میشه

نخل را به در هر خانه ای که می برند، صاحب خانه نذر خود مانند شربت، خرما شیر، دود کردن اسپند دا انجام میدهد البته حتی ممکنه نذر قربانی کردن گوسفند باشد که در این صورت هم همانجا گوسفند را قربانی می کنن و در شب عاشورا، که شام غریبان است، نخل را دور محل می گردانند و تقریبا همه مردم پابرهنه و شمع به دست به دنبال نخل به امامزاده روستا می روند و تا صبح فردا به سینه زنی و عزاداری می پردازند.
یکی دیگه از رسوم ما دسته گردانی است که البته مشابه اون رو توی شهر های مختلف هم دیدم مثلا کرمان
برخی از روستاها در این دو روز علاوه بر انجام رسم های گفته شده پذیرای عزاداران حسینی بوده و از همه کسانی که برای عزاداری می آیند پذیرایی می کنند. این کار هم به شکل عمومی صورت می گیرد و همه مردم روستا در این روز در حد توان خود برای عزاداران غذا تهیه می کنند.

کابوی تنها

توضیحاتتون خیلی کامل بود درمورد رسوم مازندران و بنده بسیار از خوندن متن شما لذت بردم در تکمیل گفته های شما بگم که از آداب و رسوم بومی منطقه غرب مازندران هم آیین “کرنازنی” در محرم است که سال های سال این رسم وجود دارد و اجرا میشود . کرنا زنی” ویژه عزای امام حسین (ع) بوده و ما در عزاداری های دیگه برای بقیه امامان و معصونین این رسن رو اتحام نمیدیم و فقط خاصه ی امام حسین هست حتی این رسم رو همه جا و در کل سطح شهر نمیشه دید در بعضی محل ها چون آخوند محله، نارنج بن، تالش محله فتوک و سادات محله شهرستان رامسر و اندک مناطق استان گیلان انجام میشه ولی سابقه ی به حا اوردن این رسم به چندین قرن پیش برمیگرده

الان هم در معدود شماری از روستاهای غرب مازندران و شرق گیلان مراسم” کرنا زنی” انجام می گیرد ولی چیزی که در محرم مارسال و امسال تجربه کردم اینه که متاسفانه روز به روز اجرای این آیین کم رنگتر می شود و این واقعا برای حداقل شخص من ناراحت کننده اس
این رسم با آغاز ماه محرم شروع می شد مردم با شنیدن طنین ناله ” کرنا “در مجلس عزا حضور می یابند
معمولا هیات های عزادار عصر تاسوعا در مساجد جمع شده و شب عاشورا را تا به صبح در مسجد بیدار می مانند در ک مردم کل شب رو بیدار میمانند و پس از ادای نمازصبح عزاداران پیشاپیش کرناچی ها به سوی گورستان ها حرکت میکنند .پیش از حرکت دسته های سینه زنی، نوای حزن انگیز کرنا،در فضای مسجد پخش میشود و کسانی که مشتاق حضور در عزاداری بودند با شنیدن صدای ” کرنا” به مسجد می آمدند و هیات را همراهی می کردند. آیین ” کرنازنی ” بیشتر به صورت دسته جمعی و در محوطه مسجد انجام می گرفت و علاوه بر روزهای تاسوعا و عاشورا در سوم و هفتم شهادت امام حسین(ع) و یارانش نیز کرنا نواخته می شد. دسته های کرناچی مشتمل بر دو سر گروه و بین پنج تا هفت نفر کرناچی بودند و گاهی سر کرناچی که رهبری کرناچیان را بر عهده داشت آهنگی را شروع به نواختن می کرد و کرناچیان از وی پیروی می کردند یا او آهنگی را می نواخت و کرناچیان دیگر دم مکمل آن را می نواختند. سرکرناچی آهنگ یا امام سر می داد و کرناچیان یاحسین را در دمیدنشان بیان می داشتند و این نواختن تا زمان خستگی ادامه داشت و گاهی هم کرناچیان پیشاپیش هیات ها در بیرون از مسجد حرکت می کردند. به گفته برخی کرناچی ها هنر ” کرنازنی” چندین قرن است که در خاندانشان موروثی است امروز در این مناطق، کرنا زنی آن شور و حال گذشته را ندارد اما هنوز هم هستند کسانی که این رسم بر جای مانده از نیاکان خود را هنوز در ماه محرم انجام می دهند.

یاسر

من که قبول دارم این حرف و عقیده رو
در دنیای اخرت همه کاره امام حسینه و انشالله شفاعت همه مسلمانان دگرا میکنند
البته اگه عزاداری ها از ته دل باشه نه فقط برای جلب توجه

محمود

درسته که عزاداری و گریه کردن سینه زدن و ….‌کلا هر نوع ابراز ناراحتی برای مصیبت­های واردشده به امام حسین ول میتونه از بهترین های تقرّب به درگاه الهی و از کاربردیترین راه­ها برای کسب نظر رحمت خداوند به انسان باشد اما تنها این ها کافی و مقبول اثر نیست

مصطفی

عزاداری سینه زنی و شرکت در مراسم ها منافاتی با اجرای احکام و مسلمون واقعی بودن که نداره
اینکه فکر کنیم صرفا با عزاداری میتونیم راه خودمون رو هموار کنیم اشتباهه
حسینی بودن واقعی این نیست

عباس

میدونی اشتباه ما کجاست اونجا که فقط عزاداری میکنیم فقط عزاداری و خب همینه که ما رو گمراه میکنه
حسینی بودن واقعی که فقط عزاداری و سینی زنی و …. نیست
امام حسین که فقط حرف نزدن بلکه عمل کردند و برای اعتقاداتشون سخت دربرابر دشمنان ایستادند و شهید دادن

عباس

میدونید اشتباه ما کجاست
اونجا که فقط عزاداری میکنیم فقط عزااااداری و این معنی حسینی بودن نیست
امام حسین فقط حرف نزد بلکه عمل کرد
حال اینکه ما بشینیم صرفا عزاداری کنیم به معنی حسینی بودن نیست بلکه انگاری فقط تظاهر کردنه و اشتباه

سینا پناهی

با قلبی آکنده از رحمت الهی ، از او می خواهیم که در ظهور یگانه فرزند بپاخاسته اش تعجیل نماید و ما را از مقرّبان و نیکان درگاهش قرار دهد .

شیطان خاموش

” پروردگارا ! ما را در دنیایی قرار دادی که برای وسوسه های شیطانی و فریب ، گودال هایی کَنده شده و خطاها و اشتباهاتمان است که ما را به وسیله ی مرگ به داخل آنها می اندازد  و پناه می بریم به تو … پناه می بریم به تو ، از اینکه زیبایی های مادّی ، ما را به خود شیفته ساز و از منهاجیون و حاج فردوسی تقاضای کمک و راهنمایی داریم

مسعود

از لابه لای آهن و فولاد روزگار …

از پشت ابر خسته تقدیر و انتظار …

تا آستان یار … دست دعا برآر …

شاید خدا ، به حرمت رنج نگاه تو …

قفل فرج گشاید و آید امیر جان …

یا صاحب الزمان …

مهناز

حسین فریاد می زند:
هل من ناصر ینصرنی؟
و من درحالی که نمازم قضا شده است می گویم:
لبیک یا ح س ی ن؟؟؟؟؟؟

تیرداد

مرحوم بهجت(ره) به جوانان تأکید داشت که: حسینی بشوند نه هیئتی!
زیرا اگر گرم هیئت بشوید حسین تان را آنگونه که خود دوست دارید و باب میل تان است میسازید و هرکس با
میل شما مخالف باشد میگویید با حسین (ع) مخالف است ولی اگر حسینی باشید هیئت و رفتار تان را بر مبنای حسین میسازید! هیئتی شدن کاری ندارد کافیست ریش بگذارید و با پیراهن مشکی ازاین هیئت به آن هیئت بروید! حسینی شدن است که مشکل
است.

یدالله

دوست عزیز، ای همشهری و ای هموطن. ای کسی که عاشق و شیدای حسین هستی و وقتی نام دلربایش را می‌شنوی از خود بیخود می‌شوی! اگر می‌خواهی امام حسین (علیه‌السلام) را تجلیل کنی، سنت پیامبر گرامی را زنده کن .دروغ نگو ریا نکن، به نا محرم نگاه نکن
ای خواهر و برادر اگر می‌خواهی با امام حسین(علیه السلام) همراه شوی در دین بدعت مگذار و با بدعت‌گذار مبارزه کن و برای ریشه‌کن شدن بدعت‌ها تلاش کن. از ارزش های دینت دفاع کن

فاطمه داوری

شمایی که میخای با امام حسین به مقصد برسی ما چقدر روش‌های اخلاقی رسول خدا را شناخته‌ایم و به کار می‌گیریم؟ چقدر پای بند به اصول اخلاقی هستیم؟ تا چه میزان به دنبال اجرای عدالت نبوی هستیم؟ چقدر به احکام و دستورات دین توجه داریم؟ در برپایی نماز چقدر حساسیت داریم؟ چقدر در مورد بدعت گذاری‌های در دین حساس هستیم؟ چقدر در مقابل بدعت‌ها می‌ایستیم و با آنها مبارزه می‌کنیم تا دین از آسیب‌ها در امان بماند؟ لطفا پاسخگو باشید

نیاز

داستان رسول ترک را شنیده اید؛ یک عرق خور، عرق فروش قلدر بود و قتی او را از هیئت بیرون کردند دلش شکست و در همان شب امام حسین علیه السلام به خواب صاحب هیئت آمد و گفت چرا او را بیرون کرده اید؟ کشتی امام حسین علیه السلام وسیع است.

قوی دل

 ویژگی کشتی امام حسین علیه السلام اسرع بودن آن است و سریع شما را به مطلب می رساند. فقط توجه کنید که باید سوار بر این کشتی شوید و حسین علیه السلام هم به قدری آقاست که کسی را از کشتی بیرون نمی کند اما حواستان باشد خودتان را از کشتی بیرون نیاندازید؛ ترک نماز، گناهان لسانی، چشمی، برداشتن حریم محرم و نامحرم و … باعث می شود خود افراد خودشان را از کشتی حضرت بیرون بیاندازند و گرنه امام حسین علیه السلام آقایی است که کسی را نا امید رد نمی کند. حال که سوار کشتی امام حسین علیه السلام شده ایم، از امام بخواهیم که خودمان را از کشتی نجات پایین نیاندازیم.

تنهاترین

ورود به کشتی نجات امام حسین(ع) بدون شرط است

نرگس

در روایت داریم قبل از ولادت امام حسین(ع)، زهرای مرضیه گاهی اوقات دچار پریشانی می‌شدند. رسول اکرم وارد می‌شدند و می‌دیدند حضرت زهرا گریان هستند و وقتی سبب را سوال می‌کردند می‌فرمودند این فرزندی که در رحم دارم گاهی با من حرف می‌زند و چیزهای می‌گوید. گاهی اوقات می‌گوید انا الغریب و انا العشان. به هر حال این امر موجب ناراحتی مادر می‌شود. لذا وقتی پیامبر می‌خواهد حضرت زهرا را تسلی بدهند یکی از بشارت‌هایی که به حضرت زهرا دادند همین بود که «و الائمه من ولده» که امامان پس از حسین بن علی(ع) همه از نسل حسین تو هستند و مهدی ما از نسل حسین توست که یک روز خواهد آمد و انتقام همه ظلم‌ها و ستم‌ها را خواهد گرفت

راکب پیاده

خوردن خاک حرام است ولی تربت سیدالشهدا به میمنت آن حضرت و مبارکی و تبرک ایشان نه تنها حرام نیست بلکه خوردن آن مستحب است. لذا در احکام داریم که وقتی طفل به دنیا می‌آید مستحب است که کام او را با تربت امام حسین(ع) بردارند. همچنین مستحب است قبل از اینکه میت را دفن کنند در دهان و زیر زبان و روی پیشانی و کف دست آن تربت قرار دهند. لذا خوردن تربت قبر سیدالشهدا موجب شفای همه دردهاست. یکی از روایاتی که روی ضریح قبلی امام حسین(ع) طلاکوب شده بود همین حدیث پیامبر است. این مطالب نشون دهنده مقام و جایگاه امام ماست اگر میگویند حسین راه میان بر است بخدا که راست میگن

حسن صمدی

احادیثی که از اهل بیت در مورد دوران آخر الزمان به ما رسیده است نشان می‌دهد که نگه داشتن دین مانند نگه داشتن آتش در کف دست است. امام حسن عسکری(ع) فرمودند در آخر الزمان مردم فکر می‌کنند مومن از دنیا می‌روند در حالی که کافرند. دعای مخصوصی که توصیه شده در دوره ما یعنی آخرالزمان خوانده شود دعای «الهی عظم البلا» است. یعنی در دوران بلا و سختی هستیم. امام زمان فرمودند که یک راه نجات دارید. حضرت در زیارت ناحیه فرمودند «السلام علیک یا بات نجات امه» لذا اگر می‌خواهیم نجات پیدا کنیم و دین ما حفظ شود یک راه در آخر الزمان وجود دارد و آن حضرت اباعبدالله(ع) است.

کوثر حیدری

موقعیت و شرایط امام حسین (ع) یک شرایط ویژه بود. در آن شرایطی که بنی امیه توانسته بود با تبلیغات مسموم چهره اسلام را واژگون و مسخ نماید، امام توانست هم اسلام را از نابودی نجات بخشد و هم تمام ابعاد اسلام واقعی را در عمل برای جهانیان ترسیم نماید و به نمایش بگذارد و در واقع راه نجات و هدایت را برای انسان ها تجسم نماید. به جهت همین جامعیت، واقعه عاشورا و امام حسین (ع) چراغ راهی شد که حقیقت جویان در پرتو آن می توانند خود را از گمراهی و ظلمات و تاریکی های جهل و نادانی نجات بخشند و از گرداب حوادث به سلامت به ساحل نجات بار یابند.

منهاجی

پس چرا جمله “ان الحسین مصباح الهدی و سفینه النجاه”؛ در مورد امام حسین (ع) آمده و نه بقیه ائمه؟

اخترشناس

چگونه می‌‏توانیم حقیقت و واقعیت امت را تغییر دهیم؟ وقتی که خود را تغییر دهیم؛ وقتی که خدا را معبود خود قرار دهیم، نه نفسمان را؛ وقتی که اگر منفعت برادرم با حق تضاد پیدا کرد، حق را بر او ترجیح دهم؛ اگر تعارضی بین منافع من با حق پیدا شد، حق را بر خودم مقدّم بدارم؛ اگر منافع ما با منافع دیگران تعارض پیدا کرد و حق با آنان بود، در راه حق حرکت کنیم و قطره‏ای از دریای حق شویم. راه درست این است.

کریمی

خیلیا با این حرفاشون بقیرو به اشتباه میندازن ولی خب تاثیر این حرفا فقط مال تو هییته کافیه پاشونو بزارن بیرون تا همه چیز یادشون بره این خودش نشونه ایه برای غلط بودن حرف هاشون ممنون که موضوع رو مطرح کردین شاید درسی بشه برای همه

کاوه

رسول‌خدا (ص) فرموده است: «إِنَّ الحُسَـینَ مِصـباحُ الهُـدی وَسَفینَــه النّجاه.» (حسین چراغ هدایت و کشتی نجات است.) کشتی نجات است، چون از اهل‌بیتی است که یکی از دو ثقلین است که پیامبر (ص) برای امت خود باقی گذاشته و فرموده است: «مَثَلُ أهلِ بَیتی مَثَلُ سَفینَـهِ نوح مَن رَکَبَها نَجا وَ مَن تَخَلَّفَ عَنها غَرِقَ.» (مثل اهل‌بیت من مانند کشتی نوح است؛ هر که بر آن کشتی سوار شود، نجات یابد و هر‌که از آن بازماند غرق شود.) ولی در این می‌ان، امام حسین ویژگی خاصی دارد. پیامبر راه هدایت را به راهی تاریک تشبیه می‌‏کند که نیاز به چراغ و نور دارد و آن چراغ و نور امام حسین است.

مدرسی

وقتی من مرتکب گناهی می‌‏شوم، به پیامدهای آن توجه ندارم و نمی‌‏بینم به کجا می‌‏انجامد، ولی راهنمای دانا و چراغ هدایت می‌‏تواند این پیامد‌ها را ببیند و می‌‏داند انحرافی که امروز با یک گام یا ده متر یا هزار متر آغاز می‌‏شود، فردا به صد‌ها و هزاران متر می‌‏انجامد. اینجاست که کار شما اهمیت پیدا میکنه و نقش رهبر و پیشوا و راهنما و چراغ هدایت آشکار می‌‏شود.منهاج بهترین راه و هدایتگره

لعیا مرادی

سلام والا نمیدونیم به ساز کدوم یکی از چیزهایی که میگین برقصیم از یک طرف صدا و سیما اون همه تبلیغات میکنه برای عذاداری و از یک طرف هم که میگین عذاداری اینطوریه . خب به هر شکلی که باشه بالاخره آدم برای لحظاتی هم که شده به اونجا میره و حسش خوب میشه برای چند دقیقه ای هم که شده دلش پاک میشه و واقعا خدایی میشه. بعضی از دوستان میگن که دچار هیجانات میشه، خب بشه! چه خوب خیلی بهتر از اون آدمیه که اصلا وارد همچین مجالسی نمیشه و همون آدم فاسدی که قبلا بوده هست و نمیخواد تغییری کنه. کسی که توی عذاداری شرکت میکنه یعنی یک امیدی داره بت غییر اما راهش رو بلد نیست یا نمیدونه که چطور این تغییر رو در خودش به وجود بیاره البته طرف حرف من همه ی کسانی که توی عذاداریی شرکت میکنن نیست فقط عده ی خاصی هستن که حاج فردوسی عزیز اونها رو خطاب قرار دادند. اگه کسی نماز نمیخونه ولی توی عذاداری شرکت میکنه یعنی اینکه حتما در مورد نماز و فضیلتش چیزی نمیدونه یا فلسفه ی نماز به درستی برای او تعریف نشده ما نباید به اون بیایم و بگیم که تو جهنمی هستی یا تو رو دیگه خدا نمیبخشه بلکه باید بیایم وب ه صورت ریشه ای مشکل اون رو حل کنیم تا بتونیم واقعا بفهمیم که درد اون جوون چی بوده و چرا تا الان نماز میخونده نه تنها برای نماز بلکه هر گناه دیگه ای مثلا همین ربا یا آزادی جنسی و … می باید با گفتگو و صحبت کردن با اون به شیوه ای که خود اون جوون میپسنده نه شیوه ای که ما درست میدونیمش باهاش صحبت کنیم و حرف بزنیم تا بتونیم واقعا مشکلش رو حل کنئم و یادمونم باشه ما قرار جامعه ای رو بسازیم که قراره به سمت خدا حرکت کنه پس تا جایی که امکان داره باید تلاش کنیم و قضاوت نکنیم در مورد کسی مثلا بگیم که تو جهنمی هستی یا …

مراد اولیایی

سلام خدمت شما ودوستان عزیزم . خواستم بگویم که عذاداری هیچ منافاتی با اینکه ما در راه خداوند هستیم ندارند بلکه می تواند کاملا هم مسیر با مسیر خداوند باشد به شرطی که عذاداری بر طبق اصولش پیش برود که نه از آن سوء استفاده بشود و نه آنکه شخص همانطور که دیگر دوستان گفتند دچار هیجان زدگی بشود و بعد از چند روز هیجاناتش بخوابد و دیگر رغبتی به ترک گناهان نداشته باشد . متاسفانه امروزه برخی از مداحان بنا به دلایلی که حال خودشان می دانند و خدایشان، مداحی هایشان را به سمت و سوی سیاست و … سوق می دهند که این کار نادرستی است اگر قصد عذاداری است پس تنها مجلس باید عذاداری باشد و اگر قصد و نیت دیگری دانرد حداقل برای حرمت عذاداری ها و حرمت خون امام حسین علیه السلام نباید این کار را انجام بدهند و متاسفانه بیشتر این مداحان هم می توان گفت که در سنین میان سالی و پیری هستند یعنی خود تجربه بسیار دارند و نباید اینگونه کارهایی را مرتکب شوند که الگویی نادرست برای جوانانی که قصد دارند در این مسیر قدم بگذارند می شوند اما هرگز به این فکر نکرده و این کار را انجام می دهند و اگر جوان بودند می توان گفت که مبنی بر بی تجربگی و نادانی بوده است اما متاسفانه در برابر این افراد هیچ حرف و سخنی باقی نمی ماند که به زبان آورده شود. و فقط خواستم این نکته را هم متذکر شوم که اگر کسی فکر می کند که عذاداری تنها می تواند گناهان او را پاک کند پس بهتر است بداند که از میان دسته های عذاداری هم می بایست دسته هایی خاص را انتخاب نماید چرا که همانطور که گفتم برخی از عذاداری ها سمت و سوی ساسیت را به خود گرفته اند و این از ارزش عذاداری به شدت کم می کند . موفق باشید

احمد صارمی

سلام بله متاسفانه همینطور که شما گفتید هست و خیلی از مداحی های الان همینطور شده و یهو وسط مداحی می بینیم که از چیزهایی مداح صحبت میکنه که مثلا اگر عذاداری برای امام حسین علیه السلام هست هیچ ربطی به امام حسین نداره و مداح همینطور داره اونها رو میخونه و متاسفانه برخی ها هم داستان هایی رو میارن و حرف هایی میزنن که واقعا از عقل انسان به دور هست و اینکه هیچ منبعی برای داستان هایی که به زبون میارن ذکر نمی کنن درسته که اونجا همه ی ما ها رفتیم تا برای امامون گریه کنیم و عذاداری کنیم اما باید یک داستانی بشنویم که واقعا وجود داشته نه اینکه استغفرالله ساخته ذهن خود اون مداح باشه . متاسفانه برای این موارد در فضای مجازی هم لطیفه ساختن و این نشون میده که چقدر اوضاع افتضاح شده که کار به فضای مجازی هم کشیده شده و حتی با مقدسات هم شوخی میشه و این اگر بخوایم به صورت ریشه ای تر نگاه کنیم همه اش به خاطر حرف هایی هست که اون مداح میزده کسی که میاد لطیفه میسازه در این مورد فقط دنبال محتواست که برای به عنوان مثال صفحه ی شخصی خودش تهیه کنه و ممکنه که هیچ اعتقادی هم به این موارد نداشته باشه اما مداحی که جلوی ممکنه چند صد نفر میاد و مداحی می کنه باید بدونه که رهبر ذهن افراد اونجا شده و هرچی که بگه در ذهن افرادی که اونجا هستند ثبت میشه و خیلی از افرادی که داخل اون مجلس نشستن ممکنه که افراد بی سواد باشند و به همین دلیل خیلی زود باور می کنن و این واقعا یک تضاد فرهنگی به وجود میاره به این دلیل این حرف رو میزنم که فرهنگ ما واقعا فرهنگ حسینی نخواهد بود اونجا . این مورد رو خواستم بگم چون واقعا فکر کردم مفید میتونه باشه . موفق باشید

سارا شجاعی

با سلام و عرض خداقوت خدمت تمامی دست اندرکاران این وب سایت زیبا و به خصوص عزیزانی که با درج کامنت های خود باعث می شوند نشاط در افرادی مانند من که نظراتشان را می خوانم شکل بگیرد و واقعا هم نشاط اور است و احساس خوبی را در من شکل می دهد امیدوارم که برای دیگر دوستان هم به همین شکل باشد. مقاله را خواندم و نظر من مشابه به نظر جناب حاج فردوسی عزیز است اما واقعا این کامنت را نمی خواهم به مبحث عذاداری و … مرتبط سازم و فقط خواستم از ایشان و کسانی که این وب سایت را مدیریت می کنند نهایت سپاس گذاری را به عمل بیاورم چرا که وب سایت های دینی که این چنین کاربرپسند باشند و رابط کاربریخوبی داشته باشند واقعا کم هستند یا من تا به حال آنها را ندیده ام و اینکه اگر هم وجود داشته باشم خود شخصی که در جایگاه مدیر اصلی وب سایت قرار درد هرگز به سئوالات پاسخ نمی دهد ولی در این وب سایت می تواتم مشاهده کنم که خود آقا حاج فردوسی زحمت می کشند و پاسخ کسانی که از ایشان سئوال می پرسند را می دهند. همچنین امکان اینکه می توان آثار جناب حاج فردوسی را از این وب سایت خریداری کرد بسیار خوب و عالی است و واقعا جای تحسین دارد چرا که خیلی از وقت مردم گذاشته می شود که به بازار بروند و کتابی که مد نظر انهاست را خریداری کنند و اغلب اوقات کتاب مورد پسند آنها در بازار یافت نمی شود اما در کل می بایست زمان زیادی را صرف نمایند اما در اینجا با چند کلیک ساده می توان کتاب را سفارش داد و این هم به نوبه خود جای سپاس گذاری دارد. موفق باشید

رویا نمازی

این موضوع حائز اهمیت است که بدانیم تغییر هر شخص تنها زمانی امکان پذیر است که خود او بخواهد و هیچ کس نمی تواند به او کمک کند که او تغییر کند مگر خود او و این عذاداری، نماز و … تماما ابزار هایی هستند که انسان را به خداوند نزدیک می کنند و اگر انسان آنها را انتخاب نکند باز هم می تواند به زندگیش ادامه دهد اما مهم کیفیت آن زندگی است که به چه شکل می باشد. ما اگر می خواهیم تغییری در زندگی خود به وجود بیاوریم باید به اشتباهات خود پی ببریم و بدانیم که واقعا کجای کار را اشتباه کرده ایم تا دوباره بازگردیم و آن اشتباهات را دوباره جبران کنیم اینکه در یک عذاداری شرکت کنیم و کمی اشک بریزیم و توقع آن را داشته باشیم که اشتباهات ما جبران بشوند و دیگر از فردا زندگی برای ما بهشت خداوند خواهد بود و گل و بلبل خواهد شد هتنها خیالی خام است که هرگز اتفاق نمی افتد. مگر آن اشتباهات یک شبه رخ دادند که بخواهند یک شبه از بین بروند؟ هرگز قبل از انکه ما آن اشتباه را مرتکب بشویم لی در ذهن خود برای آن برنامه ریزی کرده بودیم، کلی به آن فکر کرده بودیم واحتمالا به ثمرات خیالی ان دل بسته بودیم واین زمان برد تا ما ان اشتباه را مرتکب بشویم پس اگر می خواهیم که اشتباهی از خود را بپوشانیم وآن را از بین ببریم می باییست که زمانی مانند آن را که آن اشتباه را در ذهن خود پروراندیم را دوباره صرف کنیم تا آن اشتباه برطرف بشود و تنها همانطور که ذکر کردم با یک عذاداری ساده نمی توانیم این کار را انجام بدهیم البته که عذاداری به نوبه خود تاثیر گذار است اما نمی توان به طور صد در صد بر آن تکیه کرد برای بخشش گناهان و اشتباهات.

محدثه ابراهیمی

سلام علاوه بر مواردی که شما ذکر کردید ما باید واقعا اگر به دنبال این هستیم که خداوند را بهتر بشناسیم و گاناهنمان بخشوده بشوند حداقل تلاش کنیم که زندگی خود را در این دنیا به سعادت برسانیم از راه درست آن. شخصی که نعمت خداوند را دریافت می کند می تواند ایمان بیشتری به خداوند داشته باشد، شخصی که واقعا از زندگیلذت می برد می تواند سپاس گذار داشته هایش باشد، شخصی که فکرش از لحاظ اقتصادی و همچنین روابط آسوده است می تواند ارتباط بهتری با خدواند برقرار کند اما متاسفانه بنا بر یک باور اشتباه خیلی از ما فکر می کنیم که اگر فقیر باشیم ، فقیر بمانیم، دائما در احساس گناه باشیم، از زندگی لذت نبریم، مدام گریه کنیم و … به خداوند نزدیک تر می شویم . می خواهم از خود شخصی که این کامنت را می خواند سئوال کنم که تا به حال چند بار در زمانی که گرفتار و سرگرم یک مشکل حاد بوده اید واقعا از خداوند به طور کامل یاد کرده اید؟ یا در آن زمان چه میزان از خدواند سپاس گذار بوده اید؟ این درست است که زندگی انسان سرتاسر چالش است و هر روز با چالش های جدیدی رو به رو می شود اما اینکه بخواهد دائما در همان چالش ها بماند این انتخاب خود اوست پس اگر کسی می خواهد واقعا خدای خود را درک کند باید به دنبال این باشد که خود را خوشبخت کند . متاسفانه امروز کمی مشکلات اقتصادی کشور ما را گریبان گیر کرده است اما بسیاری از افراد به جای انکه به دنبال راه چاره ای باشند تا بتوانند حداقل اقتصاد خود و خانواده شان را نشان دهند می بینیم که عکس از سفره ی خالی خود می گیرند و سعی در جلب ترحم دیگران دارند که این آن احساس ترحم را جلب می کند اما کمکی به حال آنها نخواهد کرد.

اکبر منفرد

به نظر من شرکت در عذاداری هم به نوعی می تواند در فرد انگیزه ای ایجاد کند که از گناهان خود توبه نماید و بتواند به سوی دین بازگردد چه بسیار افرادی هستند که در بسیاری از مصاحبه های تلویزیونی تا به حال حتما دیده اید که با شرکت در این عذاداری ها طلب توبه و استغفار از خدای خود را کرده اندو در مسیر درست گام برداشته اند. و من حق می دهم که این همه ی کار نیست اما می تواند به عنوان یک مقدمه خودب باشد و بتوان بر روی آن برای شناخت بهتر خداوند حساب کرد.
و اینکه هر گناهی با کار خیری مصاحبه نمی شود به نظر من چرا که اگر اینطور می بود تمام کارهای خیر انسان می بایست نادیسده گرفته بشوند البته این نظر شخصی بنده است و بنا بر منطقی که بر من حکم فرماست و تا کنون دلیلی قانع کننده بر نقض آن نیافته ام که اگر شخصی گناهی انجام دهد و در کنارش کار خیری نیز انجام بدهد آن کار خیر به دلیل آنکه این شخص گناه کار بوده است نادیده گرفته بشود و به آن توجهی نشود چرا که این اساس عدالت را نشان نمی دهد . و این موضوع را می خواهم بیان کنم که همانطور که در ابتدا ذکر کردم شناخت خداوند و مسیری که او می خواهد ما در آن قدم بگذاریم از طریق فرستادگانش یعنی همان پیامبران وامام می تواند آسان تر بشود برای ما پس اینکه در یک عذاداری شرکت کنیم به نوعی می تواند به ما کمک نماید که همانطور که در قبل ذکر شد خدای خود را بهتر شناخت و در درک او بهتر عمل کرد.
در نهایت می خواهم از جناب حاج فردوسی و ادست اندرکاران ایو بسایت برای راه اندازی آن تشکر نمایم.

شهاب اکرمی

اگر کسی می خواهد که در عذاداری امام حسین شرکت کند و به خواسته ی این در عذاداری ها شرکت می کند که گناهان وی بخشوده شوند این امکان برای او وجود دارد اما به شرایطی خاص که او اگر واقعا می خواهد قدم در مسیر خداوند بگذارد پس به دنبال کشف قوانین خداوند در این دنیا باشد و نه آنکه صرفا با یک گریه فکر کند که دیگر به خداوند نزدیک شده است، بعد آنکه هدفش از شرکت در عذاداری صرفا اشک ریختن نباشد بلکه با هدف بزرگتری در ان شرکت کند و آن هدف می تواند این باشد که با شخصیت امام حسین علیه السلام بیشتر آشنا بشود و کسی که امام خودش را بشناسد قطعا بهتر خواهد توانست زمینه ی درک خداوندگارش را به وجود بیاورد و بتواند حقایقی را ببیند که بسیاری از افراد از دیدن آنها محروم اند. مورد دیگر آنکه آداب عذاداری را رعایت نماید. خیلی از افراد می توان گفت که متاسفانه در جامعه ی امروزی اگر بخواهم بدون پروا بگویم برای دریافت نذری و … در عذاداری ها شرکت می کنند که این کاری اشتباه است و به نوعی زیر پا گذاشتن حرمت عذاداری می باشد پس باید هدف خود را از شرکت در عذاداری درست کرد و در ابتدا دید که اصلا به چه دلیل می خواهیم در عذاداری نیز شرکت نماییم و البته که این نذری هم به نوعی می توان گفت که ثواب خاص خود را دارد اما شرط اصلی نباید آن باشد و هملنطور که گفتم شناخت شخصیت امام حسین علیه السلام و دلیل اینکه چرا و چطور شد که ایشان جنگ را انتخاب کردند و با یاران اندک در میدان مبارزه حاضر شدند و جهادی را به راه انداختند که هزار و چهار صد سال است که هنوز که هنوزه هر سال بیشتر از سال قبل بر سر زبان مردم جاریست و وارد میدان شدند و از جان خود گذشتند.

فریده اعظمی

با عرض سلام و خدا قوت بله به همین صورت است کسی که وارد مسیر هیات و … می شود و عذاداری امام حسین را می کند دیگر نباید بگویم که به همین واسطه من تمام گناهانم بخشوده خواهد شد یا نباید چنین برداشت کند که شرکت در عذاداری راهی است که بتواند بر روی گناهانی که انجام داده سرپوش بگذارد و بعد از اتمام عذاداری دوباره همان انسان سابق بشود البته با این تفاوت که احساس می کند گناهانش بخشوده شده است.
همانطور که ذکر کردید کسی که ربا میخورد و کسی که نماز نمی خواند نمی تواند در مسیر خداوند قدم بگذارد حال این فرد بیاید و در عذاداری امام حسین هم شرکت کند. در واقع نماز همان یاد خداوند است کسی که در زندگی اش یادی از خداوند نمی کند چگونه توقع آن را دارد که با یک عذاداری شرکت کردن تمام گناهان وی بخشوده شود و او بتواند به یک باره انسانی متحول شده بشود این امر امکان پذیر نیست. البته که عذاداری و شرکت در این هیات ها به نوبه خود تاثیر گذار هستند اما به عنوان یک راه مجزا که بشود از طریق آن گناهان خود را از بین برد یا در واقع در پیشگاه خداوند طلب بخشش و مغفرت کرد نمی تواند آن چنان فعال باشد چرا که خداوند به رفتار و اعمال ما نگاه می کند و نه به چیزی که به زبان می آوریم پس به این نکته می بایست توجه کاملی داشته باشیم که مبادا به قول جناب حاج فردوسی در زمانی که خواستیم وارد برزخ بشویم متوجه این اشتباهات خود شد و آن زمانیست که دیگر خیلی دیر شده است و فرصتی برای جبران نیست. همانطور هم که اشاره کرده شرکت در عذاداری می تواند یک راه باشد اما همه ی راه ها نیست .برایتان آرزوی موفقیت دارم.شاد باشید

شفیعی

گاهی وقتا خیلی از جوونا تو همین هییت ها توبه میکنن من خودم نمونشو زیاد دیدم

فرهاد خرمی

با سلام خدمت شما دوست بزرگوارم بله درست می فرمایید بسیاری از جاوانا با شرکت در همین عذاداری ها طلب مغفرت و آمرزش می کنند و توبه می کنند اما باید با دیدی بزرگتر به این مسئله نگاه کرد بگذارید اینگونه خدمت شما عارض بشوم که مجلس عذاداری رابطه ی مستقیمی با احساسات مردم دارد یعنی به شدت می تواند احساسات افراد را جریحه دار نماید . این موضوع را به این دلیل گفتم که انسان موجودی احساسی است و بیشتر رفتار ها و واکنش های او مبنی بر احساسات اوست نه منطق او و اگر شخصی در عذاداری شرکت کند و توبه نماید در همان جا این توبه ی او نمی تواند ضمانت ماندگاری داشته باشد چرا که ممکن است شخص بر پایه ی احساسات خود این تصمیم را بگیرد و چون احساساتش جریحه دار شده است بر اثر هیجان زدگی یا عاملی مانند این بخواهد که توبه کند ! باید دید که آیا چندین روز بعد از عذاداری آیا واقعا شخص می خواهد که توبه اش ماندگار باشد یا خیر چرا که زمانی که احساسات افراد فروکش می کند خیلی از آن ها دوباره در دام شیطان گرفتار شده و همانطور که شیطان دشمن قسم خورده ی انسان است و بنا بر گفته اش مانند خون در وجود انسان در جریان است پس نباید تضمیمن صد در صدی داد که یک فرد یا همان جوانی که شما مثالش را می زنید دیگر دست به گناه نزند و همین مجلس عذاداری باعث بشود که او دیگر توبه نماید.
البته از یک طریق می توان این توبه را ماندگار تر کردو آن ها تجدید همان دلیل توبه در ذهن فرد است یعنی دائما دلیلش که چرا فرد توبه می کند را در ذهن او آورد و این می تواند به نوبه خود نیز تاثیر گذار باشد.

احسان

وقتی شور حسینی داشته باشی میشه یک میان بر که سیاهی دلت پاک بشه و راحت آماده پذیرش حرف حق بشه

فاطمه حسنی

البته این یک اصطلاحه که گفته میشه و فکر نکنم لازم باشه اینقدر موشکافانه بهش پرداخته بشه برای به شوق اووردن مردم و تشویق جوونا توی هییت میتونه کار ساز باشه و نمیشه توی دستگاه امام حسین ایرادی گرفت

فاطمه داوری

سلام حاج فردوسی عزیز من کاملا با حرف هاتون موافقم خیلیا فکر میکنن سالی ده روز برن عزا داری کنن میشن حر. تمام سال گناه میکنن توقع دارن شفاعت هم بشن مرسی که گفتین و خط قرمزی کشیدن روی تمام این حرف ها