۲۲ دی

جایگاه ادیسون در عالم آخرت

چند شب قبل به مراسم ختمی رفته بودم. واعظ در بین صحبت‌هایش گفت: جناب ادیسون در آخرین لحظات زندگی‌اش گفت: باغ بزرگی در مقابل خودم می‌بینم و جان داد. بله، خدا اجر کسی را ضایع نمی‌کند. [یعنی به پاداش اختراعاتش به او بهشت برین داده شده است!]
این فرمایش روحانی محترم ـ که مخالف صریح قرآن و روایات است – مرا به فکر انداخت که طی نوشته‌ای، این مطلب را برای رفقای منهاج‌ام روشن کنم تا در موارد مشابه نیز با قاطعیت بتوانند حکم کنند و در حیرت و سرگردانی نمانند.

با دو برهان زیر، سخن را آغاز می‌کنیم:
برهان اول:
صغری: ادیسون (در بهترین فرض) مسیحی بود.
کبری: هر مسیحی (بعد از ظهور اسلام)، کافر است.
نتیجه: ادیسون، کافر است.
برهان دوم:
صغری: ادیسون کافر است. (نتیجه‌ی برهان قبلی)
کبری: هر کافر در جهنم است.
نتیجه: ادیسون در جهنم است.

***

حال به اثبات ماده‌های این استدلال (یعنی صغری و کبرای قیاس) می‌پردازیم.

اثبات صغرای قیاس اول (یعنی ادیسون، مسیحی است):
از زندگینامه اش چنین بر می‌آید که در بهترین فرض، معتقد به مسیحیت تحریف شده بوده است گرچه نزدیکتر به واقع این است که او را بی‌دین بدانیم تا دیندار مسیحی. او در تمام سال‌های عمرش فقط به اختراعات و نوآوری‌های صنعتی اش می‌اندیشید و فرصتی برای دینداری نیافت.

اثبات کبرای قیاس اول (یعنی هر مسیحی ـ بعد از ظهور اسلام ـ کافر است)
قرآن کریم می‌فرماید: «لَقَدْ کفَرَ الَّذِینَ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْمَسِیحُ ابْنُ مَرْیمَ وَ قَالَ الْمَسِیحُ یا بَنىِ إِسرَائِیلَ اعْبُدُواْ اللَّهَ رَبىّ‏ وَ رَبَّکمْ إِنَّهُ مَن یشرِک بِاللَّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَیهِ الْجَنَّهَ وَ مَأْواهُ النَّارُ وَ مَا لِلظَّلِمِینَ مِنْ أَنصَارٍ» (سوره‌ی مائده، آیه‌ی ۷۲)
ترجمه: آنها که گفتند: «خداوند همان مسیح بن مریم است»، به یقین، کافر شدند، (با اینکه خود) مسیح گفت: اى بنى اسرائیل! خداوند یگانه را، که پروردگار من و شماست، پرستش کنید! زیرا هر کس شریکى براى خدا قرار دهد، خداوند بهشت را بر او حرام کرده است و جایگاه او دوزخ است و ستمکاران، یار و یاورى ندارند.
همچنین می‌فرماید: «لَقَدْ کفَرَ الَّذِینَ قَالُواْ إِنَّ اللَّهَ ثَالِثُ ثَلَثَهٍ وَ مَا مِنْ إِلَاهٍ إِلَّا إِلَاهٌ وَاحِدٌ وَ إِن لَّمْ ینتَهُواْ عَمَّا یقُولُونَ لَیمَسَّنَّ الَّذِینَ کفَرُواْ مِنْهُمْ عَذَابٌ أَلِیمٌ» (سوره‌ی مائده/آیه‌ی ۷۳)
ترجمه: آنها که گفتند: «خداوند، یکى از سه خداست» به یقین کافر شدند. معبودى جز معبود یگانه نیست و اگر از آنچه مى‏گویند دست بر ندارند، عذاب دردناکى به کافران آنها (که روى این عقیده ایستادگى کنند،) خواهد رسید.

اثبات صغرای قیاس دوم (یعنی ادیسون، کافر است)
وقتی دو مقدمه‌ی قیاس منطقی ما صحیح بود، نتیجه نیز صحیح است. صغرای قیاس دوم، همان نتیجه‌ی یقینی قیاس اول است. در اصل، قیاس اول برای اثبات صغرای قیاس دوم ترتیب داده شده است.

اثبات کبرای قیاس دوم (یعنی هر کافر در جهنم است)
قرآن کریم می‌فرماید: «وَ مَن لَّمْ یؤْمِن بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ فَإِنَّا أَعْتَدْنَا لِلْکافِرِینَ سَعِیرًا» (سوره‌ی فتح / آیه‌ی ۱۳)
ترجمه: و هر کس به خدا و پیامبر او ایمان نیاورده است [بداند که‏] ما براى کافران آتشى سوزان آماده کرده‏ایم.
همچنین می‌فرماید: «إِنَّ الَّذِینَ کفَرُواْ مِنْ أَهْلِ الْکتَابِ وَ الْمُشْرِکینَ فىِ نَارِ جَهَنَّمَ خَلِدِینَ فِیهَا أُوْلَئک هُمْ شَرُّ الْبَرِیهِ» (سوره‌ی بینه/آیه ی۶)
ترجمه: کسانى از اهل کتاب (یعنی مسیحیان و یهودیان) که کفر ورزیده‏اند و [نیز] مشرکان در آتش دوزخند، [و] در آن همواره مى‏مانند اینانند که بدترین آفریدگانند.
همچنین می‌فرماید: «قُلْ هَلْ نُنَبِّئُکُمْ بِالْأَخْسَرِینَ أَعْمَالًا * الَّذِینَ ضَلَّ سَعْیُهُمْ فِی الْحَیَاهِ الدُّنْیَا وَهُمْ یَحْسَبُونَ أَنَّهُمْ یُحْسِنُونَ صُنْعًا * أُولَئِکَ الَّذِینَ کَفَرُوا بِآیَاتِ رَبِّهِمْ وَلِقَائِهِ فَحَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ فَلَا نُقِیمُ لَهُمْ یَوْمَ الْقِیَامَهِ وَزْنًا * ذَلِکَ جَزَاؤُهُمْ جَهَنَّمُ بِمَا کَفَرُوا وَاتَّخَذُوا آیَاتِی وَرُسُلِی هُزُوًا» (سوره‌ی کهف/ آیات ۱۰۳ تا ۱۰۶)
ترجمه: بگو آیا به شما خبر دهیم که زیانکارترین (مردم) در کارها، چه کسانى هستند؟ آنها که تلاشهایشان در زندگى دنیا گم (و نابود) شده با این حال، مى‏پندارند کار نیک انجام مى‏دهند! آنها کسانى هستند که به آیات پروردگارشان و لقاى او کافر شدند به همین جهت، اعمالشان حبط و نابود شد! از این رو روز قیامت، میزانى براى آنها برپا نخواهیم کرد! (آرى،) این گونه است! کیفرشان دوزخ است، بخاطر آنکه کافر شدند، و آیات من و پیامبرانم را به سخریه گرفتند!»
همچنین رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) می‌فرمایند: «فَمَنْ کفَرَ بی ‌مِنَ الْأَوَّلِینَ وَ الْآخِرِینَ فَفِی النَّار» (امالی صدوق/مجلس ۳۵/ص ۱۸۹؛ علل ‏الشرائع/ج ۱/ص ۱۲۶؛ معانی ‏الأخبار/ ص۵۱؛ بحار الأنوار/ج ۹/ ص۲۹۴)
ترجمه: هر کس ـ از اولین و آخرین انسان‌ها ـ به من کافر شده باشد،‌ جایش در آتش است.

سؤال: پس تلاش‌هایی که کرده و زحمت‌هایی که کشیده و اختراعاتی که در راه رفاه انسان‌ها انجام داده، کجا می‌رود؟ مگر خدای متعال نمی‌فرماید: «أَنِّی لاَ أُضِیعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنکم» (سوره‌ی آل عمران، آیه‌ی ۱۹۵) یعنی: من عمل هیچ صاحب عملى از شما را تباه نمى‏کنم. [و پاداش کامل به او می‌دهم]
پس چطور آنهمه تلاش ادیسون (و سایر مخترعین و مکتشفین) بی‌نتیجه و تباه باشد؟!
جواب:

اولاً: این قسمت از آیه به تنهایی نیست بلکه همراه قبل و بعدش معنی می‌شود. قرآن کریم در آیات ۱۹۰ تا ۱۹۵ سوره‌ی آل عمران می‌فرماید:
إِنَّ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَاخْتِلاَفِ اللَّیلِ وَالنَّهَارِ لآیاتٍ لِّأُوْلِی الألْبَابِ ﴿۱۹۰﴾
الَّذِینَ یذْکرُونَ اللّهَ قِیامًا وَقُعُودًا وَعَلَىَ جُنُوبِهِمْ وَیتَفَکرُونَ فِی خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ رَبَّنَا مَا خَلَقْتَ هَذا بَاطِلاً سُبْحَانَک فَقِنَا عَذَابَ النَّارِ ﴿۱۹۱﴾
رَبَّنَا إِنَّک مَن تُدْخِلِ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَیتَهُ وَمَا لِلظَّالِمِینَ مِنْ أَنصَارٍ ﴿۱۹۲﴾
رَّبَّنَا إِنَّنَا سَمِعْنَا مُنَادِیا ینَادِی لِلإِیمَانِ أَنْ آمِنُواْ بِرَبِّکمْ فَآمَنَّا رَبَّنَا فَاغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَکفِّرْ عَنَّا سَیئَاتِنَا وَتَوَفَّنَا مَعَ الأبْرَارِ ﴿۱۹۳﴾
رَبَّنَا وَآتِنَا مَا وَعَدتَّنَا عَلَى رُسُلِک وَلاَ تُخْزِنَا یوْمَ الْقِیامَهِ إِنَّک لاَ تُخْلِفُ الْمِیعَادَ ﴿۱۹۴﴾
فَاسْتَجَابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ أَنِّی لاَ أُضِیعُ عَمَلَ عَامِلٍ مِّنکم مِّن ذَکرٍ أَوْ أُنثَى بَعْضُکم مِّن بَعْضٍ فَالَّذِینَ هَاجَرُواْ وَأُخْرِجُواْ مِن دِیارِهِمْ وَأُوذُواْ فِی سَبِیلِی وَقَاتَلُواْ وَقُتِلُواْ لأُکفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَیئَاتِهِمْ وَلأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِی مِن تَحْتِهَا الأَنْهَارُ ثَوَابًا مِّن عِندِ اللّهِ وَاللّهُ عِندَهُ حُسْنُ الثَّوَابِ ﴿۱۹۵﴾
ترجمه: مسلماً در آفرینش آسمان‌ها و زمین و در پى یکدیگر آمدن شب و روز براى خردمندان نشانه‏‌هایى [قانع کننده] است. (۱۹۰)
همانان که خدا را [در همه‌ی احوال] ایستاده و نشسته و به پهلو آرمیده، یاد مى‏‌کنند و در آفرینش آسمان‌ها و زمین مى‏‌اندیشند [که] پروردگارا اینها را بیهوده نیافریده‏‌اى، منزهى تو، پس ما را از عذاب آتش دوزخ در امان بدار (۱۹۱)
پروردگارا هر که را تو در آتش درآورى یقیناً رسوایش کرده‌‏اى و براى ستمکاران یاورانى نیست (۱۹۲)
پروردگارا ما شنیدیم که دعوتگرى به ایمان فرا مى‌‏خواند که به پروردگار خود ایمان آورید پس ایمان آوردیم. پروردگارا گناهان ما را بیامرز و بدی‌هاى ما را بزداى و ما را در زمره‌ی نیکان بمیران (۱۹۳)
پروردگارا و آنچه را که به وسیله‌ی فرستادگانت به ما وعده داده‌‏اى به ما عطا کن و ما را روز رستاخیز رسوا مگردان زیرا تو وعده‌‏ات را خلاف نمى‏‌کنى (۱۹۴)
پس پروردگارشان دعاى آنان را اجابت کرد [و فرمود که] من عمل هیچ صاحب عملى از شما را از مرد یا زن، که همه از یکدیگرید، تباه نمى‌‏کنم. پس کسانى که هجرت کرده و از خانه‏‌هاى خود رانده شده و در راه من آزار دیده و جنگیده و کشته شده‏‌اند بدی‌هایشان را از آنان مى‌‏زدایم و آنان را در باغ‌هایى که از زیر [درختان] آن نهرها روان است درمى‏‌آورم. [این] پاداشى است از جانب خدا و پاداش نیکو نزد خداست (۱۹۵)
پس این بشارت (که اجرشان ضایع و تباه نمی شود) برای کسانی است که به خدا و رسولش ایمان آورده باشند و شامل تلاش‌های کافران نمیگردد.
ثانیاً: پاداش هر کار، پیرو نیت انجام دهنده اش است. اگر پاداش دنیوی بخواهد، در دنیا و اگر اخروی بخواهد در آخرت، پاداش می‌یابد. قرآن کریم می‌فرماید: «مَنْ کانَ یریدُ حَرْثَ الدُّنْیا نُؤْتِهِ مِنْها وَ ما لَهُ فِی الْآخِرَهِ مِنْ نَصیبٍ» (سوره‌ی شورا/ آیه ی۲۰)
ترجمه: کسى که تنها بهره‌ی دنیا را مى‏خواهد، تنها از دنیا به او مى‏دهیم، و دیگر در آخرت بهره‏اى ندارد.
همچنین می‌فرماید: «مَن کانَ یرِیدُ الْحَیاهَ الدُّنْیا وَزِینَتَهَا نُوَفِّ إِلَیهِمْ أَعْمَالَهُمْ فِیهَا وَهُمْ فِیهَا لاَ یبْخَسُونَ * أُوْلَئِک الَّذِینَ لَیسَ لَهُمْ فِی الآخِرَهِ إِلاَّ النَّارُ وَحَبِطَ مَا صَنَعُواْ فِیهَا وَبَاطِلٌ مَّا کانُواْ یعْمَلُونَ» (سوره‌ی هود / آیات ۱۵ و ۱۶)
ترجمه: کسانى که زندگى دنیا و زیور آن را بخواهند [جزاى] کارهایشان را در آنجا به طور کامل به آنان مى‏دهیم و به آنان در آنجا کم داده نخواهد شد. اینان کسانى هستند که در آخرت جز آتش برایشان نخواهد بود و آنچه در آنجا کرده‏اند به هدر رفته و آنچه انجام مى‏داده‏اند باطل گردیده است.
به گواهی تاریخ،‌ ادیسون در زمان خودش اختراعاتش را به ثبت رساند و با ساختن چندین کارخانه‌ی بزرگ،‌ آنها را به تولید انبوه رسانید و از این راه،‌ ثروت کلانی به دست آورد. نمونه‌ی ادیسون در زمان ما،‌ «بیل گیتس» صاحب شرکت ماکروسافت است که با ساخت و تولید انبوه سیستم‌های عامل به ثروت هنگفتی رسیده است.
نتیجه: ادیسون (با هزار و چند صد اختراعش) و انیشتین (با فرضیه‌هایش) و گراهام بل (با تلفنش) و گوته (با اشعارش) و ویکتور هوگو (با داستان‌هایش) و لئوناردو داوینچی (با نقاشی‌هایش) و میکل آنژ (با مجسمه‌هایش) و … در جهنم سوزان قرار دارند و بویی از جوار و قُرب حضرت حق ندارند و نخواهند بُرد و تا ابد، محروم از آن ساحت قُدس و آن نعمت‌های عالی و کرامت‌های عظیم خواهند بود.
امیدوارم با این بیان اجمالی، روشن شده باشد که هر مخترع یا مکتشفی به صِرف داشتن اختراعات متعدد به بهشت نمی‌رود بلکه کلید رفتن به بهشت،‌ ایمان به خدا و رسول و اولی الامر، همراه با انجام اعمال نیک است.

و له الحمد
حاج فردوسی

کلمات کلیدی: , , , , , , , , , , , , , , , ,

115
دیدگاهتان در باره‌ی مطلب بالا را بنویسید

 
 
 
68 نویسندگان
47 پاسخ‌ها
1 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
7 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
جدیدترین نظرات قدیمی‌ترین نظرات نظرات با امتیاز بالا
اشتراک برای:
مهدی

با سلام خدمت دوستان منهاجی عزیزم باید دقت کنیم که از نظر جهان بینی اسلام مطالعه نفس عمل به تنهائی کافی نیست، بلکه عمل به ضمیمه، محرک و انگیزه آن ارزش دارد، بسیار دیده شده کسانی بیمارستان یا مدرسه یا بنای خیر دیگری می‌سازند و تظاهر به این هم دارند که هدف شان صد در صد خدمت انسانی است به جامعه‌ای که به آن مدیونند، در حالی که زیر این پوشش مطلب دیگری نهفته شده است و آن حفظ مقام یا مال و ثروت یا جلب توجه عوام، و تحکیم منافع مادی خود، و یا حتی دست زدن به خیانت هائی دور از چشم دیگران است

حسین باقری

سلام از نظر من معمولاً کسانی که داعیه روشنفکری دارند، با قاطعیت می‌گویند هیچ فرقی میان مسلمان و غیر مسلمان، بلکه موحد و غیر موحد نیست. هر کس عمل نیکی انجام دهد! خدمتی از راه تأسیس یک مؤسسه خیریه و یا اکتشاف و اختراع و یا از راه دیگر انجام دهد، استحقاق ثواب و پاداش از جانب خداوند دارد. می گویند خداوند عادل میان بندگان خود تبعیض نمی‌کند. . . ”
طرفداران این نگرش هم به دلیل عقل استدلال کرده‌اند و هم به دلیل نقل.

سامان

ببینید دوست خوبم در ادامه ی سخن شما باید عرض کنم که دو دیدگاه پیش می اید اول این که خداوند با همه موجودات نسبتی مساوی داشته . . . بندگان و مخلوقات برای او یکسان هستند و با هیچ‌ کس خویشاوندی و رابطه خصوصی ندارد؛ بر این اساس به افعال و عملکرد همگان پاداش و ثواب می‌دهد؛ و چون نسبت خداوند به همه موجودات یکسان است، دلیلی ندارد که عمل نیک از یک نفر مقبول باشد و از یک نفر دیگر مقبول نباشد
و دوم این که خوبی و بدی اعمال، قراردادی نیست، بلکه واقعی است، یعنی حسن و قبح افعال ذاتی بوده و هر کدام آثار خود را دارد؛ از این رو پاداش و ثواب آن در راستای حسن ذاتی آن است. هر گاه اعمالی به‌وجود آمد که حسن ذاتی داشته باشد، ثواب دارد.

ارمین

با سلام و تشکر از مطالب مفید سایت …سوالی دارم …آیا دانشمندانی مانند ادیسون و پاستور که با اکتشافات خود به مردم کل جهان سود رساندند بیشتر به درد مردم خورده اند یا اشخاصی مانند آیت الله بهجت که ممکن است دامنه فعالیتشان از شهر و کشور خودشان فراتر نرفته باشد؟

حامد

سلام خدمت شما دوست خوبم سوال خوبی پرسیدین در جواب این سوال باید بگویم که جواب شما وابسته به برداشت افراد از انسان و جامعه انسانی است. اگر نگاه کسی به انسان این باشد که انسان یعنی همین موجود دو پای راست قامتی که حدود هفتاد ، هشتاد سال عمر می کند و آنگاه مرده و خاک می شود و دیگر ادامه ای ندارد ، در آن صورت جای این پرسش خواهد بود که واقعاً ادیسون برای چنین بشری زیاد زحمت کشیده یا مثلا عالمی همچون آیت الله بهجت؟ و البته جای این پرسش هم هست که آیا زحمت کشیدن برای چنین موجودی اساساً ارزشی هم دارد یا نه؟ امّا اگر نگاه کسی به انسان این باشد که او موجودی است مرکّب از روح و بدن که هفتاد ، هشتاد سال میهمان این دنیاست و آنگاه از آن کوچ کرده به دیار برزخ کوچ خواهد نمود و از پس برزخ در عالم آخرت تا ابد زندگی خواهد کرد ، آنگاه چنین سوالی حقیقتاً خنده دار خواهد بود. چون از طرفی شکّی نیست که هفتاد ، هشتاد سال در مقابل ابدیّت چیزی نیست؛ و از طرف دیگر شکّی هم در این نیست که اختراع ادیسون فقط به درد همین هفتاد، هشتاد سال زندگی دنیا می خورد نه به درد ابدیّت انسان؛ امّا تعالیم علما که برگرفته از دین است افزون بر اینکه سعادت حقیقی دنیا را نصیب انسان می کند سعادت ابدی اخروی را هم در پی دارد. پس چگونه می توان این دو کار را باهم مقایسه نمود.ممنونم از توجه شما

ارمین

خیلی خیلی ممنونم که جوابه سوال بنده رو دادین باز هم خیلی خیلی تشکر میکنم از سایت مفیدتون و مطالبه گران بهایی که در آن قرار میدهید و دوستانی که با کامنت های زیبای خود ادم را از سر در گمی در میاورند.

محمد صادق

سلام خدمت همه ی دوستان منهاجی عزیزان به نظرم باید به نکته ای دقت کرد در این میان اون هم این هست که غیر مسلمانان و کافران باهم دیگر یکی نیستند در واقع گروهی که اصطلاحاً به جاهل مقصر و کافر معاند معروفند؛ یعنی اسلام به آن‌ها رسیده و آنان به حقانیت آن پی برده‌اند، اما با لجاجت و سرکشی حاضر به پذیرش حق نشده اند.
گروه دیگر کفارى هستند که جاهل قاصرند. اینها کسانی هستند که پیام اسلام و حقانیت آن به آن‌ها نرسیده یا غیر واقعی رسیده است، لذا علم به حقانیت دین اسلام ندارند و در عدم پذیرش خود مقصر نیستند تا گناهکار محسوب شوند.
روشن است که این گروه چه در مناطق دور افتاده زمین زندگی کنند و چه در قاره اروپا و امریکا و به اصطلاح مهد تمدن زندگانی بگذرانند، ممکن است به دلیل عدم امکانات، تبلیغات سوء دشمنان ایمان دینی، رفتار ناشایست پیروان دین حق و… شرایطی برایشان فراهم آید که در استضعاف فکری بمانند و حق برای آنان ان چنان که شایسته است روشن نشود.

امیر حسین

با سلام و تشکر میخواهم در همین بین به نکته ای اشاره کنم میدانم طولانی میشود اما از دوستان منهاجی خودم تقاضا میکنم تا ان را بخوانند ببینید دوستان خداوند در قرآن می فرماید: «انا لا نضیع اجر من احسن عملا» ما اجر کسی را که عمل نیکی انجام داده است، ضایع نمی کنیم. و همچنین در آیه دیگری می فرماید: «فَمَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّهٍ خَیْرًا یَرَهُ»(سوره : الزلزله آیه : ۸) «پس هر کس به وزن ذره ای نیکی کرده باشد آن را می بیند.» با توجه به این آیات معلوم می شود که عمل خیر از هر کس سر بزند خداوند متعال پاداشی متناسب با آن به او عطا می‌کند اما باید توجه داشت که این پاداش همیشه پاداش اخروی نیست، بلکه بستگی به نیت آدم از آن عمل دارد. اگر منظورش نتیجه‏اى دنیوى باشد نتیجه‏اى که شانى از شؤون زندگى ‏دنیاى او را اصلاح مى‏کند، از مال و جمال و جاه، و یا بهتر شدن وضعش، عملش آن نتیجه را مى‏دهد ، و عملى که به این منظور انجام شده نتایج أخروى را ببار نمى‏آورد، زیرا فاعل آن، قصد آن نتایج را نداشته تا آن نتایج به دستش بیاید. (تفسیر المیزان ص۲۶۰) واگر منظورش کسب ثواب آخرت و رضای خدا باشد به آن خواهد رسید. چنانچه خداوند میفرماید: « مَن کَانَ یُرِیدُ حَرْثَ الْآخِرَهِ نَزِدْ لَهُ فِی حَرْثِهِ وَمَن کَانَ یُرِیدُ حَرْثَ الدُّنْیَا نُؤتِهِ مِنْهَا وَمَا لَهُ فِی الْآخِرَهِ مِن نَّصِیبٍ» کسى که بهره آخرت را مى‏خواهد به بهره‏اش مى‏افزاییم، و کسى که تنها بهره دنیا را مى‏خواهد تنها از دنیا به او مى‏دهیم، و دیگر در آخرت بهره‏اى ندارد

کریم

با سلام و درود فراوان خدمت شما دوست خوبم من مطلب شما را خواندم وچیزی به ذهنم امد تا بگویم به نظرم باید دقت کرد که اینطور نیست که نیت افراد همیشه یا از سر خودخواهی محض باشد و یا از سر خداخواهی محض بلکه بین این دو، مراتب زیادی وجود دارد. به عنوان مثال اگر شخص غیر مسلمانی در بیابانی که هیچ کس او را نمی بیند که زمینه ریا فراهم باشد به شخص درمانده یا حیوانی کمک کند و از این کار هیچ سودی عاید او نشود و حتی هیچ چشم داشت و انتظار تمجیدی نداشته باشد، عمل او با کسی که کار خیری را تنها از روی خودخواهی انجام داده قطعا یکی نیست. کافران و غیرمسمانانی که در بی دینی خود مقصر نیستند به هر میزان که انگیزه شان از عمل، به دور از خودخواهی باشد و مثلا به خاطر بشردوستی و نیات خیر دیگر باشد، به همان میزان اهل نجات خواهند بود. مثلا به این صورت که از عذابشان کاسته شود یا اینکه اگر موحد باشند در درجات پایین بهشت قرار بگیرند و خلاصه خداوند عادل اعمال خیر آنها را بیاثر نخواهد گذاشت

ابوالفضل جزینی

با سلام و تشکر از مطالبه مفید سایت در این مورد که برادر عزیزم گفتن میخواهم حدیثی از امام موسی کاظم(ع) عرض کنم : «در بنی اسرائیل مرد با ایمانی بود که همسایه کافری داشت، مرد بی ایمان، نسبت به همسایه با ایمان خود، نیک رفتاری می‌کرد، وقتی از دنیا رفت، خدا برای او خانه‌ای بنا کرد که مانع از گرمای آتش شود… و به او گفته شد: این به سبب نیک رفتاریت نسبت به همسایه مؤمنت می‌باشد»

محمدی پناه

سلام خدمت منهاجیون عزیز و درود بر همه ی شما عزیزان در این مورد که دوست خوبم فرمودند من هم میخواهم حدیثی نقل کنم از امام صادق (ع): در زمان موسى صلوات اللَّه علیه پادشاه جبّارى بود که با شفاعت بنده صالحى حاجت بنده مؤمنى را بر آورده ساخت، اتفاقا آن بنده صالح و آن پادشاه جبّار هر دو در یک روز وفات یافتند، و مردم براى تشییع جنازه پادشاه قیام کردند و سه روز بازار را به احترام و سوگ او بستند، امّا جنازه آن بنده صالح در خانه‏اش باقى ماند و موریانه‏ها و حشرات زمینى از گوشت روى او ارتزاق کردند تا اینکه بعد از سه روز موسى او را یافت و با تعجّب به درگاه الهى عرضه داشت: پروردگارا آن پادشاه جبّار دشمن تو بود و این بنده صالح دوست و ولىّ تو پس چگونه با آنها این طور معامله شد؟ آن وقت به او وحى شد: اى موسى این بنده صالح و ولىّ من از این پادشاه جبّار درخواستى کرد که آن پادشاه درخواست او را انجام داد، پس من به جبران آن عمل نیک در اداى درخواست مؤمن آن پادشاه را با عزّت روانه گورستان کردم و این بنده صالح را به مکافات درخواست از ظالم به این بلیّه مبتلا نمودم.

نادر صافی

سلام و درود بیکران از نظر من قضاوت در مورد اینکه آیا شخص خاصی همچون ادیسون بهشتی است یا جهنمی، از حوزه علم ما خارج است. چنین کاری از هیچ کسی غیر از خداوند امکان پذیر نیست. فقط خداوند از نیات و باطن افراد خبر دارد و می‎تواند بصورت قطعی حکم کند که عمل چه کسی پاداش دارد و عمل چه کسی پاداش ندارد. البتّه فقط درباره افرادی می‎توان اظهار نظر قطعی کرد که اولیاء الهی سرنوشت نهائی آنها را مشخص کرده باشند. اما از نظر اسلام، اساسی‌ترین منشأ ارزش عمل، نیّت شخص است. یعنی صرف اینکه ظاهر عملی خوب باشد (مثلا کمک به دیگران) کافی نیست بلکه مهم تر از آن باطن و روح این عمل است که به چه نیتی این کار انجام شده است. از کتاب تهذیب از نبی اکرم( صلی الله علیه و آله) نقل شده که فرمود: «اِنَّما الاَعْمالُ بِالنّیّاتِ وَلِکُلِّ امْرِء ما نَوی؛ محققاً (ارزش) کارها به نیّت‌هاست و فقط برای انسان آنچه نیّت کرده است می‌ماند».
همچنین امام صادق ( ع ) می فرماید: کارتان را برای خدا قرار دهید نه برای مردم ، زیرا هر چه برای خدا است‏ برای خدا ( بسوی خدا ) است و هر چه برای مردم است بسوی خدا بالا نمی‏رود.

محمد باقر

چقدر زیبا گفتین میخواهم در تکمیل فرمایش شما دوست خوبم و در ادامه ی سخنان شما عرض کنم که این تعبیری که شما گفتین در واقع یعنی اگر ما کاری را به خاطر رضای خدا انجام دهیم، خداوند کریم پاداش آن را به ما خواهد داد اما اگر کاری را به نیت کسب شهرت، لذت و دیگر مواهب دنیایی انجام دهیم دیگر نباید انتظار داشته باشیم که خداوند، بهشت را به ما پاداش دهد.
و همچنین ارزش اعمال خیر به کیفیت آنهاست نه به کمیت. مثلا اگر شخص سرمایه داری، بیمارستان خیلی بزرگ و مجهزی را برای بیماران فقیر احداث کند اما هدفش از این کار خودنمایی و کسب شهرت باشد عملش ارزشی در بارگاه الهی نخواهد داشت ولی از آن طرف کسی ۱۰۰ تومان به فقیری قربه الی الله کمک کند نزد خداوند متعال اجر و منزلت عظیمی خواهد داشت. حضرت محمد(ص){گفتم وسطش صلوات بذارم بتونی یه نفسی تازه کنی} فرمودند: «ضربت علی در روز خندق افضل از عبادت ثقلین است» .

شاکر

سلام خدمت همه ی منهاجیون از نظر بنده اگر کسی بی ایمان و یا بی نیت الهی کاری کند که فرهنگ دینی آن را شایسته بداند، خداوند با او در همین دنیا تسویه حساب می کند؛ یعنی اثر و نتیجه ای را که او به دنبالش بود و یا پیامد دنیایی آن کار را به صاحب عمل می رساند و بر آن عمل مترتب می سازد. چنین عملی که از پشتوانه ایمان و نیت الهی برخوردار نیست به مثابه اسکناس بی پشتوانه ای می ماند که در قیامت هیچ ارزشی نخواهد داشت و بهشت و یا حتی ثواب اندکی را نصیب صاحبش نخواهد کرد.

نامی

اگر اجازه دهید حدیثی نقل کنم از امام صادق(ع) : گروهی از یمن برای بحث و جدال خدمت پیامبر(ص)آمدند و در میان آن‌ها مردی بود که از همه بیشتر سخن می‌گفت و خشونت و لجاجت خاصی در برابر پیامبر(ص)می‌نمود، پیامبر(ص) آن چنان عصبانی شد که آثارش در چهره مبارکش کاملاً آشکار گردید، در این هنگام جبرئیل آمد، و پیام الهی را این چنین به پیامبر(ص)ابلاغ کرد: خداوند می‌فرماید: این مردی است سخاوتمند. پیامبر(ص)با شنیدن این سخن خشمش فرو نشست. رو به سوی او کرد فرمود، پروردگار با من چنین پیامی داده است و اگر به خاطر آن نبود آن چنان بر تو سخت می‌گرفتم که عبرت دیگران گردی
آن مرد پرسید: آیا پروردگارت سخاوت را دوست دارد؟

فرمود: بلی! عرض کرد: من شهادت می‌دهم که معبودی جز «الّله» نیست، و تو رسول و فرستاده او هستی، و به همان خدایی که تو را مبعوث کرده، سوگند که تاکنون هیچ کس را از نزد خود محروم برنگردانده‌ام.

حسین

سلام خدمت همه ی منهاجیون از نظر من اگر کسی کار و یا کشف و اختراعی کند که خدمت به تمام مردم باشد؛ اما به نیت کسب شهرت و ثروت و مانند آن و اصلا خدا و قیامت و بهشتی را در نظر نداشته باشد. بی تردید در ازای کار او (به شرطی که دیگر عوامل تحقق خواسته او نیز مساعدت کنند) آنچه به دنبالش بوده نصیبش خواهد شد؛ نه ثواب اخروی و بهشت برین
گزیده

حسنی

چقدر زیبا گفتین برادر در تکمیل سخنان شما باید عرض کنم که علامه طباطبایی در این باره میفرمایند عمل آدمى تنها نتیجه‏اى را که منظور آدمى از آن عمل است به او مى‏دهد؛ اگر منظورش نتیجه‏ى دنیوى باشد نتیجه‏اى که نصیب او می شود اصلاح و یا رونق شأنى از شۆون دنیاى اوست (البته در صورتى که سایر اسبابى که در حصول این نتیجه مۆثرند نیز مساعدت بکنند) و چنین عملى نتایج أخروى در پی نخواهد داشت؛ زیرا کننده کار، قصد آن نتایج را نداشته تا آن نتایج نصیبش شود و صرفِ خوب بودنِ ظاهر عمل هم برای رستگارى آخرت و نعمتهای بهشتی کافى نیست و آن را نتیجه نمى‏دهد.
برای مثال: نیکی به مردم و خوش اخلاقی با آنها هم مى‏تواند به قصد جاه‏طلبى انجام شود و هم می تواند به نیت پاداش اخروى و تحصیل خشنودى خداى تعالى که اگر به نیت خشنودى خدا انجام نشود باعث اجر و پاداش اخروى و بلندى درجات نخواهد شد

شاهین

در ادامه ی سخنان شما دوست خوبم باید بگویم که خود علامه درهمین مورد عرض کردند که مراد از پرداخت کامل اعمالشان به آنها در دنیا (نُوَفّ‏ِ إِلَیهِْمْ أَعْمَالَهُمْ فِیهَا)، رساندن ایشان به تمام آثارى است که اعمالشان در این نظام هستی در پی دارد؛ نه آن نتایجى که خود آنها از اعمالشان انتظار داشتند. برای همین است که در دنیا هر کس به هر آرزویى که دارد نمی رسد؛ بلکه به چیزی مى‏رسد که برآیند عوامل مۆثر در زندگى و افعال اوست.

محمد امین

با سلام و تشکر در این خصوص باید عرض کنم که قرآن کریم شرط ورود به بهشت را ایمان و عمل صالح می داند (آیاتی مانند ۲۵ و ۸۵ سوره بقره) و هیچکدام را به تنهایی برای کسب رضای الهی و نیل به ثواب اخروی کافی نمی داند؛ نه ایمان بی عمل را (۱۵۸ سوره انعام) و نه عمل بی ایمان را (آیات ۱۵ و ۱۶ سوره هود (علیه السلام) ودر ادامه باید بگویم که کسانى که زندگى دنیا و زیور و زینتش را بخواهند، ثمره تلاششان را به طور کامل در [همین‏] دنیا به آنان مى‏دهیم و در آن چیزى از آنان کاسته نخواهد شد.
أُوْلَئکَ الَّذِینَ لَیْسَ لهَُمْ فىِ الاَْخِرَهِ إِلَّا النَّارُ وَ حَبِطَ مَا صَنَعُواْ فِیهَا وَ بَاطِلٌ مَّا کَانُواْ یَعْمَلُونَ
اینان کسانى هستند که در آخرت، سهمى جز آتش براى آنان نیست و آنچه [در دنیا از کار خیر] کرده‏اند، در آخرت تباه و بى‏اثر مى‏شود، و آنچه همواره [ریاکارانه‏] انجام مى‏دادند، باطل است

محمد

ببینید دوستان در مورد بهشت رفتن و نرفتن این دانشمندان باید عرضی داشته باشم …در جمیع روایات آنچه در این حدیث بخاری آمده است برداشت می شود؛ که همان نوشتن حسنات قبل از اسلام شخص است. مازری می گوید: تقرب برای شخص کافر صحیح نیست، پس اعمال صاحی که انجام داده است، در زمان شرک و کفرش؛ ثواب و پاداشی برای او نخواهد داشت چرا که از شروط متقرب این است به کسی که تقرب می جوید شناخت داشته باشد؛ در حالی که کافر چنین نیست. قاضی عیاض این اشکال را قبول ندارد و رد می کند. همچنین امام نووی رحمه الله می گوید: قول صحیح و صواب که محققان – بعضی اجماع را بر آن نقل کرده اند- بر آن هستند این است که: اگر کافری که افعالی نیکو مانند صدقه و صله رحم داشته باشد و سپس مسلمان شود و ایمان بیاورد و بر این اسلام وفات کند؛ ثواب چنین اعمالی برای او نوشته می شود و اینکه گفته شود، این کلام مخالف با قواعد اسلام است، صحیح نیست؛ چرا که بعضی از افعال دنیوی کفار مانند کفاره ظهار بعد از اسلام او اعاده نمی شود

شاهد

با سلام و تشکربرای این که بدانیم چه کسانی به بهشت میروند و یا نمی روند با کمی تامل میشود فهمید بر اساس آموزه های دینی سرنوشت و سعادت هر کس در گرو ایمان و عمل صالح و باور و پذیرش دین حق در زمان خود او است . (۱) همه ادیان الهی تا وقتی که دین الهی بعدی نیامده، دین حق محسوب می شوند . افرادی که قبل از ظهور حضرت مسیح (ع) به دین حقیقی موسی (ع) باور داشته و به آموزه های وحیانی آن عمل نموده اند، از نظر قرآن مؤمن محسوب می شوند. همچنین مسیحیانی که قبل از بعثت پیامبر اسلام (ص) به دین عیسی مسیح (ع) باور داشته و طبق دستورات او عمل نموده اند، مؤمن اند و رستگار . تفاوتی از حیث درجه با مؤمنان سایر ادیان در زمان حقانیت دین خودشان ندارند ، بلکه ملاک و میزان ایمان و تقوا و عمل صالح، و پیروی از دین حق می باشد

محسن

با سلام خدمت منهاجیون باید در ادامه ی صحبت های دوست خوبم عرض کنم که وظیفه هر کس در هر زمان تحقیق و یافتن دین حق و باور عمل طبق آموزه های آن دین است . برهمین اساس ملاک بهشتی و جهنمی بودن افراد پیروی از دین حق و حقیقت جوئی و حق طلبی انسان ها و تسلیم بودن در مقابل آن، و یا در مقابل نتیجه انکار آن حقیقت است. اما در مورد مسیحیانی که پس از ظهور اسلام زندگی کرده اند و اکنون زندگی می کنند ،باید به این نکته توجه کرد که افرادی که حقانیت دین اسلام بر آن ها آشکار و واضح گشت، ولی از روی تعصب و یا عناد و یا هوای نفس و یا عوامل دیگر از حق پیروی نکردند ،آن ها قطعا در قیامت در عذاب خواهند بود و حتی اگر اعمال صالحی هم در دنیا انجام داده باشند، چون بر اساس ایمان حقیقی و باوردینی درست نبوده و در راستای اهداف دنیائی و جلب نظر مردم و یا فریب بوده ،برای آن ها مفید نخواهد بود .

محمد رضا

با سلام خدمت همه ی منهاجیون و با تشکر از مطالب خوب و مفیدتون باید در ادامه سخنان شما سخنانی از شهید مطهری را بازگو کنم که ایشان میگویند «اگر کسى در روایات دقت کند، مى‏یابد که ائمه (ع) تکیه‏شان بر این مطلب بوده که هر چه بر سر انسان مى‏آید، از آن است که حق بر او عرضه بشود و او در مقابل حق، تعصب و عناد بورزد و یا لااقل در شرایطى باشد که مى‏بایست تحقیق و جستجو کند نکند اما افرادى که ذاتاً و به واسطه قصور فهم و یا به علل دیگر در شرایطى به سر مى‏برند که مصداق منکر و یا مقصر به شمار نمى‏روند، آنان در ردیف منکران و مخالفان نیستند. ائمه اطهار بسیارى از مردم را از این طبقه مى‏دانند. این گونه افراد داراى استضعاف و قصور هستند و امید عفو الهى درباره آنان مى‏رود».

قادر

با سلام و تشکربرای این که بدانیم چه کسانی به بهشت میروند و یا نمی روند با کمی تامل میشود فهمید بر اساس آموزه های دینی سرنوشت و سعادت هر کس در گرو ایمان و عمل صالح و باور و پذیرش دین حق در زمان خود او است . (۱) همه ادیان الهی تا وقتی که دین الهی بعدی نیامده، دین حق محسوب می شوند . افرادی که قبل از ظهور حضرت مسیح (ع) به دین حقیقی موسی (ع) باور داشته و به آموزه های وحیانی آن عمل نموده اند، از نظر قرآن مؤمن محسوب می شوند. همچنین مسیحیانی که قبل از بعثت پیامبر اسلام (ص) به دین عیسی مسیح (ع) باور داشته و طبق دستورات او عمل نموده اند، مؤمن اند و رستگار . تفاوتی از حیث درجه با مؤمنان سایر ادیان در زمان حقانیت دین خودشان ندارند ، بلکه ملاک و میزان ایمان و تقوا و عمل صالح، و پیروی از دین حق می باشد

یونس

با سلام خدمت منهاجیون باید در ادامه ی صحبت های دوست خوبم عرض کنم که وظیفه هر کس در هر زمان تحقیق و یافتن دین حق و باور عمل طبق آموزه های آن دین است . برهمین اساس ملاک بهشتی و جهنمی بودن افراد پیروی از دین حق و حقیقت جوئی و حق طلبی انسان ها و تسلیم بودن در مقابل آن، و یا در مقابل نتیجه انکار آن حقیقت است. اما در مورد مسیحیانی که پس از ظهور اسلام زندگی کرده اند و اکنون زندگی می کنند ،باید به این نکته توجه کرد که افرادی که حقانیت دین اسلام بر آن ها آشکار و واضح گشت، ولی از روی تعصب و یا عناد و یا هوای نفس و یا عوامل دیگر از حق پیروی نکردند ،آن ها قطعا در قیامت در عذاب خواهند بود و حتی اگر اعمال صالحی هم در دنیا انجام داده باشند، چون بر اساس ایمان حقیقی و باوردینی درست نبوده و در راستای اهداف دنیائی و جلب نظر مردم و یا فریب بوده ،برای آن ها مفید نخواهد بود

کریم

با سلام خدمت همه ی منهاجیون و با تشکر از مطالب خوب و مفیدتون باید در ادامه سخنان شما سخنانی از شهید مطهری را بازگو کنم که ایشان میگویند «اگر کسى در روایات دقت کند، مى‏یابد که ائمه (ع) تکیه‏شان بر این مطلب بوده که هر چه بر سر انسان مى‏آید، از آن است که حق بر او عرضه بشود و او در مقابل حق، تعصب و عناد بورزد و یا لااقل در شرایطى باشد که مى‏بایست تحقیق و جستجو کند نکند اما افرادى که ذاتاً و به واسطه قصور فهم و یا به علل دیگر در شرایطى به سر مى‏برند که مصداق منکر و یا مقصر به شمار نمى‏روند، آنان در ردیف منکران و مخالفان نیستند. ائمه اطهار بسیارى از مردم را از این طبقه مى‏دانند. این گونه افراد داراى استضعاف و قصور هستند و امید عفو الهى درباره آنان مى‏رود».

صادق

باسلام وتشکر در این باره از جنبه های مختلف جای سخن است عجالتا به نکته ها اشاره می شود :
در ابتدا باید گفت از آیات و روایات استفاده می‏شود بهشت برای کسانی است که ایمان به خدا و پیامبر داشته و عمل صالح و تقوا پیشه کرده باشند: “الذین آمنوا و عملوا الصالحات طوبی لهم و حسن مآب؛ کسانی که ایمان و عمل صالح دارند، خوشا به حال آنان که خوش جایگاهی خواهند داشت”.
مراد از عمل صالح، عمل به دستورهای قرآن و اطاعت از پیامبر است که از جمله دستورها اطاعت از اولی‏الامر است. محبت و اطاعت از امیرالمؤمنین(ع) و اهل بیت جزء خمیره ایمان است.
پیروان ادیان الهی هم به حکم کتاب خودشان که در آن اشاره به آمدن پیامبر اسلام شده است و هم به حکم عقل که باید به آخرین پیام الهی گوش فرا دهند، باید دین اسلام را بپذیرند. .
خداوند از آیه ۸۵ سوره آل عمران می‏فرماید: “و من یتبغ غیر الاسلام دیناً فلن یقبل منه و هو فی الاخره من الخاسرین؛ هر کس غیر از اسلام (دین واقعی) دینی را بپذیرد، هرگز از او پذیرفته نیست و او در آخرت از زیانکاران خواهد بود.
بنابراین کفار و پیروان سایر ادیان الهی وظیفه دارند درباره دین خود و دین اسلام تحقیق کنند و دستورهای ادیان را با هم مقایسه کنند. پس از تحقیق دقیق و علمی، به حقیقت اسلام و حقانیت این دین پی خواهند برد. حال اگر پس از تحقیق واقعا و صرفا با انگیزه حقیقت جویانه به این نتیجه رسیدند که دین خودشان بر حق است و از طرفی به محتوای دین خود عمل کردند و بر کسی ظلم نکرده و درست کردار باشند، چون حجت و دلیل و برهان بر اعتقاد خود دارند، خداوند آنان را عذاب نمی‏کند، ولی اگر تحقیق نکردند و با لجاجت بر دین خود پای فشاری کردند و با این که احتمال دادند دین اسلام دین حقی باشد، به دنبال آن نرفتند، در وظیفه خود کوتاهی کرده، در نتیجه مورد محاسبه و مجازات قرارخواهند گرفت.
شهید مطهری(ره) در این باره می‏گوید: “اگر کسی در روایات دقت کند، می‏یابد که ائمه(ع) تکیه‏شان بر این مطلب بوده که هر چه بر سر انسان می‏آید، از آن جهت است که حق بر او عرضه بشود و او در مقابل حق، تعصب و عناد بورزد و یا لااقل در شرایطی باشد که می‏بایست تحقیق و جستجو کند، نکند اما افرادی که ذاتاً و به واسطه قصور فهم و یا به علل دیگر در شرایطی به سر می‏برند که مصداق منکر و یا مقصر به شمار نمی‏روند، آنان در ردیف منکران و مخالفان نیستند.
ائمه اطهار بسیاری از مردم را از این طبقه می‏دانند. این گونه افراد دارای استضعاف و قصور هستند و امید عفو الهی درباره آنان می‏رود. وی از مرحوم علامه طباطبایی نقل می‏کند: “همان طوری که ممکن است منشأ استضعاف، عدم امکان تغییر محیط باشد، ممکن است این جهت باشد که ذهن انسان متوجه حقیقت نشده باشد و به این سبب از حقیقت محروم مانده باشد”. (۲)
اما در مورد کسانی نظیر ادیسون وانیشتین ویا پزشکان که گام های موثری در راه آسایش و خدمت به بشر برداشته اند، آیا آنان در روز رستاخیز درباره این نوع خدمات، اجر و پاداش خواهند داشت ؟
پـیش از آن که منطق اسلام را در این موضوع تشریح کنیم، لازم است به برخی از نظرها که در این مـوارد اظـهـار می‌شـود، اشاره کنیم :
۱ – برخی تصور می‌کنند که هر نوع عمل نیکی که به نفع جامعه تمام گردد، در پیشگاه خداوند دارای ارزش خواهد بود. در این موضوع میان موحد و غیر مـوحـد، مـسلمان و غیر مسلمان فرقی نیست. هرگز خداوند عادل و دادگر میان بندگان در این قسمت فرقی نمی‌گذارد.
آنان می‌گویند : اصولا ایمان به خدا و اعتقاد به نبوت آخرین پیامبر الهی، چه تاثیری در حال عمل دارد. یـک عـمل نیک همواره به حال جامعه مفید و سودمند خواهد بود – خواه عامل آن موحد یا مشرک، مسلمان یا غیر مسلمان باشد.
۲ – در برابر این گروه، دسته دیگری هستند که برای این نوع اعمال انسانی حتی در صورتی که با نـیت پاک توام باشد، کوچک ترین ارزشی قائل نشده و همه را نادیده می‌گیرند. به حکم این که از عقاید صحیح برخوردار نیستند، کارهای خوب آنان بی ارزش خواهد بود.
ولی هر دو طرز تفکر که در نقطه مقابل یکدیگر قرار گرفته‌اند، نادرست است و نظر سومی که در ایـن‌جا هست که منطقی به نظر می‌رسد، هر کار خوبی که انجام شود دو جنبه دارد :
۱- جنبه شخصی و منافعی که به خود انسان باز می‌گردد.
۲ – جنبه اجتماعی که فایده آن مربوط به عموم بشر بوده و همه افراد از آن بهره مند می‌گردند.
هرگاه هدف مخترعان و مکتشفان از زحمات توان فرسایی که در طریق کشف حقایق واختراع صنایع تحمل می‌کنند، این باشد که در میان جامعه انسانی، نام و شهرتی پیداکنند و یا از درآمدهای مادی اختراعات و اکتشافات خود بهره ای ببرند، پاداش خود را در همین دنیا منظور داشته و گاهی نیز دریافت داشته اند و به هدف نهایی و مقصد خویش رسیده اند. دیگر معنی ندارد که در روز رستاخیز از خداوند پاداش بطلبند ؛ زیرا فرض این است که آن ها در این خدمت، خدا و جامعه بشری را در نظر نداشته و هرگز به فکر آن نیز نبوده­اند، بلکه محرک و انگیزه آنان شهرت و نام و پول و درآمدهای مادی بوده و فرض این است که به چنین اهداف مادی خود رسیده اند. ولی هرگاه محرک آنان در کاوش های علمی و خدمات اجتماعی این باشد که در راه رفاه و آسایش بندگان خدا کاری انجام دهند، گره‌های کور زندگی و مشکلات طبقات مختلف را بگشایند و باری از دوش جامعه انسانی بردارند، در پیشگاه خدا اجر و پاداش خواهند داشت. عدل الهی ایجاب می‌کند که نتیجه این کار نیک خود را ببینند. اگر چه شاید آن پاداش به اندازه پاداش مومنان نباشد.
در احادیث اسلامی می‌خوانیم که حاتم طایی با این که مشرک و بت پرست بود و به هیچ یک از ادیان آسمانی ایمان نداشت، ولی چون پناهگاهی برای محرومان و بینوایان بود و همواره از همنوعان خود پذیرایی می‌کرد و گره از زندگی آنان می‌گشود، درروز رستاخیز پاداش مناسبی خواهد داشت.
جهت اطلاع بیش تر در این موضوع به کتاب عدل الهی، اثر استاد شهید مطهری مراجعه فرمایید.
پی‌نوشت‏ها:
۱. آل عمران (۳) آیه ۱۳۳.
۲. مرتضی مطهری، مجموعه آثار، ج ۱، ص ۳۲۰ به بعد.

یاسین

کسانی که خداوند در همین دنیا با آن‌ها تسویه حساب می‌کندمَن کاَنَ یُرِیدُ الْحَیَوهَ الدُّنْیَا وَ زِینَتهََا نُوَفّ‌ِ إِلَیهِْمْ أَعْمَالَهُمْ فِیهَا وَ هُمْ فِیهَا لَا یُبْخَسُونَ * أُوْلَئکَ الَّذِینَ لَیْسَ لهَُمْ فیِ الاَْخِرَهِ إِلَّا النَّارُ وَ حَبِطَ مَا صَنَعُواْ فِیهَا وَ بَاطِلٌ مَّا کَانُواْ یَعْمَلُونَ(۱۵-۱۶/ هود علیه‌السلام)آیه شریفه در صدد بیان این مطلب است که عمل آدمی، تنها آن نتیجه‌ای را پی خواهد داشت که او قصد کرده است؛ که اگر منظورش نتیجه‌ دنیوی باشد نتیجه دنیوی هم نصیبش می‌شود؛ مثلاً وضع مالی‌اش بهتر می‌شود، مشهور می‌شود، به نام و نانی می‌رسد و مانند آن. البته این در صورتی است که سایر عوامل لازم هم کمک بکنند.
نکته مهم این است که چنین عملی، فواید اخروی برای صاحبش نخواهد داشت؛ زیرا او که قصد آن نتایج را نداشته تا نصیبش شود و صرف اینکه عملی صلاحیت دارد که در طریق آخرت واقع شود، برای رستگاری و رسیدن به نعمت‌های اخروی کافی نیست.(۱)از این آیه پاسخ این سوال مشهور و مانند آن هم روشن می‌شود که می‌پرسند: آیا ادیسون در اثر این خدمت بزرگی کرده است به بهشت می‌رود؟ جواب این سوال از همین آیه شریفه روشن می‌شود که اگر این خدمت را برای رضای خدا انجام داده باشد؛ بله از جزای اخروی بهره‌مند خواهد شد اما اگر برای شهرت و نام آوری این کار را کرده باشد با شهرتی که خداوند برای او در دنیا فراهم کرد در حقیقت او را به مقصودش رساند و او دیگر بابت این عملش، بهره‌ای از بهشت نخواهد داشت.
(۱) المیزان ج۱۰ ص ۱۷۵-۱۷۶

ستاره

اگر کسی بی ایمان و یا بی نیت الهی کاری کند که فرهنگ دینی آن را شایسته بداند، خداوند با او در همین دنیا تسویه حساب می کند؛ یعنی اثر و نتیجه ای را که او به دنبالش بود و یا پیامد دنیایی آن کار را به صاحب عمل می رساند و بر آن عمل مترتب می سازد. چنین عملی که از پشتوانه ایمان و نیت الهی برخوردار نیست به مثابه اسکناس بی پشتوانه ای می ماند که در قیامت هیچ ارزشی نخواهد داشت و بهشت و یا حتی ثواب اندکی را نصیب صاحبش نخواهد کرد.

زینب

در حدیث دیگری از امام صادق(ع) می‌خوانیم: گروهی از یمن برای بحث و جدال خدمت پیامبر(ص)آمدند و در میان آن‌ها مردی بود که از همه بیشتر سخن می‌گفت و خشونت و لجاجت خاصی در برابر پیامبر(ص)می‌نمود، پیامبر(ص) آن چنان عصبانی شد که آثارش در چهره مبارکش کاملاً آشکار گردید، در این هنگام جبرئیل آمد، و پیام الهی را این چنین به پیامبر(ص)ابلاغ کرد: خداوند می‌فرماید: این مردی است سخاوتمند. پیامبر(ص)با شنیدن این سخن خشمش فرو نشست. رو به سوی او کرد فرمود، پروردگار با من چنین پیامی داده است و اگر به خاطر آن نبود آن چنان بر تو سخت می‌گرفتم که عبرت دیگران گردی!

مجرب

با مطالعه تاریخ علوم و اختراعات و اکتشافات مى بینیم که جمعى از دانشمندان بشر، سالیان دراز زحمات طاقت فرسائى کشیده اند، و انواع محرومیتها را تحمل کرده تا بتوانند اختراع و اکتشافى کنند که بارى از دوش همنوعانشان بردارند.

فى المثل (ادیسون) مخترع برق چه زحمات جانکاهى براى این اختراع پربارش متحمل شد و شاید جان خود را در این راه نیز از دست داد، اما دنیائى را روشن ساخت، کارخانه ها را به حرکت درآورد، و از برکت اختراعش، چاههاى عمیق، درختان سرسبز، مزارع آباد به وجود آمد، و خلاصه چهره دنیا دگرگون شد.

چگونه مى توان باور کرد او یا اشخاص دیگرى همچون «پاستور» که با کشف میکرب، میلیونها انسان را از خطر مرگ رهائى بخشید و دهها مانند او همه به قعر جهنم فرستاده شوند، به حکم اینکه فرضاً ایمان نداشتند، ولى افرادى که در عمرشان هیچ کار چشمگیرى در راه خدمت به انسانها انجام نداده اند جایشان در دل بهشت باشد؟

زهره

از نظر جهان بینى اسلام مطالعه نفس عمل به تنهائى کافى نیست، بلکه عمل به ضمیمه، محرک و انگیزه آن ارزش دارد، بسیار دیده شده کسانى بیمارستان یا مدرسه یا بناى خیر دیگرى مى سازند و تظاهر به این هم دارند که هدفشان صددرصد خدمت انسانى است به جامعه اى که به آن مدیونند، در حالى که زیر این پوشش مطلب دیگرى نهفته شده است و آن حفظ مقام یا مال و ثروت یا جلب توجه عوام، و تحکیم منافع مادى خود، و یا حتى دست زدن به خیانتهائى دور از چشم دیگران است!.

ولى به عکس ممکن است کسى کار کوچکى انجام دهد، با اخلاص تمام و انگیزه اى صددرصد انسانى و روحانى.

ایمان

آیا این جمله نمیتونه شامل این افراد باشه که میگه : خداوند از حق خودش میگذره اما از حق بندش نمیگذره

حالا این اشخاص که کمک کردن به بنده های خدا پس خداوند یعنی این ها رو میبخشه ؟

فاتح

سلام…اگر بخواهیم با در نظر گرفتن آیات قرآن و حقانیت وجود خدا نظر بدیم..من دو سه تا آیه توی ذهنم اومده در این مورد..فقط عین آیات در خاطرم نیست..امیدوارم اشتباه نکرده باشم…یک آیه هست که می گه اگر از روی جهالت عملی ولو زشت و بد رو انجام بدید به خاطر اون عمل زشتتون بر شما خرده و عذاب و بازخواستی نخواهد بود…
یعنی من این طور فکر می کنم بنا به این آیه…البته اگر آیه رو اشتباه نگفته باشم…اگر کسی از روی جهالت و ندانم کاری و نه از روی تامل و قصد و قرض و دانش و اینها رفت به خدا شرک ورزید و نمی دونم حتی امامی معصوم را هم کشت و در ظاهر جنایتی رو هم انجام داد…بر او بازخواستی نیست..گاهی پیش خودم می گم…ادیسون که هیچ، حتی اگر هیتلر هم همه اون جنایاتش رو از روی جهالتش انجام داده باشه…بر هیتلر هم بازخواستی نیست….
حالا شاید ادیسون هم حساب کتاب کرده و تفکر کرده و واقعا حب و بغضی هم نداشته و بعد شاید نتونسته معادلات رو حل کنه و اینها و بعد گفته خدا وجود ندارد…اینجا اگر خدایی باشه…اون از روی جهالتشه که می گه خدا نیست….این از رو جهالت بودن تفکر ادیسون زمانی بیشتر می تونه خودشو نشون بده که ببینیم…ادیسون در چه محیطی زندگی می کرده…ادیسون در محیطی بوده که مردمش اعتقاد داشتن که خدا پسری داشته و پسرش آمده و خودش رو فدا کرده که گناهان دیگران بخشوده بشه… و اینها و هیچ کتاب و کلام و نشانه ای دال بر وجود خدا نمی بینه در عوض همونطور که گفتم ادعایی مثل فدا شدن پسر خدا می شنوه…در یک همچین محیطی انسان بیشتر و بیشتر مستعد این می شه که به جهالت بیافته….والا ما که قرآن دستمونه و از بچگی گفته اند کلام خود خود خداست نه کلام مریدان و بنده هاشه و از بچگی بهمون می گن و ما هم دیدیم که در قرآن گفته شده که اگر شک دارید عین آن را بنویسید و اینها…ما در همچین محیطی شاید یک بار شده باشه حداقل در عمرمون که به وجود خدا یک شک کوچولو کرده باشیم…حالا ادیسون که این قرآن و این ها رو هم نداشته… خوب دیگه هیچی…و پس در کل به نظرم بنا به اون آیه فکر نمی کنم ادیسون از این بابت بگیم حتما قراره جهنمی بشه…
ولی خوب آخه قرآن که فقط یک آیه ندازه
آیات دیگری هم بررسی می کنیم….کمی پاسخ گویی دشوار تر می شه…و گاها شاید به تناقض گویی بیافتیم…مثلا شاید از بعضی از آیات اینطور بشه استنباط کرد که عدم اعتقاد به خدا از اون دست اعتقادات و مواردی نیست که بشه اونها رو جزء مواردی دانست که از روی جهالت صورت می گیرد و ب نظر اعتقاد به خدا باید که امری باشد تحت تاثیر جهالت نباید قرار بگیرد و همه چه جاهل و چه غیر جاهل باید به خدا اعتقاد داشته باشند که اگر نداشته باشند مورد مجازات قرار می گیرند….

شرفی

دانشمندانی مثل ادیسون یا انیشتین که هر دو یهودی بودن چطور…؟یا بعضی دانشمندان علوم زیستی که خدارو قبول نداشتن اما کارهای خیلی مفیدی کردن که به درمان خیلی بیماریها و نجات خیلی انسانها کمک کرد چطور..؟ یعنی کسی که تو زندکیش زیاد کار خوبی نکرده اما مسلمون کامله با کسی که دین نداره اما جون میلیونها نفرو نجات داده چه فرقی باهم دارن..؟

فرشته

سلام دوست عزیز

گرامی راهکار های جلب رضایت خدا برای ما مشخص است

ولی اینکه چه کس بهشتی است یا جهمنی را ما نمیتوانیم بگوییم

چرا که خدواند بسیار بزرگ است و وسعت دید ما بسیار محدود

رسول و معصوم هم که نیستیم

پس با توجه اینکه میدانیم که اعتبار اعمال ما به نیت ما برمیگردد و عدم آگاهی از نیت افراد نمیتوان قضاوتی کرد

چه بسا در بسیاری موارد به علت ظاهر بینی و سطحی نگری قضاوت ما معکوس باشد

نهایت ما کسی نیستیم که بخواهیم بهشت و جهنم را برای همنوعان خود تعیین کنیم .

امّا باید به رحمت خداوند امیداور بود.

مریم

پس با توجه اینکه میدانیم که اعتبار اعمال ما به نیت ما برمیگردد و عدم آگاهی از نیت افراد نمیتوان قضاوتی کرد

با سلام خدمت خواهر گرامی فرشته در تکمیل فرمایش ایشون یک حدیث ذکر کنم:
اساسی‌ترین منشأ برای ارزش دهی به کارها چیست ؟
ذکر این موارد کافی است برای آنکه این حقیقت را دریابیم که در فلسفه اخلاق اسلامی، اساسی‌ترین منشأ ارزش کار نیّت خواهد بود و این از مسائل مهمی است که در قرآن روی آن خیلی تأکید می‌شود. روایات نیز در این زمینه فراوان است از آن جمله روایتی است که شیعه و سنی از پیامبر اکرم (ص) نقل کرده‌اند که فرمود: «اِنَّما الاَْعْمالُ بِالنّیّاتِ وَلِکُلِّ امْرِء ما نَوی؛ محققاً (ارزش) کارها به نیّت‌هاست و فقط برای انسان آنچه نیّت کرده است می‌ماند».

ثنا

این که قطعا بگیم این شخص بهشتیه یا جهنمی اون هم از نظر خودمون اصلا صحیح نیست .. قاضی مطلق خداست که بسیار رحمن و رحیم ست .ممکنه به خاطر خدمتی که به بشریت داشته این شخصرو ببخشه یا حتی قبل از مرگ ممکنه ادیسون که وجود خدا رو نفی می کرده از نظر خودش برگشته باشه ولی دیگه فرصت بیان پیدا نکرده باشه ! همون طور هست که می گن توبه تا لحظه ی مرگ هم ممکنه مورد قبول درگاه حق قرار بگیره ! ما نمی تونیم به جای خدا که آگاه از لحظه لحظه ی زندگی ماست قضاوت کنیم … ممکنه از چیزهایی اطلاع نداشته باشیم و در زندگی این قسم دانشمندان وجود داشته باشه که خدا اون رو ملاک قضاوتش قرار بده . پس فقط به صورت کلی می تونیم بگیم که …البته اون هم بر اساس آیات قرآن و احادیث هر کاری که با نیت خدایی انجام نگیره هر چند در راه خیر و نیکویی هم بوده باشه از بین می ره و سودی برای آخرت نخواهد داشت !
در جایی خوندم که دانشمندانِ بی دین که وجود خداوند متعال رو نفی می کنند بی شک در صف جهنمیان قرار خواهند گرفت اما مانند جهنمیان دیگه با اون ها برخورد نمیشه و وضع اون ها کمی بهتر از سایر جهنمیان خواهد بود اون هم به سبب خدمتی که داشتند !

ساغر

سوره مبارکه الکهف آیه ۱۰۴
الَّذینَ ضَلَّ سَعیُهُم فِی الحَیاهِ الدُّنیا وَهُم یَحسَبونَ أَنَّهُم یُحسِنونَ صُنعًا
ترجمه:
آنها که تلاشهایشان در زندگی دنیا گم (و نابود) شده؛ با این حال، می‌پندارند کار نیک انجام می‌دهند!»

علامه طباطبایی(ره) در ذیل این آیه میفرمایند:
این آیه خبر مى دهد از آنهائى که در عمل از هر زیانکارى زیانکارترند. و آنها کسانى هستند که در آیه قبلى پیشنهاد کرد که به مشرکین معرفیشان کند و حال معرفى مى کند و مى فرماید کسانى هستند که در زندگى دنیا نیز از عمل خود بهره نگرفتند، چون ضلال سعى همان خسران و بی نتیجگى عمل است ، آنگاه دنبالش اضافه فرموده که (و هم یحسبون انهم یحسنون صنعا – در عین حال گمان مى کنند که کار خوبى انجام مى دهند)، و همین پندار است که مایه تمامیت خسران ایشان شده است .

توضیح اینکه : خسران و خسارت در کسب و کارهایى صورت مى گیرد که به منظور استفاده و سود انجام مى شود و وقتى خسران تحقق مى یابد که کاسب از سعى و کوشش خود به غرضى که داشته ، نرسد، بلکه نتیجه عمل این شود که مثلا چیزى از سرمایه هم از بین برود، و یا حداقل منفعتى عاید نگردد در نتیجه سعیش بی نتیجه شود. و این همان است که آیه شریفه آن را (ضلال سعى ) خوانده ، کانه راه استفاده گم شده ، و راهى که پیموده به خلاف آن هدفى که داشته است منتهى گردیده .

اینکه کسى با روشن شدن بطلان اعمالش ، باز هم آن را حق بپندارد از این جهت است که دلش مجذوب زینتهاى دنیا و زخارف آن شده.

با توجه به تفسیر مطرح شده تعمیم این آیه به گروه سوم از دانشمندان منتفی است و شاید بشود به گروه دوم و اول اییه را تعمیم داد
برای درک بهتر میتونید این سوال را از کارشناس سایت هم بپرسید

مسعود

مگه هدف آدما رسیدن به سعادت و کمال نیست؟ خب کسی که برای مردم کاری میکنه هم به سمت کمال خودش و هم کمال جامعه رفته! وگرنه اگه مثلا سر قضیه هابیل و قابیل هردو بخشنده و خوب بودن کسی جهنمی میشد بینشون!؟

پرنس

سلام
من تحقیق کردم:
هر کس خودشون تسلیم حق نکنه (حق شامل خدا و دین هر مرسلی بود)
چند حالت پیش میاد
آنقدر راضی نمیشه و میگه این نعمت از من بوده تا جایی که تمام نعمت رابهش میدن و خیلی از نعمت هایی را که بخواطر تسلیم شدن بدست میآره از دست میده و عاقبتش همون خواب مومنی بود که دید دانشمندی در جهنم هست و در کنارش پنکه هم گذاشتند.(دانشش سودی برای بهشتی شدنش نداشت چون حق نشناس بود)
حالات دیگه هم هست که با توجه به اینکه بهشت و جهنم هم درجاتی داره میتونه صورت بگیره
در حدیثی دیدم که امیرالمومنین ع فرمودند کسی واقعی منو دوست داره که اگر با شمشیرم نوک دماغش را هم بزنم باز منو دوست داره (هدف تربیت فرزند و پدر هست – که قبول کنیم او مانند پدر امت هست و گاهی برای تربیت فرزند نیاز به تنبیه هم هست)
هر کس ذره ای خوبی کنه نتیجه اش را میبینه و در حدیث دیگه دیدم که فرمودند شاهان بر مردم حکومت میکنند و دانشمندان بر شاهان
در دین ما اسلام هم خداوند نعمت را هم تمام داده به اهل بیت که هم عالم باشند و هم مطیع

تقی پور

اگر بنا باشد اعمال غیر مسلمان و یا مسلمان غیر شیعه مقبول درگاه خداوند باشد، پس فرق میان مسلمان و غیر مسلمان در چیست؟ اصولاً اگر تفاوت مسلمانان با غیر مسلمانان در پاداش ظهور نکند اسلام و تشیع لغو خواهد بود. برخی از آیات نیز آمده است که عمل کافر غیر مقبول است.

در آیه ۱۸سوره ابراهیم اعمال کفار به خاکستری تشبیه شده است که به وسیله تند بادی پراکنده شود: “مثل الّذین کفروا بربهم اعمالهم کرماد اشتدت به الریح فی یوم عاصف لا یقدرون مما کسبوا علی شیء ذلک هو الظلال البعید”؛(ابراهیم ، آیه ۱۸ و تفسیر نمونه ، ج ۱۰، ص ۳۰۸)اعمال کسانی که به پروردگارشان کافر شدند همچون خاکستری است در برابر تندباد در یک روز طوفانی ، آن‌ها توانایی ندارند کمترین چیزی از آن چه را انجام داده‌اند به دست آورند و این گمراهی دور است .

کاملا واضح و روشن است که این آیه فقط در بر گیرنده کفار می باشد یعنی کسانی که حقیقت اسلام را به روشنی دریافته اند ولی با این حال کفر و عناد می ورزند .لذا اسلام نداشتن کسانی که عناد و ستیزه جویی با دین ندارند وتنها بخاطر اینکه حقیقت اسلام به آنها نرسیده،مسلمان نیستند، شامل کفار این آیه نمی شوند.

علی علیه السلام می فرمایند “بهشت را هشت در است اولین آن برای انبیا وصدیقین دومین آن برای شهدا وصالحین وپنج در بعدی برای مومنان راستین و در هشتم برای مردمان که با حق وحقیقت در ستیز نباشند(خصال صدوق،ج۲،ص۴۰۷-۴۰۸)

در نتیجه حکم کردن به کفر وعناد مخترعینی مانند ادیسون که به بشریت خدمت کرده اند کار مشکلی می باشد.در این صورت ما هیچ دلیلی نداریم که جمله ان الله لا یضیع اجر المحسنین شامل این‌گونه اشخاص نشود.

ظاهر

آیه فمن یعمل مثقال ذره خیراً یره و من یعمل مثقال ذرهْ شراً یره.(زلزال ،آیه۷-۸) ” هر کس به اندازه سنگینی ذره ای کار نیک کند آن را می‌بیند و هر کس به مقدار ذره ای کار بد کند آن را خواهد دید ” به وضوح شامل این‌گونه اشخاص می‌شود؛ زیرا درآیه تصریح شده، عمل نیک پاداش و عمل بد عقاب را در پی دارد. خوبی و بدی اعمال، قراردادی نیست، بلکه واقعی است و آثار خود را دارد؛ پس هر گاه اعمالی به‌وجود آمد که ذاتا خوب باشد، بالطبع ثواب دارد.لذاست که قرآن می فر ماید:”انا لا نضیع اجر من احسن عملاً”. ما اجر کسانی را که کار نیکو کنند ضایع نمی کنیم( کهف،آیه ۳۰)

مرادی

با سلام خدمت حاج فردوسی و منهاجیان این حدیث مکمل کننده بحث است
«عاصِ ٍمَثَلُ الَذینِ کفَروا بِرَبِهِمْ أعْمالُهُمْ کرَماد اشْتدَتْ بِهِ الرِیحُ فىِ یَوْمٍ لاتَقْدِرونَ مِمَا کسَبوُا عَلى شَى ذلِک هُوَ الضَلالُ البَعیدُ»(ابراهیم: ۱۸)
«اعمال کسانی که به پروردگارشان کفر ورزیده اند مانند خاکستری است در برابر تندباد در یک روز طولانی که نمی توانند کمترین بهره ای از آنچه را که انجام داده اند به دست آورند و این همان گمراهی دور و دراز است.»

تهرانی

سلام

امیدوارم جای درستی سوال کرده باشم

دوستان من یه سوالی دارم که خیلی وقته فکرم رو مشغول کرده یه شخصی هست که واقعآ به دیگران کمک میکنه به پیر مرد و جوان ……

حتی بعضی مواقع خودش تعریف میکنه که چطور به طرف کمک کرده من که اعتقاد دارم از خودم خجالت میکشم که شاید با بی تفاوتی از کنار کسی که کمک میخواست رد میشدم

اما در مقابل این خوبی ها یه چیز دیگه ای هم هست . این شخص شراب خوار و زنا کار و حتی خدا رو هم قبول نداره و همچنین امامان و پیامبران را هم قبول نداره.

میخواستم بدونم در آخرت آیا خدا این شخص رو میفرسته بهشت ؟ کلآ چی میشن اینطور افراد که کم هم نیستن.؟

مرسی

قادری

با سلام خدمت شما دوست گرامی

چند مطلب:

– مسئله نخست آن است که در مورد بهشتی بودن یا جهنمی بودن افراد نمی توان نظر قطعی داد. این مسئله در اختیار خداوند است و ما نمی توانیم بر اساس دید محدود و اطلاعات ناقص خود تعیین کنیم که چه کسی به بهشت خواهد رفت و چه کسی جهنمی خواهد بود.

– مطلب دیگر دو اصطلاحی است که باید به آن توجه کنیم: ۱ حسن فعلی ۲. حسن فاعلی
حسن فعلی به فعل مربوط است. در واقع هرگاه فعلی که از سوی فردی صادر می شود، فعل مطلوبی باشد مانند کمک کردن به یک فقیر، این عمل دارای حسن فعلی است یعنی خود کنش و رفتار، دارای خوبی و مطلوبیت است.
حسن فاعلی، نه به فعل انجام شده که به فاعل فعل و نیت او مربوط است. اینکه فاعل به چه قصد و نیتی یک عمل را انجام داده است. آیا به خاطر خودش آن عمل را انجام داده است یا برای خدا یا هر نیت دیگری؟
اعمالی که در دین اسلام به عنوان عمل صالح نام برده شده اند، اعمال هستند که هر دوی حسن فعلی و حسن فاعلی را دارا باشند. به این معنا که هم عمل، عمل خوبی باشد مانند کمک به فقیران و هم نیت فاعل، رضایت خداوند و انجام فرمان او باشد. مجموع این دو عمل موجب می شود که عملی، عمل صالح باشد.
در این زمینه شهید مطهری چنین می فرماید:
“حسن فعلی برای پاداش اخروی عمل کافی نیست، حسن فاعلی هم لازم است. حسن فعلی به منزله تن و حسن فاعلی به منزله روح و حیات است و بیان کردیم که ایمان به خدا و روز رستاخیز، شرط اساسی و لازم حسن فاعلی است و این شرطیت یک شرطیت قرار دادی نیست، یک شرطیت ذاتی و تکوینی است، مانند شرطیت هر راه معین برای مقصد معین. در اینجا فقط اشاره به یک نکته لازم است و آن اینکه ممکن است کسی بگوید برای حسن فاعلی ضرورت ندارد که حتما قصد تقرب به خداوند در کار باشد، اگر کسی عمل خیری را به انگیزه وجدان و به خاطر عطوفت و رحمتی که بر قلبش مستولی است انجام دهد، کافی است که عمل او حسن فاعلی پیدا کند. به عبارت دیگر انگیزه انسان دوستی برای حسن فاعلی کافی است، همین که انگیزه انسان “خود” نباشد حسن فاعلی پیدا می کند اعم از اینکه انگیزه “خدا” باشد یا “انسانیت”.
این نکته قابل تأمل است. هر گاه عملی به منظور احسان و خدمت به خلق و به خاطر انسانیت انجام گیرد در ردیف عملی که انگیزه اش فقط “برای خود” است نیست. البته خداوند چنین کسانی را بی اجر نمی گذارد. در برخی احادیث وارد شده است که مشرکانی نظیر “حاتم” با اینکه مشرکند، به خاطر کارهای خیری که در دنیا کرده اند معذب نخواهند بود و یا تخفیفی در عذاب آنها داده می شود.” (۱)

موفق باشید

۱. مرتضی مطهری- عدل الهی- صفحه ۳۷۴-۳۷۵

طلایی

برای پاسخ به سوال شما
ابتدا باید به این سوال جواب داد هدف اصلی از اختراع چیست؟
۱.گاهی هدف اصلی از اختراع، صرفاً یک عمل تخریبی است (همانند کشف انرژی اتمی که نخستین بار به منظور ساختن بمب‌های اتمی صورت گرفت)، سپس در کنار آن منافعی برای نوع انسان نیز به وجود آمده که هدف واقعی مخترع یا مکتشف نبوده و یا در درجه دوم قرار داشته است، تکلیف این دسته از مخترعان کاملاً روشن است.

۲.گاهی مخترع یا مکتشف ، هدفش بهره گیری مادّی، و یا اسم و آوازه و شهرت است و در حقیقت، حکم تاجری دارد

۳.گروه سومی هستند که مسلّماً انگیزه‌های انسانی دارند و یا اگر معتقد به خدا باشند، انگیزه‌های الهی، و گاهی سالیان دراز از عمر خود را در گوشه لابراتوارها با نهایت فلاکت و محرومیت به سر می‌برند، به امید اینکه خدمتی به نوع خود کنند، و ارمغانی به جهان انسانیت، تقدیم دارند، زنجیری از پای دردمندی بگشایند و گرد و غباری از چهره رنجیده‌ای بیفشانند. این گونه افراد اگر ایمان داشته باشند و محرّک الهی که بحثی در آن نیست و اگر نداشته باشند اما محرّکشان انسانی و مردمی باشد بدون شک پاداش مناسبی از خداوند دریافت خواهند داشت، این پاداش ممکن است در دنیا باشد، و ممکن است در جهان دیگر، مسلّماً خداوند عالم و عادل آن‌ها را محروم نمی‌کند.
دلیل:
دلیل این مسأله، علاوه بر حکم عقل، اشاراتی است که در آیات و یا روایات آمده است. ما هیچ دلیلی نداریم که جمله «انَّ الّلهَ لایُضِیعُ أجْرَ الْمُحْسِنِیْنَ» شامل این گونه اشخاص نشود; زیرا «محسنین» در قرآن فقط به مؤمنان اطلاق نشده است، لذا می‌بینیم برادران «یوسف»(ع)هنگامی که نزد او آمدند، بی آنکه او را بشناسند و در حالی که او را «عزیز مصر» می‌پنداشتند، به او گفتند:«ما تو را از نیکوکاران می‌دانیم».

حدیث:

در حدیثی از امام موسی کاظم(ع)می‌خوانیم: «در بنی اسرائیل مرد با ایمانی بود که همسایه کافری داشت، مرد بی ایمان، نسبت به همسایه با ایمان خود، نیک رفتاری می‌کرد، وقتی از دنیا رفت، خدا برای او خانه‌ای بنا کرد که مانع از گرمای آتش شود… و به او گفته شد: این به سبب نیک رفتاریت نسبت به همسایه مؤمنت می‌باشد».

در حدیث دیگری از امام صادق(ع) می‌خوانیم: گروهی از یمن برای بحث و جدال خدمت پیامبر(ص)آمدند و در میان آن‌ها مردی بود که از همه بیشتر سخن می‌گفت و خشونت و لجاجت خاصی در برابر پیامبر(ص)می‌نمود، پیامبر(ص) آن چنان عصبانی شد که آثارش در چهره مبارکش کاملاً آشکار گردید، در این هنگام جبرئیل آمد، و پیام الهی را این چنین به پیامبر(ص)ابلاغ کرد: خداوند می‌فرماید: این مردی است سخاوتمند. پیامبر(ص)با شنیدن این سخن خشمش فرو نشست. رو به سوی او کرد فرمود، پروردگار با من چنین پیامی داده است و اگر به خاطر آن نبود آن چنان بر تو سخت می‌گرفتم که عبرت دیگران گردی!

آن مرد پرسید: آیا پروردگارت سخاوت را دوست دارد؟
فرمود: بلی! عرض کرد: من شهادت می‌دهم که معبودی جز «الّله» نیست، و تو رسول و فرستاده او هستی، و به همان خدایی که تو را مبعوث کرده، سوگند که تاکنون هیچ کس را از نزد خود محروم برنگردانده‌ام.

لاله

وعلیکم
عجب داستانی طرف اختراع کرده الانم هفتاد کفن پوسونده ما جمع شدیم دوره هم شب با بیل میندازیمش جهنم صبح با فرقون میبریمش بهشت.

اول هر کسی به دین خودش جواب ثواب میده
دویوم اَ کجا بدونم خدا رو قلبن قبول نشته شاید قبول داشته مگه ما تو قلبشیم
سیوم کار خوب کرده جون ادما رو نجات داده عقل میگه خدا مهربون در دنیا و اخرت جایز کار خوبشه میده.

تنها

به نظر من اگه بهشت و جهنمی وجود داشته باشه ، آدم اگه خوب باشه و سرش تو کار خودش باشه،فرقی نمی کنه مسلمان باشه یهودی باشه مسیحی باشه و … یا حتی کمونیست باشه ، جاش وسط بهشته. و شماهام بجای نظر دادن در مورد کسی بهتره سرتون تو کار خودتون باشه ، با این حرفا به هیچ جا نمی رسید .

خردمند

سلام خدمت حاج فردوسی عزیز من سوالی داشتم آیا امثال ادیسون بیشتر برای انسان ها سودمند بوده اند یا مثلا آیت الله فلان که تمام عمر به عبادت مشغول بوده است ولی مثلا در سطح جهانی کارهای بزرگ و تاثیرگذاری انجام نداده است؟

بی نام

قضاوت در مورد اینکه آیا شخص خاصی همچون ادیسون بهشتی است یا جهنمی، از حوزه علم ما خارج است. چنین کاری از هیچ کسی غیر از خداوند امکان پذیر نیست. فقط خداوند از نیات و باطن افراد خبر دارد و می‎تواند بصورت قطعی حکم کند که عمل چه کسی پاداش دارد و عمل چه کسی پاداش ندارد. البتّه فقط درباره افرادی می‎توان اظهار نظر قطعی کرد که اولیاء الهی سرنوشت نهائی آنها را مشخص کرده باشند.

حکیمی

از نظر اسلام، اساسی‌ترین منشأ ارزش عمل، نیّت شخص است. یعنی صرف اینکه ظاهر عملی خوب باشد (مثلا کمک به دیگران) کافی نیست بلکه مهم تر از آن باطن و روح این عمل است که به چه نیتی این کار انجام شده است. از کتاب تهذیب از نبی اکرم( صلی الله علیه و آله) نقل شده که فرمود: «اِنَّما الاَعْمالُ بِالنّیّاتِ وَلِکُلِّ امْرِء ما نَوی؛ محققاً (ارزش) کارها به نیّت‌هاست و فقط برای انسان آنچه نیّت کرده است می‌ماند».
همچنین امام صادق ( ع ) می فرماید: کارتان را برای خدا قرار دهید نه برای مردم ، زیرا هر چه برای خدا است‏ برای خدا ( بسوی خدا ) است و هر چه برای مردم است بسوی خدا بالا نمی‏رود.

یعنی اگر ما کاری را به خاطر رضای خدا انجام دهیم، خداوند کریم پاداش آن را به ما خواهد داد اما اگر کاری را به نیت کسب شهرت، لذت و دیگر مواهب دنیایی انجام دهیم دیگر نباید انتظار داشته باشیم که خداوند، بهشت را به ما پاداش دهد.
و همچنین ارزش اعمال خیر به کیفیت آنهاست نه به کمیت. مثلا اگر شخص سرمایه داری، بیمارستان خیلی بزرگ و مجهزی را برای بیماران فقیر احداث کند اما هدفش از این کار خودنمایی و کسب شهرت باشد عملش ارزشی در بارگاه الهی نخواهد داشت ولی از آن طرف کسی ۱۰۰ تومان به فقیری قربه الی الله کمک کند نزد خداوند متعال اجر و منزلت عظیمی خواهد داشت. حضرت محمد(ص){گفتم وسطش صلوات بذارم بتونی یه نفسی تازه کنی} فرمودند: «ضربت علی در روز خندق افضل از عبادت ثقلین است» .

بتول

همه ی غیرمسلمانان و کافران با هم مساوی نیستند و به دو گروه تقسیم می شوند:
گروهی که اصطلاحاً به جاهل مقصر و کافر معاند معروفند؛ یعنی اسلام به آن‌ها رسیده و آنان به حقانیت آن پی برده‌اند، اما با لجاجت و سرکشی حاضر به پذیرش حق نشده اند.
گروه دیگر کفارى هستند که جاهل قاصرند. اینها کسانی هستند که پیام اسلام و حقانیت آن به آن‌ها نرسیده یا غیر واقعی رسیده است، لذا علم به حقانیت دین اسلام ندارند و در عدم پذیرش خود مقصر نیستند تا گناهکار محسوب شوند.
روشن است که این گروه چه در مناطق دور افتاده زمین زندگی کنند و چه در قاره اروپا و امریکا و به اصطلاح مهد تمدن زندگانی بگذرانند، ممکن است به دلیل عدم امکانات، تبلیغات سوء دشمنان ایمان دینی، رفتار ناشایست پیروان دین حق و… شرایطی برایشان فراهم آید که در استضعاف فکری بمانند و حق برای آنان ان چنان که شایسته است روشن نشود.

این گروه در قرآن «مُرجَونَ لامر الله» معرفى شده‏ اند یعنی چشم امید دارند به امر خدا که چه حکمی را با توجه به عدالت و رحمت خود در مورد آنها صادر کند. اعمال خیر این گروه اگر با انگیزه های خودخواهانه و خائنانه همراه نباشد و مثلا بر اساس عواطف پاک انسانی و نوع دوستی باشد، متناسب حالشان پاداش داده می شود. گرچه این گروه از راهنمایی حجت ظاهری که همان پیامبر است بی بهره بوده اند اما از هدایت عقل که به عنوان حجت باطنی خداوند معرّفی شده است برخوردار بوده اند و بنابراین خداوند به میزان عقلشان به حسابرسی آنها خواهد رسید. امام صادق (ع) در مورد مستضعفان می فرمایند:« خداوند با آنها بر حسب‌ اعمالی‌ که‌ انجام‌ داده‌اند رفتار می‌نماید ؛ اگر اعمال حسنه داشته باشند و از محرمات اجتناب کرده باشند داخل در بهشت می شوند.

جیران

خداوند در قرآن می فرماید: «انا لا نضیع اجر من احسن عملا» ما اجر کسی را که عمل نیکی انجام داده است، ضایع نمی کنیم. و همچنین در آیه دیگری می فرماید: «فَمَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّهٍ خَیْرًا یَرَهُ»(سوره : الزلزله آیه : ۸) «پس هر کس به وزن ذره ای نیکی کرده باشد آن را می بیند.» با توجه به این آیات معلوم می شود که عمل خیر از هر کس سر بزند خداوند متعال پاداشی متناسب با آن به او عطا می‌کند اما باید توجه داشت که این پاداش همیشه پاداش اخروی نیست، بلکه بستگی به نیت آدم از آن عمل دارد. اگر منظورش نتیجه‏اى دنیوى باشد نتیجه‏اى که شانى از شؤون زندگى ‏دنیاى او را اصلاح مى‏کند، از مال و جمال و جاه، و یا بهتر شدن وضعش، عملش آن نتیجه را مى‏دهد ، و عملى که به این منظور انجام شده نتایج أخروى را ببار نمى‏آورد، زیرا فاعل آن، قصد آن نتایج را نداشته تا آن نتایج به دستش بیاید. (تفسیر المیزان ص۲۶۰) واگر منظورش کسب ثواب آخرت و رضای خدا باشد به آن خواهد رسید. چنانچه خداوند میفرماید: « مَن کَانَ یُرِیدُ حَرْثَ الْآخِرَهِ نَزِدْ لَهُ فِی حَرْثِهِ وَمَن کَانَ یُرِیدُ حَرْثَ الدُّنْیَا نُؤتِهِ مِنْهَا وَمَا لَهُ فِی الْآخِرَهِ مِن نَّصِیبٍ» کسى که بهره آخرت را مى‏خواهد به بهره‏اش مى‏افزاییم، و کسى که تنها بهره دنیا را مى‏خواهد تنها از دنیا به او مى‏دهیم، و دیگر در آخرت بهره‏اى ندارد.

شیدا

صرف اینکه عملی خیر باشد نتایج اخروی به بار نخواهد آورد بلکه فاعل باید آن را به انگیزه رضایت خدا انجام دهد تا پاداش آخرت داشته باشد. مثلا صدقه دادن عمل خیری است که طبق سنت الهی آثاری دنیایی همچون افزایش روزی در پی دارد. حال اگر دو نفر صدقه بدهند که یکی تنها به خاطر کسب شهرت و ریا آن را انجام می دهد و دیگری برای رضای خدا، هر دو نتیجه عمل خود را میگیرند؛ اما اولی فقط از مزایای دنیایی آن همچون افزایش روزی و شهرت برخوردار می شود ولی دومی هم از آثار دنیایی و هم از اخروی آن. چنانچه هم اکنون هم سرمایه داران بی دینی در دنیا هستند که هر ساله کمک زیادی به یتیمان و نیازمندان میکنند و از مزایای دنیایی آن برخوردار میشوند.

البته اینطور نیست که نیت افراد همیشه یا از سر خودخواهی محض باشد و یا از سر خداخواهی محض بلکه بین این دو، مراتب زیادی وجود دارد. به عنوان مثال اگر شخص غیر مسلمانی در بیابانی که هیچ کس او را نمی بیند که زمینه ریا فراهم باشد به شخص درمانده یا حیوانی کمک کند و از این کار هیچ سودی عاید او نشود و حتی هیچ چشم داشت و انتظار تمجیدی نداشته باشد، عمل او با کسی که کار خیری را تنها از روی خودخواهی انجام داده قطعا یکی نیست. کافران و غیرمسمانانی که در بی دینی خود مقصر نیستند به هر میزان که انگیزه شان از عمل، به دور از خودخواهی باشد و مثلا به خاطر بشردوستی و نیات خیر دیگر باشد، به همان میزان اهل نجات خواهند بود. مثلا به این صورت که از عذابشان کاسته شود یا اینکه اگر موحد باشند در درجات پایین بهشت قرار بگیرند و خلاصه خداوند عادل اعمال خیر آنها را بیاثر نخواهد گذاشت

علی جان

در حدیثی از امام موسی کاظم(ع)می‌خوانیم: «در بنی اسرائیل مرد با ایمانی بود که همسایه کافری داشت، مرد بی ایمان، نسبت به همسایه با ایمان خود، نیک رفتاری می‌کرد، وقتی از دنیا رفت، خدا برای او خانه‌ای بنا کرد که مانع از گرمای آتش شود… و به او گفته شد: این به سبب نیک رفتاریت نسبت به همسایه مؤمنت می‌باشد».

همچنین از امام صادق (ع) نقل شده است: در زمان موسى صلوات اللَّه علیه پادشاه جبّارى بود که با شفاعت بنده صالحى حاجت بنده مؤمنى را بر آورده ساخت، اتفاقا آن بنده صالح و آن پادشاه جبّار هر دو در یک روز وفات یافتند، و مردم براى تشییع جنازه پادشاه قیام کردند و سه روز بازار را به احترام و سوگ او بستند، امّا جنازه آن بنده صالح در خانه‏اش باقى ماند و موریانه‏ها و حشرات زمینى از گوشت روى او ارتزاق کردند تا اینکه بعد از سه روز موسى او را یافت و با تعجّب به درگاه الهى عرضه داشت: پروردگارا آن پادشاه جبّار دشمن تو بود و این بنده صالح دوست و ولىّ تو پس چگونه با آنها این طور معامله شد؟ آن وقت به او وحى شد: اى موسى این بنده صالح و ولىّ من از این پادشاه جبّار درخواستى کرد که آن پادشاه درخواست او را انجام داد، پس من به جبران آن عمل نیک در اداى درخواست مؤمن آن پادشاه را با عزّت روانه گورستان کردم و این بنده صالح را به مکافات درخواست از ظالم به این بلیّه مبتلا نمودم.

این حدیث بیانگر این است که خداوند مهربان حتی پاداش کار نیک ظالمان را هم میدهد اما چون آن پادشاه ظالم خداپرست نبوده و این عمل را تنها جهت نفع دنیوی انجام داده خدا هم در همین دنیا جزایش داده است.

رسول

جواب این سوال وابسته به برداشت افراد از انسان و جامعه انسانی است. اگر نگاه کسی به انسان این باشد که انسان یعنی همین موجود دو پای راست قامتی که حدود هفتاد ، هشتاد سال عمر می کند و آنگاه مرده و خاک می شود و دیگر ادامه ای ندارد ، در آن صورت جای این پرسش خواهد بود که واقعاً ادیسون برای چنین بشری زیاد زحمت کشیده یا مثلا عالمی همچون آیت الله …؟ و البته جای این پرسش هم هست که آیا زحمت کشیدن برای چنین موجودی اساساً ارزشی هم دارد یا نه؟ امّا اگر نگاه کسی به انسان این باشد که او موجودی است مرکّب از روح و بدن که هفتاد ، هشتاد سال میهمان این دنیاست و آنگاه از آن کوچ کرده به دیار برزخ کوچ خواهد نمود و از پس برزخ در عالم آخرت تا ابد زندگی خواهد کرد ، آنگاه چنین سوالی حقیقتاً خنده دار خواهد بود. چون از طرفی شکّی نیست که هفتاد ، هشتاد سال در مقابل ابدیّت چیزی نیست؛ و از طرف دیگر شکّی هم در این نیست که اختراع ادیسون فقط به درد همین هفتاد، هشتاد سال زندگی دنیا می خورد نه به درد ابدیّت انسان؛ امّا تعالیم علما که برگرفته از دین است افزون بر اینکه سعادت حقیقی دنیا را نصیب انسان می کند سعادت ابدی اخروی را هم در پی دارد. پس چگونه می توان این دو کار را باهم مقایسه نمود.

خدمت حقیقی به مردم، یعنی خدمت به انسانتر شدن آنها، نه خدمت به جنبه های حیوانی آنها. آیه الله بهجت، هزاران نفر را مستقیم و غیر مستقیم، انسانتر کرده است.

فاطمه

آیه ۳۹ سوره نور می فرماید کسانی که کفر ورزیدند عمل شان مانند سراب است مانند تشنه ای که سراب را آب می داند و آیه ۱۹ سوره اسراء می فرماید کسی که آخرت را اختیار کرده و برایش تلاش می کند اگر مومن بود خداوند عملش را می پذیرد. با توجه به اینکه آیه قرآن سرنوشت افرادی مانند ادیسون معلوم می شود البته اولا ما که نمی دانیم اشخاصی مانند ادیسون مومن بوده است یا کافر و ثانیا ما که در جلسه خلقت و یا در مقام خداوندی قرار نداریم تا سرنوشت انسان ها را بدانیم.

رها

سلام دوست عزیزم
برای پاسخ به این سوال چند نکته را یادآور می شویم:
۱. شرط ورود به بهشت و سعادت اخروی ایمان و عمل صالح است.[غافر/۴۰] بنابراین اگر کسی تنها ایمان داشته باشد ولی عمل صالح نداشته باشد و یا بالعکس وارد بهشت نخواهد شد.
۲. هر کس کار نیکی انجام دهد، از طرف خدا پاداش نیک دریافت می کند همانگونه که هر کس ذره ای کار بد انجام دهد مورد عقاب واقع می شود.[زلزال/۷،۸] از طرفی خدای متعال در قرآن وعده داده که اجر کسانی را که کار خیر انجام می دهند ضایع نمی کند.«لَا نُضِیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِینَ[یوسف/۵۶] اجر نیکوکاران را تباه نمى‌سازیم.» از این رو غیر مسلمانی که با علم خود خدمت جهانی انجام داده با غیرمسلمانی که تمام عمر را به گناه گذرانده تفاوت خواهد داشت.
۳. کسانی که در کشف حقیقت کوتاهی نکرده اند، و یا اصلا در محیطی بودند که امکان دسترسی به دین حق را نداشته اند و یا خوب به آن ها معرفی نشده، مستضعف فکری می باشند. بنابراین محاسبه اعمال آنان و بهشتی بودن یا نبودن آنها در قیامت با خداست و نمی توان اکنون قضاوتی نمود.

یوسف

با توجه به مسأله حبط اعمال که در قرآن مطرح شده، آیا کسانی مانند ادیسون که خدمات عام المنفعه داشته اند و به بشریت خدمت کرده اند ولی مسلمان نبوده اند وارد جهنم می شوند؟ و آیا بین غیر مسلمانی که تمام عمر خود را به گناه گذرانده با غیر مسلمانی که دانشمند بوده و با کمک علم خود به مردم دنیا کمک کرده تفاوتی نبوده و با هر دو یه جور برخورد می شود؟

حمیدیان

اگر ادیسون براى رضاى خدا و خدمت به خلق او تلاش نموده پاداش او با خداست ولى اگر اصلا هدف او اشتهار و نام آورى و … باشد در واقع براى خدا و آخرت خویش کارى نکرده تا خداوند به او پاداشى دهد بلکه پاداشش همان اشتهار و نام‏آورى خواهد بود.
همچنانکه در این دنیا پاداش عمل هر کسى به عهده کسى است که براىاو کار کرده نه دیگرى.
سه. خدمات علمى و تکنیکى خدمت صرف نیست بلکه دو وجهى است و در پناه آن هزاران خیانت و بلا براى بشریت نیز پدید مى‏آید. در این جا ممکن است گفته شود که مخترع و دانشمند مسئول این امور نیست زیرا قصد اوخدمت است و بس. گوئیم البته در مواردى چنین است لیکن از این جا همان نکته پیش به دست مى‏آید که ملاک ارزش کار دانشمند همان نیات و مقاصد اوست و اسلام بر این مساله تاکید ورزیده «که اعمال آدمیان بر اساس نیاتشان محاسبه مى‏شود».
چهار. تصور عامیانه و خام این است که ابتکارات اختراعات و پیشرفتهاى علمى را تماما منسوب به شخص مخترع و دانشمند مى‏دانند در حالى که این نگرش هم از چشم انداز جامعه شناسى علم نادرست است و هم از نظردینى
الف) از نظر جامعه شناسى علم، علم هویتى جمعى و تاریخى دارد ور شد آن متعلق به تمام بشریت و همه ادوار است یعنى عوامل گوناگونى درپویایى آن نقش داشته و زمینه‏هاى ایجاد جرقه‏اى در ذهن دانشمند را پدید مى‏آورد و تلاشها و مطالعات شخص دانشمند جزئى از هزاران مقوله موثر در رشد دانش است.
ب ) در چشم‏انداز دینى نیز عوامل اشاره شده در بالا و نیز خلاقیت ذهنى عالم و مبتکر و توان و اراده وى و هر امر موثر دیگر همه و همه از آن خداونداست و اگر او استعداد کافى , سلامت و دیگر شرایط لازم را در اختیار وى قرار ندهد به نتیجه‏اى نخواهد رسید. البته این نافى اختیار و تلاش خود شخص نیست، لیکن باید توجه داشت که جهت انتساب این امور به خداوند بسیار قوى‏تر از جهت انتساب به شخص عالم است.

مصطفی

دین در عمل است نه در سخن
اگر دست کسی را گرفتی و کمک کردی این خوب است هر چه که نیتت باشد
تو خوبی می کن و در دجله انداز
نمی خدا فکر کنیم که نیت فلانی چی بوده
از نیت ها فقط خدا باخبر است به ما هم ربطی نداره
خداوند همه ما را با افرادی که به بشریت خدمت کردند محشور کند چه ادیسون باشه چه تسلا باشه چه پیامبر و …

علوی

با نظر شما موافقم .خیلی ها به اسم دین خیلی کارها می کنند که نه خداپسند است نه دینداری و فقط ظاهر و اسم آنرا به دوش میکشند برای منافع خود وداشتن قدرت دو روزه دنیا!

محبی

نظر کسی مهم نیست فقط نظر قرآن پیامبر وائمه مهمه ما به جای عمل فقط داریم تو کاری که هیچی ازش نمیدونیم نظر میدیم مثل کسی که تو تاریکی میگه اینکار باید انجام بشه این کار مهم نیست انجام بشه آخه چیزی رو میبینه که نظر میده ماشالله ما همه صاحب نظر شدیم

یزدانی

وقتی انسان برای رضای خداوند که در همه ادیان هم فرموده به اخلاق نیک و انسانیت و کارهای خیر چرا فقط این دنیا محاسبه میشود اعمال خوب؟ چرا فکر میکنید کسی که بیمارستان یا دبستان میسازد برای شهرت است؟نزد خداوند همه چیز حساب دارد خیلی ها نماز میخوانند روزه می گیرند ظاهر اسلامی دارد اما اختلاس میکنند کار مردم را راه نمی اندازند فساد و ریا میکنند آیا چون اسم مسلمان دارند همین کافیست؟

لادن

شما یکبار دیگه متن را مطالعه کنید

بردبار

ما معتقد نیستیم تنها شرط ورود در بهشت مسلمان بودن است زیرا مشکل کفر و دوری از اسلام مربوط به افرادی است که حقانیت دین اسلام بر آن ها آشکار و واضح گشت، ولی از روی تعصب و یا عناد و یا هوای نفس و یا عوامل دیگر از حق پیروی نکردند ؛ این افراد قطعا در قیامت در عذاب خواهند بود .
اما کسانی که در کشف حقیقت کوتاهی نکردند، ولی دین حق را نیافتند و یا اصلا در محیطی بودند که امکان دسترسی به دین حق نداشتند و یا خوب به آن ها معرفی نشده، به آنان منکر و مخالف اطلاق نمی شود که مستحق عقوبتی باشند. شهید مطهرى (ره) در این باره مى‏گوید :
«اگر کسى در روایات دقت کند، مى‏یابد که ائمه (ع) تکیه‏شان بر این مطلب بوده که هر چه بر سر انسان مى‏آید، از آن است که حق بر او عرضه بشود و او در مقابل حق، تعصب و عناد بورزد و یا لااقل در شرایطى باشد که مى‏بایست تحقیق و جستجو کند نکند اما افرادى که ذاتاً و به واسطه قصور فهم و یا به علل دیگر در شرایطى به سر مى‏برند که مصداق منکر و یا مقصر به شمار نمى‏روند، آنان در ردیف منکران و مخالفان نیستند. ائمه اطهار بسیارى از مردم را از این طبقه مى‏دانند. این گونه افراد داراى استضعاف و قصور هستند و امید عفو الهى درباره آنان مى‏رود».
وى از مرحوم علامه طباطبایى نقل مى‏کند: «همان طورى که ممکن است منشأ استضعاف، عدم امکان تغییر محیط باشد، ممکن است این جهت باشد که ذهن انسان متوجه حقیقت نشده باشد و به این سبب از حقیقت محروم مانده باشد».
این گروه در فرهنگ دین به عنوان مستضعفان فکری و فرهنگی شناخته می شوند. اگر واقعاً و حقیقتاً به دنبال حقیقت و دین حق بودند، اما به دلایلی بر آن دست نیافتند ،ولی بر اساس باورهای فطری و عقلی و یا دینی که داشتند ،مؤمن بودند و انسان های درستکار بودند ،مورد عفو الهی اند.
در قرآن هم خداوند می فرماید: ما از هر کس بیش از اندازه وسع و توانش تکلیف نمی خواهیم ، پس محاسبه اعمال آنان، و بهشتی بودن یا نبودن و رتبه آنها در بهشت بر پایه عدل خداوندى به نسبت توان شان و میزان مطابقت اعمال و کردار آنها با امور وجدانی و فطری و عقلانی بشری و علم و باورهای دینی آن ها صورت می گیرد .
بر این اساس بدون آنکه بخواهیم در مورد اشخاصی همچون ادیسون و … و ماهیت دوری آنان از اسلام قضاوتی بنماییم ، اصل این نکته حائز اهمیت و قابل توجه خواهد بود و ممکن است بر این اساس بسیاری از غیر مسلمانان اعم از مخترعان و نیکوکاران بزرگ یا افرادی عادی و ساده اهل بهشت گردند .

زارعی

از پیامبر اکرم(ص) درباره عبدالله بن جدعان که از مشرکان معروف جاهلیت و از سران قریش بود، نقل شده : ” کم عذاب ترین اهل جهنم ابن جدعان است، سؤال کردند : چرا؟ فرمود : گرسنگان را سیر می‌کرد”.
در روایت دیگری می‌خوانیم که پیامبر به عدی بن حاتم (فرزند حاتم طائی ) فرمود: دفع عن ابیک العذاب الشدید بسخاء نفسه : ” خداوند عذاب شدید را از پدرت به خاطر جود و بخشش او برداشت”. ؛ در نتیجه هرچند در صدق عنوان عمل صالح برای رفتارهای غیر مسلمانان تاملاتی وجود دارد ، اما در هر حال کارهای نیک آنان مورد توجه قرار می گیرد .

سجاد

آیه۶۲ سوره بقره
إِنَّ الَّذینَ آمَنُوا وَ الَّذینَ هادُوا وَ النَّصاری‏ وَ الصَّابِئینَ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْیَوْمِ الْآخِرِ وَ عَمِلَ صالِحاً فَلَهُمْ أَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُونَ
بدرستی کسانی که مؤمنند و کسانی که یهودی و نصرانی و صابئی هستند هر کدام بخدا و دنیای دیگر معتقد باشند و کارهای شایسته کنند پاداش آنها پیش پروردگارشان است نه بیمی دارند و نه غمگین شوند

طاهر

به تعبیر استاد مطهری:” کسانی که از روی نیت خدمت به خلق به دور از اهداف دنیایی ولو اینکه به زبان انکار توحید و معاد کنند چون اینها مستضعف فکری هستند و ندای حق بر ایشان نرسیده و حق را نیافته اند . اینان مسلمان فطری اند و خداوند آنها را مشمول عذاب الهی نمی سازد .

محمدی

میشه منبعش رو ذکر کنید،میخوام مطالعه کنم لطفا

رضا

برخی از روشنفکران عقیده دارند که بین مسلمان و غیر مسلمان در پاداش و رفتن به بهشت فرقی وجود ندارد. شهید مطهری می‌نویسد:
” معمولاً کسانی که داعیه روشنفکری دارند، با قاطعیت می‌گویند هیچ فرقی میان مسلمان و غیر مسلمان، بلکه موحد و غیر موحد نیست. هر کس عمل نیکی انجام دهد! خدمتی از راه تأسیس یک مؤسسه خیریه و یا اکتشاف و اختراع و یا از راه دیگر انجام دهد، استحقاق ثواب و پاداش از جانب خداوند دارد. می گویند خداوند عادل میان بندگان خود تبعیض نمی‌کند. . . “. (۱)
طرفداران این نگرش هم به دلیل عقل استدلال کرده‌اند و هم به دلیل نقل. دلیل عقلی آنان بر دو مقدمه استوار است:
یکم: خداوند با همه موجودات نسبتی مساوی داشته . . . بندگان و مخلوقات برای او یکسان هستند و با هیچ‌ کس خویشاوندی و رابطه خصوصی ندارد؛ بر این اساس به افعال و عملکرد همگان پاداش و ثواب می‌دهد؛ و چون نسبت خداوند به همه موجودات یکسان است، دلیلی ندارد که عمل نیک از یک نفر مقبول باشد و از یک نفر دیگر مقبول نباشد. (۲)
دوم: خوبی و بدی اعمال، قراردادی نیست، بلکه واقعی است، یعنی حسن و قبح افعال ذاتی بوده و هر کدام آثار خود را دارد؛ از این رو پاداش و ثواب آن در راستای حسن ذاتی آن است. هر گاه اعمالی به‌وجود آمد که حسن ذاتی داشته باشد، ثواب دارد.
شهید مطهری می‌نویسد: “. . . از این دو مقدمه چنین نتیجه می‌گیریم که چون خداوند اهل تبعیض نیست و چون عمل نیک از هر کس نیک است، پس هر کس کار نیک بکند ضرورتاً و الزاماً از طرف خدای متعال پاداش نیک خواهد داشت. . . “. (۳)
دلیل نقلی نیز دلیل عقل را تأیید و تأکید می کند؛ زیرا در آیات و روایات تصریح شده است که عمل نیک پاداش و عمل بد عذاب را در پی دارد: “فَمَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّهٍ خَیْرًا یَرَهُ * وَ مَن یَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّهٍ شَرًّا یَرَهُ. (۴) پس هر کس هموزن ذرّه‏اى کار خیر انجام دهد آن را مى‏بیند!
و هر کس هموزن ذرّه‏اى کار بد کرده آن را مى‏بیند ” یا آیاتی مشابه که در همین رابطه معنا می شود (۵)
از این قبیل آیات استفاده می‌شود که پاداش و عذاب بر اعمال مترتب بوده و مسلمان بودن در اعطای پاداش شرط نشده، همان ‌طوری که در عذاب شدن غیر مسلمان بودن شرط نشده است.
۱. شهید مطهری، مجموعه آثار، نشر صدرا، تهران ۱۳۷۴ ش ، ج ۱ ص ۲۷۹ .
۲. همان، ص ۳۳۷ ـ ۳۳۸.
۳. همان، ص ۳۳۹.
۴. زلزال (۹۹) آیه ۷ ـ ۸.
۵. کهف (۱۸) آیه ۳۰.

بخشیان

برخی دیگر عقیده دارند که به فعالیت‌های نیکوی غیر مسلمانان پاداش داده نشده و به بهشت نمی‌روند. این نگرش معمولاً از سوی مقدس مآب ها ابراز شده است. طرفداران این نگاه نیز به دلیل عقل و نقل استدلال نموده‌اند. دلیل عقلی این گروه این است که اگر بنا باشد اعمال غیر مسلمان و یا مسلمان غیر شیعه مقبول درگاه خداوند باشد، پس فرق میان مسلمان و غیر مسلمان در چیست؟ اصولاً اگر تفاوت مسلمانان با غیر مسلمانان در پاداش ظهور نکند، اسلام و تشیع لغو خواهد بود. برخی از آیات نیز آمده است که عمل کافر غیر مقبول است. در آیه ۱۸سوره ابراهیم اعمال کفار به خاکستری تشبیه شده است که به وسیله تند بادی پراکنده شود:
” مَثَلُ الَّذینَ کَفَرُوا بِرَبِّهِمْ أَعْمالُهُمْ کَرَمادٍ اشْتَدَّتْ بِهِ الرِّیحُ فی‏ یَوْمٍ عاصِفٍ لا یَقْدِرُونَ مِمَّا کَسَبُوا عَلى‏ شَیْ‏ءٍ ذلِکَ هُوَ الضَّلالُ الْبَعید؛ اعمال کسانی که به پروردگارشان کافر شدند. همچون خاکستری است در برابر تندباد در یک روز طوفانی، آن‌ها توانایی ندارند کمترین چیزی از آن چه را انجام داده‌اند ، به دست آورند و این گمراهی دور و درازی است. ”
شهید مطهری بعد از بررسی این آیات می‌نویسد: « . . . از ضمیمه ساختن این آیه با آیه قبل چنین استنباط می‌کنیم که اعمال نیک کافران با همه ظاهر فریبا، سرابی بی واقعیت است و اما اعمال بد ایشان وامصیبتا شر اندر شر و ظلمت روی ظلمت است» .

جوادی

شهید مطهری و برخی از نظریه سازان اسلامی، طرفداران این دیدگاه هستند. بر اساس این نگرش فعالیت و خدمات غیر مسلمانان مثل افرادی که اعمال نیکی را انجام داده اند همچون مخترعان و مکتشفان و خادمان به بشریت ، پاداش داشته و در عذاب آن‌ها تخفیف داده می‌شود .
شهید مطهری بعد از بررسی آیات و روایات درباره وضع مخترعان و مکتشفان غیر مسلمان می‌نویسد:” افرادی این‌چنین که البته در همه زمان‌ها کم یا بیش پیدا می‌شوند، حداقل این است که در عذاب آن‌ها تخفیف داده می‌شود و یا عذاب آن‌ها به کلی برداشته می‌شود “.
پس عمل نیک فردی همچون ادیسون نمی تواند او را بهشتی گرداند زیرا شرط مهم بهشتی شدن یعنی ایمان در او وجود نداشت ؛ در تفسیر نمونه در این خصوص می خوانیم :
« از نظر جهان بینی اسلام مطالعه نفس عمل به تنهائی کافی نیست، بلکه عمل به ضمیمه، محرک و انگیزه آن ارزش دارد، بسیار دیده شده کسانی بیمارستان یا مدرسه یا بنای خیر دیگری می‌سازند و تظاهر به این هم دارند که هدف شان صد در صد خدمت انسانی است به جامعه‌ای که به آن مدیونند، در حالی که زیر این پوشش مطلب دیگری نهفته شده است و آن حفظ مقام یا مال و ثروت یا جلب توجه عوام، و تحکیم منافع مادی خود، و یا حتی دست زدن به خیانت هائی دور از چشم دیگران است!.
ولی به عکس ممکن است کسی کار کوچکی انجام دهد، با اخلاص تمام و انگیزه‌ای صد درصد انسانی و روحانی. مسلماً خداوند عالم عادل آن ها را محروم نمی کند، اما چگونه و چطور ؟ جزئیاتش بر ما روشن نیست، همین اندازه می توان گفت “خداوند اجر چنین نیکوکارانی را ضایع نمی‌کند” (البته اگر آن‌ها در مورد پذیرش ایمان ، مصداق جاهل قاصر باشند، مسئله بسیار روشن تر است). دلیل بر این مسئله علاوه بر حکم عقل، اشاراتی است که در آیات و یا روایات آمده است.
ما هیچ دلیلی نداریم که جمله « َإِنَّ اللَّهَ لا یُضیعُ أَجْرَ الْمُحْسِنینَ خداوند پاداش نیکوکاران را ضایع نخواهد کرد » شامل این‌گونه اشخاص نشود، زیرا محسنین در قرآن فقط به مؤمنان اطلاق نشده است، هم بندهای یوسف در زندان بی آن که او را بشناسند به او گفتند:« ِ إِنَّا نَراکَ مِنَ الْمُحْسِنینَ ؛ ما تو را از نیکوکاران می‌دانیم».

سبحان

یک. در این باره باید به اقسام کافران و چگونگى محاکمه آنها در قیامت توجه شود: ۱) کفارى که جاهل قاصرند و نتوانسته‏اند راه حقیقت و ایمان را – آن چنان که باید – دریابند و از همین رو در کفر خود فرومانده‏اند. این گروه در قرآن «مرجون لامر الله» معرفى شده‏اند و بعید نیست نسبت به اعمال صالح خود – در صورتى که با انگیزه‏هاى خائنانه همراه نباشد و مثلا بر اساس عواطف پاک انسانى و نوع دوستى باشد – به گونه‏اى متناسب حالشان پاداش داده شوند. و در صورتی که حق پذیر و دارای قلب سلیم باشند ولی در دنیا به حق دسترسی نداشته اند؛ در صحنه قیامت حق بر آنها عرضه می شود و پس از اعتراف به این که آنچه به دنبالش بودند همین است چه بسا قابلیت راهیابی به بهشت را نیز پیدا می کند. ۲) دسته دیگر معاندان و متکبران حق ستیزند. یعنى کسانى که راه حق برایشان آشکار بوده یا مى‏توانستند به خوبى آن را باز شناسند و ایمان آورند ولى در برابر راه خدا از روى عمد و علم به مبارزه و پیکار برخاسته و بر گمراهى خود تعصب و لجاجت ورزیده‏اند. این گروه به کلى حسن فاعلى را از دست داده‏اند و گرفتار چنان ظلم عظیمى گشته‏اند که هیچ عمل نیکى برایشان سودمند نیست. از این رو قرآن مجید درباره آنان مى‏فرماید: «فلانقیم لهم یوم القیامه وزنا؛ در قیامت براى آنان میزان سنجش کردار قرار نمى‏دهیم» کهف، آیه ۱۰۵). زیرا وضع آنان بدتر از آن است که این اعمال جزئى برایشان سودمند افتد.

دو . به طور جزئی و مصداقی ما نمی دانیم که ادیسون به جهنم مى‏رود یا بهشت؟ بلکه از جهت معیاری می دانیم جهنم مخصوص کسانى است که از روى علم و عمد با حق وحقیقت مخالفت نموده و یا با امکان شناخت و پیروى راه حق از آن سرباز زده‏اند. لیکن ما نمى‏دانیم ادیسون جزوکدامین دسته است. پاداش هر کس متناسب با انگیزه‏هایى است که بر اساس آن تلاش نموده و خواستهایى که در جستجوى آن بوده. بنابراین اگر ادیسون براى رضاى خدا و خدمت به خلق او تلاش نموده پاداش او با خداست ولى اگر اصلا هدف او اشتهار و نام آورى و … باشد در واقع براى خدا و آخرت خویش کارى نکرده تا خداوند به او پاداشى دهد بلکه پاداشش همان اشتهار و نام‏آورى خواهد بود. همچنانکه در این دنیا پاداش عمل هر کسى به عهده کسى است که براىاو کار کرده نه دیگرى.
سه. خدمات علمى و تکنیکى خدمت صرف نیست بلکه دو وجهى است و در پناه آن هزاران خیانت و بلا براى بشریت نیز پدید مى‏آید. در این جا ممکن است گفته شود که مخترع و دانشمند مسئول این امور نیست زیرا قصد اوخدمت است و بس. گوئیم البته در مواردى چنین است لیکن از این جا همان نکته پیش به دست مى‏آید که ملاک ارزش کار دانشمند همان نیات و مقاصد اوست و اسلام بر این مساله تاکید ورزیده «که اعمال آدمیان بر اساس نیاتشان محاسبه مى‏شود».
چهار. تصور عامیانه و خام این است که ابتکارات اختراعات و پیشرفتهاى علمى را تماما منسوب به شخص مخترع و دانشمند مى‏دانند در حالى که این نگرش هم از چشم انداز جامعه شناسى علم نادرست است و هم از نظردینى.
الف) از نظر جامعه شناسى علم، علم هویتى جمعى و تاریخى دارد ور شد آن متعلق به تمام بشریت و همه ادوار است یعنى عوامل گوناگونى درپویایى آن نقش داشته و زمینه‏هاى ایجاد جرقه‏اى در ذهن دانشمند را پدید مى‏آورد و تلاشها و مطالعات شخص دانشمند جزئى از هزاران مقوله موثر در رشد دانش است.
ب ) در چشم‏انداز دینى نیز عوامل اشاره شده در بالا و نیز خلاقیت ذهنى عالم و مبتکر و توان و اراده وى و هر امر موثر دیگر همه و همه از آن خداونداست و اگر او استعداد کافى , سلامت و دیگر شرایط لازم را در اختیار وى قرار ندهد به نتیجه‏اى نخواهد رسید. البته این نافى اختیار و تلاش خود شخص نیست، لیکن باید توجه داشت که جهت انتساب این امور به خداوند بسیار قوى‏تر از جهت انتساب به شخص عالم است.

پروانه

با سلام خدمت دوستان عزیزم به نظر من هر کس در این دنیا هر عمل و کاری که انجام بده صد در صد خداوند بهش پاداشش رو میده حالا اینکه ادیسون به بهشت میره یا نه من اینقدر میدونم که بهشت مرتبه هایی داره و خدا اگر به خاطر کافر بودنش بهش جایگاه بهشتی رو نده قطعا یا تو این دنیا بهش اجرشو داده و یا اینکه تو بهشت برزخی… خلاصه اینکه هیچ عملی تو دنیا بی اجر نیست

اکرم

به نظر من خدا عادل تر از این حرفاست و یقینا اجر و پاداش کارهای ادیسون در جای خودش هست و اینکه بخوایم کسی رو کافر بشماریم به نظرم کار خوبی نیست هرچند که با دلیل و سند باشه چرا که روایت داریم که میگه اگر کسی رو در شب در حال انجام گناهی دیدی فردا اون شخص رو انگشت نما نکن چرا که ممکنه سحرگاه اون شب توبه کرده باشه و حالا به صرف اینکه ادیسون چه دین و چه عقایدی داشته بخوایم قضاوت کنیم به نظرم جایز نیس و شاید اون ایمان و اعتقادش به خدا خیلی بیشتر از اون چیزی بوده باشه که ما فکر میکنیم شاید هم نبوده نباشه و خدا عالم و دانای همه چیز در عالمه

سعید

خوب بیان کردید واقعا بعضی هاااا فکر کردند مسلمان و شیعه نشده اند ولی یه کار خوب کردند جاشون وسط بهشته این چه حرفیه اخههههه این رو باید بحث کرد و جای بحث داره با تمام این نفرات چون واقعا مخالف صریح آیات قرآن کریم و روایات اهل بیت علیهم السلام است که فرمودند الله ولی الذین آمنوا یخرجهم من الظلمات الی النور و الذین کفرو اولیاووم الطاغوت یخرجونهم من النور الی الظلمات اولئک اصحاب النار هم فیها خالدون

ریحانه نوذری

الان بحث اینکه ایا ادیسون به بهشت می‌رود یا نه واقعا این قدر ارزش داره که پیرامونش این همه صحبت و تفکر و اندیشه و تعقل بشه؟؟ خیلی باید متاسف باید باشم برای خودم که آیا چیز های اصلی دیگر چرا جای یک چیز فرعی را گرفته و باعث ایجاد ناهماهنگی های مختلف و دور از دسترس شده است

سالار

” حضرت محمد (ص) می فرماید: ”

« مَنْ سَلَکَ طَریقًا یَطْلُبُ فیهِ عِلْمًا سَلَکَ اللّهُ بِهِ طَریقًا إِلَى الْجَنَّهِ… وَ فَضْلُ الْعالِمِ عَلَى الْعابِدِ کَفَضْلِ الْقَمَرِ عَلى سائِرِ النُّجُوم لَیْلَهَالْبَدْرِ.»:

هر که راهى رود که در آن دانشى جوید، خداوند او را به راهى که به سوى بهشت است ببرد، و برترى عالِم بر عابد، مانند برترى ماه در شب چهارده، بر دیگر ستارگان است.

ناشناس

سلام برادر عزیزم من نظر خودمو میگم خدا درست و غلطش رو حلال کنه که علیم اونه….دوست عزیزم خدا میگه فمن یعمل مهقال ذره خیر یره و من یعنل مثقال ذره شر یره خدایی که سر سوزنی عز دیدش پنهان نیست و میگه هرکس در راه خانواده تلاش کنه جهاد کرده و تو قران کلماتی مثل صبر ایمان استقامت امید همه اینا ذات خدایی دارن چه طرف بدونه چه طرف ندونه خیلیا شاید بگن ادیسون به خدا اعتقاد نداشته من باور ندارم عزیز دل برادر خدا تمام این ویژگی های فردی و اجتماعیش رو در نظر خواهد گرفت در ضکن ادیسوم به یه خانواده بزرگ مثل دمیا خدکت کرد حالا اون خونواده باش چیکار کنن به خودشون مربوطه این یعنی ادیسون یه نوعی جهاد خیای بزرگ کرده و ویژگی های بسیار مثبتی مثل امید همونطو که یاس بزرگ هرین گناهه به نظر من خلافش امید بزرگ ترین ثوابه که اون داشته و صبری که اون داشتی اگر یه پیامبرو نعوذو بالله بیاریم تو شان انسانی یعنی پیامبریشو بگیریم یه چیزی تو مایه های ادیسون در میاد …..کلی مرتبه شکست اما نا امید نشد اکید تو دل ادمای با خداست عزیزم پس به نظر من به خدا اعتقاد داسته و یه جایگاه بسیار عالی در انتظارشه ان شا الله یاحق لییک یا حسین

سینا

باسلام
براساس آنچه تا کنون شنیده ام درباره ی آخرت مخترعان ،کاشفان و….. غیر مسلمان این بوده است که ما دارای جهل مقصر و جهل قاصر هستیم و منظور از جهل مقصر جهلی است که شخص به جهل خود آگاه است و با آگاهی منکر وجود خداوند میشود و کافر به اوست اما جهل قاصر جهلی است که به جهل خود آگاه نیست .
تشخیص جاهل مقصر و جاهل قاصر به شدت دشوار است و اکثرا تشخیص آن در پیش گاه الهی است .
با این وجود می توان گفت که از عدالت خدا به دور است نادیده گرفتن خدمات اشخاصی با دین و مذهب غیر اسلامی به مردم و به نحوی غیر ممکن است
.

آریا

سلام.ممنونم که به کانالم سرزدین وپیام گذاشتین.اما در جواب پیام من ودر جواب متن بالا بنده هم به نوبه خودم نظرم رو اعلام میکنم.بنظرم ادیسون در بهشت برین خواهند بود چرا که کار خدایی انجام داده.نعمتی به انسان هدیه کرده که همه به یک اندازه ازش بهره میبرن .اگه میرفت اصول وفقه میخوند از نظر ما بهشتی میبوداما چه خدمتی از اصول دان وشرع دان به جامعه شده وخواهد شد؟شاید اگه اسلام رو بزرگانی مانند مطهری وبروجردی به ایشان عرضه میداشتند ایشان مسلمان میشد اما کار ایشون فراتراز اسلام اوردن است.

نادر حشمتی

سلام با نظر شما موافقم تنها کسب کردن علم کافی نیست حال این علم میخواهد در جهت دین باشد یا هر چیز دیگری بلکه می بایست از این علم در جهت پیشرفت خود وبشر استفاده کرد. علمی از دین که فقط علم باشد و باعث پیشرفت آدمی نشود می توان گفت که هیچ سودی ندارد ما می آموزیم تا پیشرفت کنیم، ما می آموزیم تا تجربه کنیم، ما می آموزیم تا به کمال خداوند بیفزایم. ادیسون خلق کرد، تجربه کردو باعث پیشرفت نسل بشر شد! آیا این در پیشگاه خداوند محفوظ است یا کسی که دائما علمش را افزایش دهد اما هیچ فایده ای از آن نبرد و فقط اطلاعات داشته باشد. اطلاعات به تنهایی کافی نیست حال در هر دینی میخواهیم که باشیم با تنها اطلاعات خود به هیچ نخواهیم رسید بلکه عمل مهمتر است . عالم بی معل به زنبور بی عسل شباهت دارم اگر تمام علم جهان را هم داشته باشیم اما از ان استفاده کنیم هیچ نمی ارزد. اما فقط کافیست کمی علم کسب کنیم حال آن علم در جهت دین هم نباشد و آن علم را طوری استفاده کنیم که به پیشرفت نسل بشر کمک کند. باور کنید دعای خیری که پشت آن است بسیار بیشتر است از علم بسیاری که به هیچ کس هیچ کمکی نمی کند. اکنون اگر برق از زندگی انسان ها برود همه دچار مشکل خواهند شد ادیسون این را خلق کرد، این را به وجود آورد و زمانی که برق دوباره می اید همگی صلوات بر حضرت محمد می فرستند یعنی بسیار خشنود هستند از برگشتن دوباره این نعمت به زندگیشان آیا این علم ارزشش کم است؟ آیا کاری که ادیسون انجام داد بی ارزش است؟ پس اگر بی ارزش باشد که ما هیچکدام حتی نمی توانیم در این سایت فعالیت کنیم چرا که این سایت هم اگر بررسی کنیم می بینم که اگر برق نباشد به آن دسترسی نخواهیم داشت.

الهام

افرادی این‌چنین که البته در همه زمان‌ها کم یا بیش پیدا می‌شوند، حداقل این است که در عذاب آن‌ها تخفیف داده می‌شود و یا عذاب آن‌ها به کلی برداشته می‌شود.
پس عمل نیک فردی همچون ادیسون نمی تواند او را بهشتی گرداند زیرا شرط مهم بهشتی شدن یعنی ایمان در او وجود نداشت 

فرهاد

برخی عقیده دارند که به فعالیت‌های نیکوی غیر مسلمانان پاداش داده نشده و به بهشت نمی‌روند. این نگرش معمولاً از سوی مقدس مآب ها ابراز شده است. طرفداران این نگاه نیز به دلیل عقل و نقل استدلال نموده‌اند. دلیل عقلی این گروه این است که اگر بنا باشد اعمال غیر مسلمان و یا مسلمان غیر شیعه مقبول درگاه خداوند باشد، پس فرق میان مسلمان و غیر مسلمان در چیست؟ اصولاً اگر تفاوت مسلمانان با غیر مسلمانان در پاداش ظهور نکند، اسلام و تشیع لغو خواهد بود

فاطمه داوری

شهید مطهری می‌نویسد: “. . . چون خداوند اهل تبعیض نیست و چون عمل نیک از هر کس نیک است، پس هر کس کار نیک بکند ضرورتاً و الزاماً از طرف خدای متعال پاداش نیک خواهد داشت. . . 

نازنین

با سلام چه خوب و چه به جا از این مطلب استفاده کردید بله هر کاری نیکی در نزد خداوند پاداش خود را دارد و نمی توان گفت که خداوند فقط برای کسانی که در دین اسلام هستند پاداش در نظر می گیرد اگر اینطور بود همان قضیه تاس انداختن خداوند می شود که به یکی می خواهد نعمت بدهد و به یکی دیگر خیر و هرگز در سیستم و نظامی که خداوند بر گمارده این چنین نمی تواند باشد چرا که کاری که ادیسون انجام داد کمک بسیار زیادی بود به خلقت و همچنین و البته که من در جایگاه علم و معرف زیاد نیستم که بخواهم به صورت قطعی در این مورد صحبت کنم چرا که نه علمی در مورد آیات قرآن هنوز کسب کرده ام که ببینم دیدگاه قران در این مورد چیست و نه از جای دیگر منبعی موثق بر حرف خود دارم اما همان چیزی را می گویم که منطق من بر من حکم می کند که انسان هر چه باشد نامش انسان است و انسانیت است که مهم است . کسی که صبح تا شب نماز بخواند اما رفتارش با خانواده، اطرافیان، دوستان و … به صورت خداگونه نباشد و دائما همگان از او دررنج و عذاب باشند این چگونه فردی است؟ آیا او قابل مقایسه با ادیسون است؟ آیا می توان گفت او وارد بهشت می شود و ادیسون وارد جهنم؟ انسان کاری اگر انجام می دهد نباید به واسطه رفتن یا نرفتنش به بهشت یا جهنم باشد البته به این موضوع توجه داشته باشد اما مهم برای رفاه هم خودش و هم دیگران باشد در این دنیا و این می تواند برای بهتر تمام شود و بهتر ثمره داشته باشد .باز هم تکرار می کنم که این نظر شخصی من بر طبق منطق خود من هست و اگر دلیلی بر نقض حرفی که من زدم باشد که منطق من آنرا بپذیرد با جان و دل آن را خواهم شنید.

راضیه

چقدر خوب میشد که ما یاد بگیریم دیگران رو قضاوت نکنیم

محسنین

علاقه قلبی آدما به دانشمندان و مخترعان مانع قبول این حقیقت میشه که حاج فردوسی مطرح کردن. بیایید منطقی فکر کنید.