۲۱ اسفند

برتری مقام امیرالمؤمنین بر خاتم الانبیاء

سؤال: بعضی درویش‌ها می‌گفتند مقام امیر المؤمنین بالاتر از مقام رسول الله است، می‌خواستم بدانم آیا واقعاً مقام حضرت علی (ع) بالاتر است یا مقام حضرت محمد (ص)؟

جواب: در آغاز سخن، لازم به ذکر است که چون در فرهنگ غنی تشیع، مجموعه‌ی قرآن و اهل بیت (علیهم‌السلام) یک نور محسوب می‌شوند (کلّکم نور واحد)، تجسّس در مورد بالاتر بودن یکی بر دیگری، کاری عبث و بدون ثمره‌ی عملی است. پس بهتر است ذهنتان را از توجه به این مقوله و مانند آن، معطوف به وظایف دینی اعتقادی و عملی خودتان نمایید تا سعادت ابدی را به یقین به دست آورید.
اما در جواب به این سؤال، باید عرض کنم علمای اسلام، چند دلیل برای برتری استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) بر امیر المؤمنین علی (علیه‌السلام) آورده‌اند که به اختصار، ذکر می‌کنم:

دلیل اول: خاتمیت؛
به تصریح قرآن کریم، استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) پایان بخش سلسله‌ی پرافتخار انبیاء هستند. از این معنی استفاده کرده‌اند که آن حضرت، انسان کاملی است که اگر میلیون‌ها سال نیز بگذرد، کامل‌تر از ایشان نخواهد آمد و اگر کامل‌تر از ایشان در دایره‌ی وجود یافت می‌شد، حتماً او به مقام خاتمیت (خاتم پیامبران) می‌رسید. به عبارت دیگر، از آنجا که کسی جز رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) به خاتمیت نرسیده است،‌ مشخص می‌شود که کامل‌تر از آن حضرت نیز وجود ندارد.

دلیل دوم: اولین مسلمان بودن؛
دلیل دیگر بر برتری پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) بر سایرین این است که خداوند به ایشان امر می‌کند که: «بگو … من اولین مسلمانم» (سوره‌ی انعام،‌ آیه‌ی ۱۶۳) و حال آنکه به هیچ پیامبری چنین دستوری داده نشده است. مقصود از «اَوَّلُ المُسلِمین» اوّلیت ذاتی یا رتبی است، نه زمانی و تاریخی، زیرا اگر اولیّت زمانی بود، هر پیغمبری نسبت به قوم خودش «اول المسلمین» بوده است. به عبارت دیگر، «اولین مسلمان بودن»، نشانگر برتری رتبی آن حضرت بر ما سوی الله است.

دلیل سوم: شارع بودن؛
از اخبار استفاده می‌شود که امامان معصوم (علیهم‌السلام) شارع (تشریع‌کننده ـ دین‌آور) نبوده‌اند یعنی احکام و قوانین شریعت و حلال و حرام به آنها وحی نمی‌شده؛ بلکه احکام و قوانین دین، به طور کامل بر پیامبر اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) نازل شد و آن حضرت هم بعض آنها را که لازم بود در اختیار مسلمانان قرار دادند؛ ولی مجموعه‌ی کامل این معالم دینی را به مولانا علی بن ابی‌طالب (علیه‌السلام) تعلیم نمودند و امام علی (علیه‌السلام) نیز در اختیار امام بعد از خودشان قرار دادند و اکنون در اختیار امام دوازدهم (ارواحنا فداه) است. بنا بر این، ائمه‌ی معصومین (علیهم‌السلام) هر گاه احکام حلال و حرام را بیان می‌کردند، به نحو استقلال نبود، بلکه در این موارد، تابع و پیرو رسول اکرم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) بودند و فقط مسائلی را بیان می‌کردند که از پیامبر خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) به ارث به آنان رسیده بود. در برخی روایات، علاوه بر خدای تعالی که شارع اصلی است، استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) نیز به عنوان شارع معرفی شده‌اند. قرار گرفتن در جایگاه تشریع (دین‌آوری) که فقط مخصوص خدای تعالی است، جایگاه بسیار بلندی است که نشان از امتیاز ویژه‌ی حضرت ختمی‌مرتبت (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) بر سایر انسان‌ها دارد.

دلیل چهارم: دریافت وحی:
از بعضی احادیث استفاده می‌شود که گر چه بر امام نیز الهام می‌شود و با عالم غیب ارتباط دارد لیکن وحی و الهام آنها با وحی پیامبر فرق دارد. استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) رسماً با عالم غیب تماس می‌گرفتند، فرشته‌ی وحی را مشاهده می‌نمودند، ملکوت جهان هستی را رؤیت می‌کردند؛ ولی ارتباط امام (علیه‌السلام) در چنین مرتبه‌ای نیست. امام، فرشته را مشاهده نمی‌کند، بلکه مطالب در دلش القاء می‌شود یا صدای فرشته وحی به گوشش می‌رسد.

دلیل پنجم: استقلال در تأیید؛
استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) مستقیماً با جهان غیب تماس می‌گرفتند و حقایق را دریافت می‌نمودند و در این زمینه نیازی به تأیید و راهنمایی دیگران نداشتند؛ لکن ائمه‌ی اطهار (علیهم‌السلام) به تأیید و تقویت و راهنمایی استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) احتیاج داشتند. از تأییدات معنوی و اشارات مرموز استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) بود که هزاران در از علم به روی امیر المؤمنین (علیه‌السلام) گشوده شد.

دلیل ششم: برتری علمی؛
برتری علمی استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) بر مولانا امیر المؤمنین (علیه‌السلام) در روایات متعددی مورد تصریح قرار گرفته است. از آن جمله در روایت معتبر و مشهور آمده است:
«أَنَا مَدِینَهُ الْعِلْمِ وَ عَلِیٌّ بَابُهَا»
ترجمه: من شهر علمم و علی درِ آن است.
(التوحید، شیخ صدوق، صفحه‌ی ۳۰۷، حدیث ۴۳، باب حدیث ذعلب)

دلیل هفتم: مخلوق اول بودن:
از نظر عقل و نقل، فیض کامل می‌تواند از فیض اکمل نشأت بگیرد ولی حالت عکس آن، محال است. به عنوان مثال، فرض کنید یک منبع بزرگ آب داریم و قرار است از طریق لوله‌هایی، آب آن توزیع شود. در این صورت، به فرض اگر اولین لوله، ۲۰ اینچ باشد، لوله‌ی دومی نمی‌تواند ۳۰ اینچ باشد و پر شود. سیر طبیعی و تکوینی در این مثال، این است که آب منبع توسط یک لوله‌ی ۲۰ اینچی به یک لوله‌ی ۱۰ اینچی و از آن، به یک لوله‌ی ۵ اینچی منتقل گردد.
وقتی صدور فیض الهی در ساخت جهان مادون را به منبع آب و لوله‌ها تشبیه کنیم، باید اولین فیضی که از آن منبع لایزال صادر می‌شود و سایر موجودات از آن سرچشمه می‌گیرند، بزرگترین مخلوق باشد.
در یک روایت مرسل آمده است:‏«أَوَّلُ‏ مَا خَلَقَ‏ اللَّهُ نُورِی‏»
ترجمه: اولین چیزی که خداوند آفرید، نور من بود.
منبع: عوالی اللئالی العزیزیه فی الأحادیث الدینیه، احسائی، جلد ۴، صفحه‌ی ۹۹.
با این حساب، باید اقرار به برتری استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) بر امیر المؤمنین (علیه‌السلام) و سایر ائمه‌ی اطهار (علیهم‌السلام) نماییم.
البته دلایل دیگری نیز وجود دارد که نقلش از حوصله‌ی نویسنده خارج است.

موفق باشید
حاج فردوسی

کلمات کلیدی: , ,

202

 
 
 
77 نویسندگان
125 پاسخ‌ها
4 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
6 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
اشتراک برای:
الیاس

با سلام 
از کجا معلوم که تمامی احادیثی که در مورد امامت حضرت علی ع است ، درست باشد
مثل ثقلین و حدیث جابر و غدیر
مثلا ممکن است نعوذ با… حضرت علی ع به نویسندگان تاریخ و یا کسانی که حدیث را روایت کردند انعامی داده باشد و …
لطفا تا قبل از ایا محرم پاسخ دهید
با تشکر

احسان

یکی از راه های ثبوت بسیاری از گزاره های تاریخی که جزو یقینیات محسوب می شود نقل آن به صورت تواتر است یعنی از زمان وقوع خبر عده که احتمال تبانی آنان بر دروغ منتفی باشد آن را نقل کنند به گونه ای که موجب یقین نسبت به وقوع آن شود از باب مثال وجود سعدی در قرن هفتم و این که وی صاحب بوستان و گلستان است و یا وجود مرحوم مجلسی در قرن دوازدهم و انتساب کتاب بحار به وی با چه چیز ثابت می شود؟ قطعا با تواتر است و هیچ کس در وجود سعدی و این که وی شاعر و صاحب اثر بوده و گذاره هایی از این قبیل شک نمی کند ادامه دارد

احسان

بنا بر این یکی از راه های یقین تواتر نقل است و روایت غدیر و حدیث ثقلین از متواترات است که در هر طبقه روات زیادی آن را نقل کرده اند از باب مثال حدیث غدیر را صدها صحابی وتابعی نقل کرده اند که در بین آنان دشمنان و مخالفان امیرمومنان علیه السلام نیز وجود دارند چنین نقلی را چگونه می توان در آن تشکیک کرد حدیث ثقلین نیز به همین شکل است و اما حدیث جابر از نظر سندی متواتر نیست اما نزد شیعه مضمون آن که امامت ائمه اثنی عشر است متواتر است یعنی لفظ آن متواتر نیست اما مفاد آن که مربوط به امامت ائمه معصومین است در روایات فراوان که در حد تواتر است نقل شده و همین موجب یقین نسبت به محتوای آن می شود ممنونم یا حق

نادری احمدی

با سلام 
خداوند در آیه 130 تا 131 سوره اعراف می فرماید: «وَ لَقَدْ أَخَذْنَا ءَالَ فِرْعَوْنَ بِالسنِینَ وَ نَقْص مِّنَ الثَّمَرَتِ لَعَلَّهُمْ یَذَّکرُونَ* فَإِذَا جَاءَتْهُمُ الحَْسنَةُ قَالُوا لَنَا هَذِهِ وَ إِن تُصِبهُمْ سیِّئَةٌ یَطیرُوا بِمُوسى وَ مَن مَّعَهُ أَلا إِنَّمَا طئرُهُمْ عِندَ اللَّهِ وَ لَکِنَّ أَکثرَهُمْ لا یَعْلَمُونَ: و ما نزدیکان فرعون ( و قوم او ) را به خشکسالى و کمبود میوه ها گرفتار کردیم شاید متذکر گردند . اما ( آنها نه تنها پند نگرفتند بلکه ) هنگامى که نیکى ( و نعمت ) به آنها مى رسید مى گفتند به خاطر خود ماست! ولى موقعى که بدى ( و بلا ) به آنها مى رسید مى گفتند از شومى موسى و کسان او است! بگو سرچشمه همه این فالهاى بد نزد خدا است ( و شما را به خاطر اعمال بدتان کیفر مى دهد ) اما اکثر آنها نمى دانند». ادامه در پایین👇

نادری احمدی

در حقیقت شایسته چنین موقعیتى بوده ایم اما هنگامى که گرفتار ناراحتى و مشکلى مى شدند، فورا به حضرت موسى علیه السلام و کسانى که با او بودند، مى بستند و مى گفتند: این از شر قدم اینها است!.
یطیروا از ماده تطیر به معنى فال بد زدن است، و ریشه اصلى آن کلمه طیر به معنى پرنده مى باشد، و از آنجا که عرب، فال بد را غالبا به – وسیله پرندگان مى زد، گاهى صدا کردن کلاغ را به فال بد مى گرفت و گاهى پریدن پرنده اى را از دست چپ نشانه تیره روزى مى پنداشت کلمه تطیر به معنى فال بد زدن بطور مطلق آمده است. 

نامی

ولى قرآن در پاسخ آنها مى گوید: بدانید که سرچشمه شومیها و ناراحتى هائى که دامان آنها را مى گرفت، از ناحیه پروردگار بوده و خدا مى خواسته است که آنها را گرفتار نتیجه شوم اعمالشان بکند، ولى اکثر آنها نمى دانند. قابل توجه اینکه این طرز تفکر، مخصوص به فرعونیان نبود، هم اکنون در میان اقوام خودخواه و گمراه نیز این موضوع به وضوح دیده مى شود که براى قلب حقائق و گمراه ساختن وجدان خویش یا دیگران، هر زمان پیروزى نصیبشان شود آنرا مرهون لیاقت و کاردانى خویش مى دانند، هر چند لیاقت آنها کمترین اثرى در آن پیروزى نداشته باشد، و به عکس هر بدبختى دامنشان را مى گیرد فورا به بیگانگان و دستهاى مرموز و یا آشکار دشمن نسبت مى دهند هر چند خودشان عامل اصلى بدبختى بوده باشند. 

نامی

در ادامه باید بگویم قرآن مجید مى گوید: دشمنان پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله و سلم نیز در برابر او چنین منطقى داشتند ( سوره نساء آیه 78 ) و در جاى دیگر مى گوید انسانهاى منحرف این چنین هستند ( سوره فصلت آیه 50 ) و این در حقیقت یکى از مظاهر بارز روح خودخواهى و لجاجت است. فال نیک و بد شاید همیشه در میان انسانها و اقوام مختلف، رواج داشته است، امورى را به فال نیک مى گرفتند و دلیل بر پیروزى و پیشرفت کار مى دانستند، و امورى را به فال بد مى گرفتند و دلیل بر شکست و ناکامى و عدم پیروزى مى پنداشتند، در حالى که هیچگونه رابطه منطقى در میان پیروزى و شکست با اینگونه امور وجود نداشت، و مخصوصا در قسمت فال بد، غالبا جنبه خرافى و نامعقول داشته و دارد.  ادامه دارد

نامی

این دو گرچه اثر طبیعى ندارند، ولى بدون تردید اثر روانى مى توانند داشته باشند، فال نیک غالبا مایه امیدوارى و حرکت است ولى فال بد موجب یاس و نومیدى و سستى و ناتوانى است. شاید به خاطر همین موضوع است که در روایات اسلامى از فال نیک نهى نشده، اما فال بد به شدت محکوم گردیده است. 

رضا

در همین موردی که شما دوست خوبم گفتین حدیث معروفی دارم از پیامبر که نقل شده: «تفالوا بالخیر تجدوه» :کارها را به فال نیک بگیرید ( و امیدوار باشید ) تا به آن برسید.جنبه اثباتى این موضوع منعکس است و در حالات خود پیغمبر (ص) و ائمه مصومین علیهم السلام نیز دیده مى شود که گاهى مسائلى را به فال نیک مى گرفتند، مثلا در جریان برخورد مسلمانان با کفار مکه در سرزمین حدیبیة مى خوانیم هنگامى که سهیل بن عمرو به عنوان نماینده کفار مکه به سراغ پیامبر (ص) آمد و حضرت (ص) از نام او آگاه گردید، فرمود : «قد سهل علیکم و امرکم» : یعنى از نام سهیل من تفال مى زنم که کار بر شما سهل و آسان مى گردد. 

یاسر

سلام به همه دوستان خوبم چقدر زیبا عرض کردین در همین مورد دانشمند معروف دمیرى که از نویسندگان قرن هشتم هجرى است، در یکى از نوشته هاى خود اشاره به همین مطلب کرده و مى گوید اینکه پیامبر (ص) فال نیک را دوست مى داشت، به خاطر آن بود که انسان هر گاه امیدوار به فضل پروردگار باشد در راه خیر گام برمى دارد و هنگامى که امید خود را از پروردگار قطع کند، در راه شر خواهد افتاد و فال بد زدن مایه سوء ظن و موجب انتظار بلا و بدبختى کشیدن است.

شاهین افاق

یا اگر کسی از روی نااگاهی نبوت را انکار کند از اسلام خارج میشود یا خیر؟

ملکی

بله خارج میشود، اما این به خاطر این نیست که مقام نبوت بالاتر از مقام امامت است به خاطر نقش نبوت است، چون اصلا کسی که نبوت پیامبر(ص) را قبول نداشته باشد اصل اسلام را نمیتواند قبول کند! اما میتوان دین اسلام را پذیرفت اما در مقام جانشینان پیامبر(ص) به بیراهه رفت. من از شما می پرسم عدالت خدا مهم تر است یا نبوت؟ طبیعتا عدالت خدا به عنوان یک صفت خالق هستی مهم تر است، اما چون تأثیر انکار نبوت بیشتر است انکار عدل هم موجب خروج از دین نمیشود! این که چیزی موجب خروج از دین بشود یا نشود به خاطر تأثیرگذاری آن است، اصلا نمیشود اسلام را بدون توحید و نبوت پذیرفت! لذا در روایت هم به ما فرموده اند که شهادتین برای ورود به اسلام کافیست، «شهادتین» تثنیه است یعنی دو شهادت بر توحید و نبوت! یعنی حتی شهادت بر معاد هم لازم نیست! ادامه دارد….

ملکی

در ادامه ی صحبت های خودم باید بگویم اینجا که بحث ارزش گذاری نیست! وگرنه ما در روایات متعدد از پیامبر(ص) با تعابیر مختلف در منابع گوناگون شیعه و سنی داریم که: «من مات و لم یعرف امام زمانه، مات میتة جاهلیة»، کسی که بمیرد و امام زمان خویش را نشناخته باشد به مرگ جاهلیت مرده است! خب این اهمیت گویای چیست؟ ما در عین اینکه امامت و عدل و معاد را از اصول دین میدانیم اما بالاخره از آنجا که خود اهل بیت(ع) به ما فرموده اند که کسی که دو شهادت اول(تویحد و نبوت) را بگوید داخل در زمره مسلمانان است، ما هم از روی تعبد باید بپذیریم.

صباحی

اینهمه عالم سنی وجود دارد که مفسرو حافظ قرآن هستند چرا از آیه امامت برداشت شما را ندارند؟

محمد حسین

اولا که این همه مفسر شیعه هم هستند که برداشت ما را داشته اند! در بحث علمی که نمیشود یارکشی کرد! باید دید کدامیک طبق قاعده و منطق حرف می زنند! ثانیا مفسرین اهل سنت گاهی نتوانسته اند از پیش فرض هایشان دست بردارند، مثلا فخر رازی که از بزرگترین مفسین اهل سنت است می گوید «اولی الامر» در آیه 59 سوره نساء، و همچنین «صادقین» در آیه 119 سوره توبه، طبق این دو آیه باید معصوم باشد، اما در ادامه میگوید از آنجا که ما معصومی پس از پیامبر(ص) نداریم، پس معلوم میشود مقصود چیز دیگری است!! می بینید که علی رغم اینکه عصمت را از این آیات برداشت کرده است اما پیش فرض هایشان اجازه نداده بیش از این پیش برود و به عصمت شخصی پس از پیامبر(ص) قائل شود.

محسن

سلام تا انجاییکه من میدانم ائمه شیعه خودشان را امامی از جانب خداوند نمی دانستند و اینگونه مسائل بعدا و در طول تاریخ شکل گرفته است ائمه شیعه هیچکدام کارهای شیعیان فعلی را انجام نمی دانند مثلا بر روی قبرها گنبد و بارگاه درست نمیکردند و یا سالگرد عزاداری و یا تولد برای ائمه قبلی نمی گرفتند یا ازمردم خمس مکاسب دریافت نمیکردند بلکه همگی پیرو سنت پیامبر بودند

حسنی

خب این خودش بحث مستقلی می طلبد! ما اگر چنین ادعایی نداشتیم که شیعه نمیشدیم!! هم قرآن کریم در آیات تبلیغ و اکمال و ولایت و…، و هم پیامبر(ص) در احادیث منزلت و غدیر و ثقلین و مانند آن، و هم خود ائمه(ع) در روایات فراوان برای خودشان ادعای امامت کرده اند. اما از آنجا که این تاپیک در خصوص برتری امامت بر نبوت است ما نمیتوانیم به آنها بپردازیم. شما اگر در اصل امامت تردید دارید بهتر بود اول تاپیکی در این خصوص تاسیس می کردید تا ابتدا تکلیف اصل امامت برایتان روشن شود و سپس در خصوص برتری آن بر نبوت تحقیق می کردید. 

حامد

افرادی رو میشناسم که با انسانیت و عدم تبعیت از دین روحشان به بزرگواری و شرافت رسیده و بسیار با محبت و مهربان هستند و روح بسیاااار بزرگی دارند…با انسانیت دیگر جنسیت مطرح نیست و انسان به هر زن و مردی محبت خواهد کرد…مثلا اگر زن باشد جواب فروشنده ی مرد را با نهایت محبت و لبخند میدهد…و این نیاز روح انسان است که به همه ی زن و مرد ها محبت کند…لبخند بزند…دست محبت به آنان بدهد…پس فرق انسانیت با دین و نذهب چیست؟به نظر شما داشتن انسانیت به جای دین کافی نیست؟ 

ساسان درچه

برخی از وعاظ بر منابر میگویند که علی (ع) در تمام اعصار بوده است ایا این صحیح است ؟

یونس

با سلام
عذرخواهی می کنم از اینکه فراموش کردم پست شما را جوب بدهم و کمی فاصله افتاد، وجود مادی و جسمانی امیرالمومنین(ع) فقط 63 سال در دنیا بوده است، آنچه که میگویند مطلب دیگری است که نیازمند تبیین مفصل است که باید در جای خود پی گرفته شود. 

علی خوشاوی

خداوند در سوره غاشیه خطاب به پیامبر اکرم میفرماید:
(۲۰) پس تذکر ده که تو تنها تذکردهنده‌ای. (۲۱) بر آنان تسلّطی نداری، (۲۲ من از این آیات شریفه نتیجه گرفتم که وظیفه پیامبر فقط تذکر دادن بوده است و هیچگونه ولایتی بر مردم نداشته است همانطور که شما از آن آیه اینگونه برداشت کردید که امامت بالاتر از نبوت است من هم از آیات اینگونه برداشت کردم اگر دلیل شما درست است پس دلیل من هم درست است اگر اینطور باشد هرکسی میتواند برداشت خودش را ازقرآن داشته باشد

ناصر

ریشه تمام بدبختی هایی که دامن اسلام را گرفته است دو چیز است: اول: جزئی نگری، و نگرش های جزیره ای به آیات قرآن اینکه ما یک آیه را ببینیم و آیات دیگر را نبینیم، همانطور که قائلین به جبرفقط آیاتی را دیدند که تفویض را نفی می کند لذا معتقد به جبر شدند، و قائلین به تفویض فقط آیاتی را دیدند که جبر را نفی می کند، لذا معتقد به تفویض شدند! در حالی که اگر هر دو دسته آیات را می دیدند معتقد میشدند که نه جبر است و نه تفویض!! اینجا هم شما فقط یک آیه را دیدید که می فرماید پیامبر(ص) بر مردم تسلطی نداشته، اما به آیات دیگر که منظور از این تسلط را شفاف میسازد توجه نکردید: «النَّبِيُّ أَوْلى‏ بِالْمُؤْمِنينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ»؛ پیامبر(ص) بر مومنین از خودشان اولی بوده و تقدم دارد.(احزاب:6) «وَ ما كانَ لِمُؤْمِنٍ وَ لا مُؤْمِنَةٍ إِذا قَضَى اللَّهُ وَ رَسُولُهُ أَمْراً أَنْ يَكُونَ لَهُمُ الْخِيَرَةُ مِنْ أَمْرِهِمْ »؛ هيچ مرد و زن با ايمانى حق ندارد هنگامى كه خدا و پيامبرش امرى را لازم بدانند، اختيارى (در اطاعت و ترک) داشته باشد.(احزاب:36) یعنی اطاعت لازم است.

ناصر

دوم: دخیل نمودن پیش فرض های ذهنی
ما نباید اول اعتقادمان را بنا کنیم و بعد برویم سراغ قرآن تا ادله ای برای تأیید اعتقادمان از قرآن پیدا کنیم! بلکه باید بدون پیش فض های ذهنی برویم سراغ قرآن تا اعتقادمان را مطابق با تعالیم قرآنی بنا کنیم!
بنابراین این حرف که هر کسی برداشت خودش را دارد حرف درستی نیست، این در حقیقت یعنی نابودی دین!! برداشت از قرآن باید متناسب با قواعد لغت و منطق، و بدون تعصبات باشد، هر برداشتی از قرآن صحیح نیست تا بگوییم هر کسی برداشت خود را دارد! برداشت باید طبق قواعد بوده و قابل دفاع باشد. من شفاف عرض کردم خدا بعد از ابتلائات حضرت ابراهیم(ع) به او درجه امامت را بخشید که تا پیش از این اگرچه پیامبر بود، اما فاقد آن درجه بود، طبیعتا پس این درجه که خود قرآن آن را امامت نامیده است باید از نبوت بالاتر باشد! این دلیل شفاف است، اصلا ربطی به برداشت این و آن ندارد! برداشت عقلی است! اما آن برداشتی که شما فرمودید ناشی از یک جزئی نگری بود! ناشی از این بود که ما آیات دیگر را ندیده بودیم.

پدرام جاجرودی

دوستان آیا شما می پذیرید که اهل سنت به سبب انکار اصلی که حتی از نبوت هم بالاتر است کافر هستند؟

میثم

در این خصوص باید به چند نکته توجه بفرمایید:
اگرچه خود مقام امامت از مقام نبوت بالاتر است اما از آنجا که نبوت اساس اسلام است و امامت ادامه ی آن و مروّج و مبیّن آن، بنابراین در دسته بندی اصول اعتقادات نبوت مهم تر است.
آنچه از روایات هم به دست می آید این است که آنچه موجب ورود به اسلام میشود شهادتین است، یعنی دو شهادت: شهادت بر یگانگی خدا، و شهادت بر نبوت پیامبر(ص)؛ یعنی برای مسلمان شدن نیازی به شهادت بر ولایت ائمه(ع) نیست!
همچنین تعداد اصول دین در هیچ آیه و روایتی نیامده است، این ها را خود مکلمین متناسب با اهمیت موضوعات استخراج کرده و قائل شده اند … ادامه دارد

میثم

دوست خوبم بنابراین امامت اگرچه لازمه اطاعت از پیامبر(ص) است، اما اگر کسی واقعا نمیداند که پیامبر(ص) بعد از خودش معتقد به امامت امام علی(ع) شده است، در این صورت از اسلام خارج نیست. به عبارتی امامت و عدل از اصول مذهب است، نه اصول دین؛ یعنی نپذیرفتن آن موجب خروج از مذهب شیعه میشود، نه موجب خروج از دین اسلام. این را هم سیره اهل بیت(ع) و هم سخنان ایشان تأیید می کند که هرگز کسانی را که شهادتین را گفته بودند ولو آنکه شیعه نبودند از اسلام خارج نمی دانستند.
یا حق

محمد

دوستان از نظر بنده اگر من بپذیرم که مقامی بالاتر از مقام نبوت وجود د ارد که جز اصول دین است باید تبعاتش را هم بپذیرم

مجتبی

ما که نباید عقائد خودمان را به قرآن تحمیل کنیم، باید ببینیم قرآن چه می گوید، قرآن باید تعیین کند امامت بالاتر از نبوت هست یا خیر؛ قرآن باید تعیین کند امامت می تواند جزء اصول دین و یا مذهب باشد یا خیر!
ما نباید با پیش فرض وارد بحث شویم، یعنی از قبل بپذیریم که امامت از اصول هست یا خیر و بعد بخواهیم ببینیم قرآن چه می گوید! خیر در محض قرآن باید تسلیم وارد شویم تا بتوانیم حق را پیدا کنیم!

حسام

بر اساس روايات متعدد ائمه از نظر علم از انبياء پيشين برتري دارند. چون برخي از علوم الهي را انبياء پيشين نداشتند. ولي ائمه آن را مي ‌دانند مثلا در روايتي از امام صادق نقل شده كه فرمود: براي خداوند دو نوع علم وجود دارد يك نوع آن را براي ملائكه انبياء و فرستادگان خود ظاهر فرموده كه ما ائمه نيزآن را مي‌ دانيم. و نوع ديگر علمي است كه آن را مخصوص خود قرار داده و از علوم مستاثر و برگزيده خداوند است، ولي براي ما ائمه از آن علم نيز نصيبي است.  بنابر اين ائمه بدلايل گوناگون برانبياء پيشين فضيلت دارند گرچه از مقام ختمي مرتبت پائين‌تراند. ولي از انبياء پيشين برتراند.

سراب

امیر مومنان روزی از پيامبر پرسيد: آيا شما افضل هستيد يا جبرئیل ؟ حضرت پیامبر فرمود: يا علي ان الله تعالي فضل انبيائه المرسلين علي ملائکة المقربين و فضلنا علي جميع النبيين و المرسلين،‌و الفضل بعدي لك و الائمة من بعدك؛ 
 خداوند انبيا را برفرشتگان برتري داده و مرا بر همه انبيا فضيلت داده و اين فضيلت و برتري بعد از من از آن تو و امامان بعد از توست. طبق اين حديث معلوم مي ‌شود كه ائمه (ع) به دليل بهره مندي از نور ولایت مقام ختمي مرتبت از انبيا پيشين برتري دارند.

احترام

شاید مهمترین توصیف درباره حضرت علی علیه السلام را رسول الله صلوات الله علیه فرمودند که: وقتی در شب معراج به مقام عالی “او ادنی” رسیدم و خداوند خلقت آفرینش را به من نشان داد شنیدم که “لولاک یا محمد ما خلقت الأفلاک”، سجده شکر به جای آوردم. آنگاه شنیدم که خداوند می گوید “ولولا علی ما خلقتک” و باز سجده شکر به جای آوردم. و این بار شنیدم که “لولا فاطمة ما خلقتکما”.

رضا ساعتچی

از روایات چنین برداشت می شود که مقام حضرت علی (ع) از سایر پیامبران بالاتر است؛ مثلا فرزندِ نوح کافر بود اما فرزندان حضرت خاصه حسینین، امام معصوم بودند.

اکبر

امیرالمومنین علی (ع) در زهد، عبادت و تهجد کم نظیر بودند و در عین حال حضوری شجاعانه و سراسر شهامت در میدان های نبرد به ویژه در غزوات دوران حیات پیامبر صلوات الله علیه داشتند، آنچنان که در برخی جنگ ها حضرت به تنهایی رسول الله از خطرات نجات می داد. بی شک تعابیری مانند لا سیف الا ذوالفقار و ضربت الی فی خندق موید همین واقعیت است.

نیازی

امیرالمومنین (ع) واجد فضایل بسیاری هستند از جمله اینکه در خانه کعبه متولد شدند؛ در این حالی است که وقتی حضرت مریم وارد بیت المقدس شدند ندا آمد که اینجا محل عبادت است خارج شو.

یکی دیگر از فضایل حضرت این است که همه چیز بر ایشان مباح می باشد این در حالی است که در سایر انسان ها اینچنین نیست؛ مثلا وقتی آدم و حوا وار د بهشت شدند خدا فرمود: همه چیز بر شما حلال است مگر آن درخت که نباید به آن نزدیک شوید.
این ها نشان دهنده جایگاه و منزلت حضرت علی هستند.

اسلامی

مهمترین آیه در شان امیرالمومنین، آیه ابلاغ (تبلیغ) است زیرا خداوند به پیامبر می فرماید: «يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ: ای پیامبر! آن چه را از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شد، ابلاغ کن و اگر چنین نکنی، پیامش را نرسانده‌ای و خدا تو را از گزند مردم نگاه می‌دارد. خداوند کافران را هدایت نمی‌کند (سوره مائده، آیه 67)؛ مفسرین شیعه و سنی در تفسیر این آیه گفته اند که خداوند به پیامبر می فرماید: اگر ولایت علی را به مردم ابلاغ نکنی گویی هیچ کاری انجام نداده ای؛ پیامبری که 114 سوره بر ایشان نازل شد و آن همه زحمت کشیدند اگر جانشینی امیرالمومنین را بیان نکند گویی هیچ کاری نکرده است؛ همین واقعیت موید و نشان دهنده فضیلت امیرالمومنین علی (ع) است.

حامد

حجت الاسلام والمسلمین حسینی مازندرانی گفت: مقام امیرالمومنین علی (ع) برتر از پیامبران است همچنان که خداوند، حضرت را در کنار رسول الله و حضرت فاطمه (س) از دلایل خلقت نامیده است: “ولولا علی ما خلقتک”.

محمد امین

سلام نظرات دوستان را خواندم سوالی برایم پیش امده است پس اگه ابراهیم مقام امامت هم داشته یعنی از حضرت موسی و عیسی هم بالاتر بوده؟ بعد حدیثی ایه ای هست که بگه پیامبر اسلام هم مقام امامت داشته؟ 

پدرام

این مطلب در گرو این است که ما حضرت موسی(ع) و عیسی(ع) را فاقد مقام امامت بدانیم، اما در هر صورت اتفاقا برخی معتقد به افضلیت ابراهیم(ع) بر موسی(ع) و عیسی(ع) هستند.در افضلیت پیامبر(ص) بر تمام انبیا و ائمه(ع) اختلافی وجود ندارد، روایات بسیاری بر این مطلب دلالت دارند، بنابراین نشدی است که ابراهیم(ع) مقام و کمالی داشته باشد که پیامبر(ص) فاقد آن باشد.

محمدیان

سلام در این مطلب اقوال متعددی وجود دارد، برخی امامت را به همان معنای لغوی دانسته اند که از لوازم نبوت است و همه انبیا مراتبی از آن را دارند و ابراهیم(ع) پس از این امتحانات به مراتب بالاتری از امامت دست یافته است، برخی هم آن را ناظر به مقامات دیگری چون هدایت باطنی و مانند آن دانسته اند.
ما در اصل مسئله تفاوتی ایجاد نمی کند، چرا که در هر دو صورت بالاخره امامت یا مراتبی از آن بالاتر از مقام نبوت است. 

محمد حسین

پیامبران اولوالعزم که یکی بعد از دیگری آمده دین کاملتری اورده و در نتیجه باید برتری با بعدی باشد.با این حال طبق فرموده شما برخی به افضلیت ابراهیم بر موس و عیسی معتقدند.برای من جالب است بدونیم دلیل انها چیست ؟ ایا صرفا بخاطر همین مقام امامت یا موارد دیگر؟ 

مرتضی

این مسئله چندان روشن نیست، حداقل بنده روایت مستقیمی که به این مطلب دلالت داشته باشد ندیده ام، کسانی که به افضلیت ابراهیم(ع) بر حضرت موسی(ع) و عیسی(ع) معتقد شده اند احتمالا به خاطر فضیلت های بسیاری است که در روایات در خصوص حضرت ابراهیم(ع) وارد شده است که در حق آن دو پیامبر وجود ندارد. 

محمد باقر

با عرض سلام و ادب من در مورد مسئله امامت تحقیقات زیادی کرده ام و تناقضات زیادی در آن پیدا کرده ام به عقیده من این مسئله بسیار مهم است که شیعه میگوید امامت جز اصول دین و از نبوت هم بالاتر است این خودش سوالات زیادی را به وجود می آورد . چرا خداوند مسئله به این مهمی را که از نبوت هم بالاتر است به صورت واضح و آشکار بیان نفرموده است؟ اگر بپذیریم که امامت جز اصول دین و از نبوت هم بالاتر است باید قبول کنیم که اهل سنت به خاطر انکار یکی از اصول دین کافر هستند منکر اصل دین کافر است دین خداوند بازیچه و شوخی نیست که کسی اصل دین را انکار کند و مسلمان باقی بماند.اجازه بدهید در مورد دلیل اولی که شما فرمودید یعنی آیه ابتلا ابراهیم(ع) صحبت کنیم . قرآن کریم از فرعون هم به عنوان امام یاد می کند و میفرماید آنان را امامانی قرار دادیم که به آتش دعوت می کنند اصولا در قرآن کریم امام همانند نبی کلمه مقدسی نیست هرکسی میتواند به مقام امام و پیشوایی مردم برسد و اتفاقا در قرآن کریم فرعون به عنوان امامی از طرف خداوند که مردم را به آتش فرا میخواند نام برده است.

شاهین

سلام به حضرت حاج فردوسی بزرگ در ادامه سخنان شما دوست خوبم این مورد برداشت می شود که در سوره بقره قرآن کریم از ارکان ایمان نام میبرد که شامل ایمان به خداوند و روز آخرت و ملائکه و پیامبران و کتابهاست و از امامتی که از نبوت هم بالاتر است خبری نیست حضرت ابراهیم بعد از سالها ابتلا و آزمایش به مقام امامت رسیدند بعضی از امامان شیعه در سن 5 و یا 8 سالگی به مقام امامت رسیدند. در سن 5 و یا 8 سالگی چه ابتلا و آزمایش سختی گرفته شده است؟ اینها با عقل سلیم نمی خواند. 

نادری

همچنین این مسئله هم ارتباطی با بحث ندارد، شما ادله را نگاه کنید، علاوه بر اینکه قرآن که برای امامت سن و سال تعیین نکرده است! بلکه به نبوت عیسی(ع) در کودکی اشاره نموده تا درک چنین مقام ها و منصب های الهی در کودکی را غیر ممکن ندانیم.
در هر صورت شما از بنده دلیل خواستید، و من هم دلیل آوردم، اگر در مورد ادله حرفی دارید بفرمایید؛ خواهش می کنم فعلا سراغ این بحث های جنبی نروید.
ممنونم

ارمین

سلام واژه امامت برای پیامبران و غیر پیامبران استفاده می شود.
اما هر پیامبری با پیامبر دیگر یا هر امامی با امام دیگر از حیث مقام و رتبه برابر نیست. چند تا ایه در این جا ذکر میکنم که بهتر متوجه شوید👇

ارمین

الأنبياء 
وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ وَإِقَامَ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءَ الزَّكَاةِ وَكَانُوا لَنَا عَابِدِينَ 
ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻮﺍﻳﺎﻧﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﺎ [ ﻣﺮﺩم ﺭﺍ ] ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ ، ﻭ ﺍﻧﺠﺎم ﺩﺍﺩﻥ ﻛﺎﺭﻫﺎﻱ ﻧﻴﻚ ﻭ ﺑﺮﭘﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﻧﻤﺎﺯ ﻭ ﭘﺮﺩﺍﺧﺖ ﺯﻛﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻭﺣﻲ ﻛﺮﺩﻳﻢ ، ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﻓﻘﻂ ﭘﺮﺳﺘﺶ ﻛﻨﻨﺪﮔﺎﻥ ﻣﺎ ﺑﻮﺩﻧﺪ .(٧٣) 
القصص 
وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ 
ﻭ ﻣﺎ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺘﻴﻢ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﺑﻪ ﻧﺎﺗﻮﺍﻧﻲ ﻭ ﺯﺑﻮﻧﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩﻧﺪ ، ﻧﻌﻤﺖ ﻫﺎﻱ ﺑﺎﺍﺭﺯﺵ ﺩﻫﻴﻢ ، ﻭ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﻴﺸﻮﺍﻳﺎﻥ ﻣﺮﺩم ﻭ ﻭﺍﺭﺛﺎﻥ [ ﺍﻣﻮﺍﻝ ، ﺛﺮﻭﺕ ﻫﺎ ﻭ ﺳﺮﺯﻣﻴﻦ ﻫﺎﻱ ﻓﺮﻋﻮﻧﻴﺎﻥ ] ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ .(٥)

ارمین

السجدة 
وَجَعَلْنَا مِنْهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا لَمَّا صَبَرُوا وَكَانُوا بِآيَاتِنَا يُوقِنُونَ 
ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﭼﻮﻥ [ ﺩﺭ ﺑﺮﺍﺑﺮ ﻣﺸﻜﻠﺎﺕ ، ﺳﺨﺘﻲ ﻫﺎ ﻭ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﻫﺎﻱ ﺗﻠﺦ ﻭ ﺷﻴﺮﻳﻦ ] ﺻﺒﺮ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺑﻪ ﺁﻳﺎﺕ ﻣﺎ ﻳﻘﻴﻦ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ ، ﭘﻴﺸﻮﺍﻳﺎﻧﻲ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻳﻢ ﻛﻪ ﺑﻪ ﻓﺮﻣﺎﻥ ﻣﺎ [ ﻣﺮﺩم ﺭﺍ ]ﻫﺪﺍﻳﺖ ﻣﻰ ﻛﺮﺩﻧﺪ .(٢٤) 
البقره
وَإِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
ﻭ [ ﻳﺎﺩ ﻛﻨﻴﺪ ] ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﺭﺍ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺵ ﺑﻪ ﺍﻣﻮﺭﻱ [ ﺩﺷﻮﺍﺭ ﻭ ﺳﺨﺖ ]ﺁﺯﻣﺎﻳﺶ ﻛﺮﺩ ، ﭘﺲ ﺍﻭ ﻫﻤﻪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻛﺎﻣﻞ ﺑﻪ ﺍﻧﺠﺎم ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ ، ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭﺵ [ ﺑﻪ ﺧﺎﻃﺮ ﺷﺎﻳﺴﺘﮕﻲ ﻭﻟﻴﺎﻗﺖ ﺍﻭ ] ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﻣﻦ ﺗﻮ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻱ ﻫﻤﻪ ﻣﺮﺩم ﭘﻴﺸﻮﺍ ﻭ ﺍﻣﺎم ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩم . ﺍﺑﺮﺍﻫﻴﻢ ﮔﻔﺖ : ﻭ ﺍﺯ ﺩﻭﺩﻣﺎﻧﻢ [ ﻧﻴﺰ ﭘﻴﺸﻮﺍﻳﺎﻧﻲ ﺑﺮﮔﺰﻳﻦ ] [ ﭘﺮﻭﺭﺩﮔﺎﺭ ]ﻓﺮﻣﻮﺩ : ﭘﻴﻤﺎﻥ ﻣﻦ [ ﻛﻪ ﺍﻣﺎﻣﺖ ﻭ ﭘﻴﺸﻮﺍﻳﻲ ﺍﺳﺖ ] ﺑﻪ ﺳﺘﻤﻜﺎﺭﺍﻥ ﻧﻤﻰ ﺭﺳﺪ .(١٢٤)

ارمین

البقره
تِلْكَ الرُّسُلُ فَضَّلْنَا بَعْضَهُمْ عَلَىٰ بَعْضٍ مِّنْهُم مَّن كَلَّمَ اللَّهُ وَرَفَعَ بَعْضَهُمْ دَرَجَاتٍ وَآتَيْنَا عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ الْبَيِّنَاتِ وَأَيَّدْنَاهُ بِرُوحِ الْقُدُسِ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلَ الَّذِينَ مِن بَعْدِهِم مِّن بَعْدِ مَا جَاءَتْهُمُ الْبَيِّنَاتُ وَلَٰكِنِ اخْتَلَفُوا فَمِنْهُم مَّنْ آمَنَ وَمِنْهُم مَّن كَفَرَ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ مَا اقْتَتَلُوا وَلَٰكِنَّ اللَّهَ يَفْعَلُ مَا يُرِيدُ
ﺍﺯ ﺁﻥ ﻓﺮﺳﺘﺎﺩﮔﺎﻥ ﺑﺮﺧﻲ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺑﺮﺧﻲ ﺑﺮﺗﺮﻱ ﺑﺨﺸﻴﺪﻳﻢ . ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﻛﺴﻲ ﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺑﺎ ﺍﻭ ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺖ ، ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺩﺭﺟﺎﺕ ﻭ ﻣﺮﺍﺗﺒﻲ ﺑﺎﻟﺎ ﺑﺮﺩ . ﻭ ﻋﻴﺴﻲ ﺑﻦ ﻣﺮﻳﻢ ﺭﺍ ﺩﻟﺎﻳﻞ ﻭ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻫﺎﻱ ﺭﻭﺷﻦ ﺩﺍﺩﻳﻢ ، ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻭﺳﻴﻠﻪ ﺭﻭﺡ ﺍﻟﻘﺪﺱ ﺗﻮﺍﻧﺎﻳﻲ ﺑﺨﺸﻴﺪﻳﻢ . ﻭ ﺍﮔﺮ ﺧﺪﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻛﺴﺎﻧﻲ ﻛﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ [ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻗﺮﻭﻥ ﻭ ﺍﻋﺼﺎﺭ ] ﺁﻣﺪﻧﺪ ، ﭘﺲ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﺩﻟﺎﻳﻞ ﻭ ﺑﺮﺍﻫﻴﻦ ﺭﻭﺷﻦ ﺑﻪ ﺁﻧﺎﻥ ﺭﺳﻴﺪ ، ﺑﺎ ﻫﻢ ﻧﻤﻰ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ ، ﻭﻟﻲ [ ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﻭ ﻛﻔﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ]ﺍﺧﺘﻠﺎﻑ ﻛﺮﺩﻧﺪ ، ﭘﺲ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺍﻳﻤﺎﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﻛﻔﺮ ﻭﺭﺯﻳﺪﻧﺪ ، ﻗﻄﻌﺎً ﺧﺪﺍ ﺍﮔﺮ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﻧﻤﻰ ﺟﻨﮕﻴﺪﻧﺪ ، ﻭﻟﻲ ﺧﺪﺍ ﺁﻧﭽﻪ ﺭﺍ ﻣﻰ ﺧﻮﺍﻫﺪ [ ﺍﺯ ﺭﻭﻱ ﺣﻜﻤﺖ ﻭ ﻣﺼﻠﺤﺖ ]ﺍﻧﺠﺎم ﻣﻰ ﺩﻫﺪ .(٢٥٣)

علی

با سلام به همه ی عزیزان ببینید امامت یک معنای لغوی دارد که همان پیشوایی است، و برای امام جماعت و حتی برای پیشوایان کفر هم استعمال میشود، و یک معنای اصطلاحی دارد که همان امامتی است که شیعه به آن معتقد است، یعنی یک منصبی الهی با ویژگی هی خاص خب نمیتوان این آیات را همگی به معنای لغوی معنا کرد، به عنوان مثال در آیه ابتلاء ابراهیم، خب ابراهیم(ع) پیش از آن آزمون ها هم مقام امامت به معنای پیشوایی را داشته است، چون پیشوایی مردم با نبوت تلازم دارد و تمام این آزمون ها را هم ابراهیم(ع) در هنگام نبوت پشت سر گذاشته است پس بعد از این آزمون ها باید مقام جدیدی به او داده شده باشد، نه همان پیشوایی را که قبلا دارا بوده است! 

ساسان

من نیز میخواستم به همین مطلب برسم.قرآن اصطلاح تعریف نمی کند. و بر مبنای لغات پیش می رود لکن ما می توانیم بر اساس قرائن چیزهایی متوجه شویم.مثلا در این آیه ابراهیم در هنگام نبوت، امام بوده است. لکن به درجه بالاتری در امامت رسیده است که شما آن درجه و مقام را مصطلح کردید. به عبارتی برای این درجه و مقام، جعل اصطلاح کردید.
اینها معادل یکدیگر می شوند. امامت قبل از امتحان در درجه پایین تری از امامت بعد از امتحان است.ما به این درجه بالاتر ، امامت اصطلاحی می گوییم. از طرفی ابراهیم می گوید آیا این امامت اصطلاحیو درجه اعلی در فرزندان من نیز خواهد بود؟ که خداوند تایید می کند اما ظالمین را استثنا می کند. پس تا اینجا متوجه میشویم امامت مصطلح اوج مقامات یک انسان موحد است… پس کسی که دارای چنین مقامی است قطعا از تمام پیامبرانی که به این درجه نرسیدند، بالاتر است. پس تا اینجا اصل سوال پاسخ داده میشود. از اینجا به بعد اشکالات آغاز میشود. مثلا اینکه تا وقتی کسی پیامبر نشود، به مقام اعلای امامت مصطلح نمی رسد. و با این اشکال چنین مقامی را از ائمه شیعه نفی می کنند….

علی رضا

وَإِذِ ابْتَلَىٰ إِبْرَاهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِمَاتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قَالَ إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا قَالَ وَمِن ذُرِّيَّتِي قَالَ لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ یک سوالی که پیش می آید این است که ابراهیم به چه مقام بالاتری رسید؟یکی از پاسخ های ساده این است که می گوید ابراهیم امامتش ، جهانی شد. امامتش للناس شد…برخی از پیامبران، تبلیغی بودندبرخی مختص قوم خاصی بودندبرخی صاحب کتاب و شریعت بودند برخی اولوالعزم بودندمثلا می گویند یکی از دلایلی که فرشتگان پیش از عذاب قوم لوط به پیش ابراهیم رفتند همین بود که به او جریان عذاب را اطلاع دهند چرا؟ چون او امامت للناس داشت پس قوم لوط هم تحت امامت او بود… این سخن را میتوان با پیامبران الوالعزم تطبیق داد یا حضرت یوسف نسبت به یعقوب… یا حتی قومی که خدا سه فرستاده به آن فرستاد را میتوان در همین راستا معنا کرد….پس این آیه می گوید کسی میتواند امام للناس بشود که به این مقام اعلی برسد…

سام

سلام به همه ی عزیزان پس از صحبت های شما این طور برداشت می شود که حالا باید ببینیم کدام یک از ذریه ابراهیم به چنین مقامی رسیده است؟ پس دوستان اگر این مقام را مختص انبیا و پیامبران اولوالعزم بدانیم قطعا غیر انبیا از دور خارج میشوند…. ذریه ابراهیم که ما می شناسیم مثلا اسحاق و اسماعیل و یعقوب و پیامبر اسلام….. ائمه شیعه نیز جزو ذریه ابراهیم هستند و امکان دارد چنین مقامی به دست آورند… ممنونم از سایت …یا حق

سروش

از آیات و قرائنی میتوان استفاده کرد که مراد از ذریه ابراهیم، ذریه او از نسل اسماعیل است. پس احتمالات ما محدود خواهد بود به اسماعیل که اولوالعزم نبود. و پیامبر اسلام که اولوالعزم بود. اگر بخواهیم به غیر از پیامبر فکر کنیم تنها ائمه شیعه باقی می مانند… 

محمد رضا

با عرض سلام من به عنوان شخصی که در مورد مسئله امامت الهی مورد نظر شیعه نه به عنوان یک شیعه بلکه به عنوان یک بی طرف تحقیقات زیادی کرده ام و متاسفانه بر خلاف میل خودم تناقضات بزرگ و آشکاری در مورد این مسئله پیدا کرده ام میخواهم با کارشناسان محترم سایت در این مورد تحدی بنمایم و دیگران در این مورد قضاوت نمایند امیدوارم کارشناسان محترم این شجاعت را داشته باشند و این موضوع مورد پذیرش قرار بگیرد
اولین سوالی که مطرح میکنم این است از دید شیعه مقام امامت از مقام نبوت بالاتر است لطفا این موضوع را از قرآن کریم و احادیث صحیح اثبات فرمایید؟ بقیه سوالات را بعد از جواب به این سوال میپرسم. با تشکر

محمد صادق

سلام پیش از پاسخ به سوال شما و ادله افضلیت امامت بر نبوت لازم است عرض کنم افضلیت امامت بر نبوت اگرچه از اعتقادات شیعه است و دلائل متعددی بر آن دلالت دارند که اشاره خواهد شد، اما اینطور نیست که مسئله حیثیتی باشد به گونه ای که مثلا اگر این اعتقاد اثبات نشود اصل امامت زیر سوال برود و مکتب تشیع باطل بشود و از این حرفها…!! این را هرض کردم به این خاطر که شما به گونه ای به بحث ورود پیدا کرده اید و از تحدی و شجاعت و مانند آن سخن گفته اید که گویا میخواهید مکتب شیعه را از اساس و ریشه در آورید!! در حالی که حتی اگر آنچنان باشد که شما می گویید نهایتا نتیجه این خواهد شد که امامان ما بر انبیاء افضل نیستند!
ادامه دارد….

محمد صادق

در مورد دلیل افضلیت امامت بر نبوت میخواهم به چند دلیل در چند کامنت خود اشاره کنم دلیل اول ان که : آیه ابتلاء ابراهیم(ع) قرآن کریم می فرماید: «وَ إِذِ ابْتَلى‏ إِبْراهيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ فَأَتَمَّهُنَّ قالَ إِنِّي جاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِماماً»؛ هنگامى كه خداوند، ابراهيم را با وسايل گوناگونى آزمود. و او به خوبى از عهده اين آزمايشها برآمد. خداوند به او فرمود: «من تو را امام و پيشواى مردم قرار دادم‏(بقره:124) ذبح اسماعیل، آتش نمرود و حوادث مشابه آن از بارزترین مصادیق این آزمون هایی است که قرآن کریم میفرماید خداوند ابراهیم(ع) را با آنها مبتلا فرموده که همگی در دوران نبوت او اتفاق افتاده اند، بنابراین نمی توان گفت مقصود از «امامت» در این آیه شریفه همان نبوت است. پس ابراهیم که مقام نبوت را داشته است، با سربلند بیرون آمدن از این آزمون ها به مقام امامت نائل آمده است، و این نشان می دتد مقام امامت مقامی بالاتر از نبوت است.(امامت در بینش اسلامی، ص37)

محمد صادق

دلیل دوم ان که قرآن کریم می فرماید: «فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْاْ نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَ أَبْنَاءَكمُ‏ْ وَ نِسَاءَنَا وَ نِسَاءَكُمْ وَ أَنفُسَنَا وَ أَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتهَلْ فَنَجْعَل لَّعْنَتَ اللَّهِ عَلىَ الْكَذِبِين‏«(آل عمران-61) هر گاه بعد از علم و دانشى كه (در باره مسيح) به تو رسيده، (باز) كسانى با تو به محاجّه و ستيز برخيزند، به آنها بگو: «بياييد ما فرزندان خود را دعوت كنيم، شما هم فرزندان خود را ما زنان خويش را دعوت نماييم، شما هم زنان خود را ما از نفوس خود دعوت كنيم، شما هم از نفوس خود آن گاه مباهله كنيم و لعنت خدا را بر دروغگويان قرار دهيم‏ روایات شیعه به وفور، و منابع اهل سنت نیز با اسناد معتبر روایت نموده اند که فقط علی(ع) و فاطمه(س) وحسنین(ع) با پیامبر(ص) همراه بوده‌اند.(صحیح مسلم، ج4، ص1871؛ مسند احمد، ج3، ص160
ادامه دارد…

محمد صادق

پس در ادامه باید دانست که طبیعتا از اینکه علی نفس پیامبر است معنای حقیقی نمی تواند مراد باشد پس معنای مجازی مورد نظر است و آن این است که علی نفس و جان پیامبر(ص) بوده و در خصوصیاتش در تراز با اوست الا خصوصیاتی که دلیلی دیگر آن را از تحت این عام خارج نماید مانند نبوت؛ اما باقی خصوصیات و کمالات و … به مقتضای آیه شریفه باقی می ماند و از خصوصیات پیامبر عصمت است و أفضلیت وأولی بالمومنین من أنفسهم و این برای علی هم اثبات می شود(آیت الله میلانی، محاضرات فی الاعتقادات ج1 ص44) این معنا را احادیثی مانند «أنت منی بمنزلة هارون من موسی إلا أنه لا نبی بعدی» که علاوه بر منابع شیعه در صحیحین اهل سنت نیز آمده تقویت می کنند.(صحیح بخاری، ج6،ص3؛ صحیح مسلم، ج4، ص1870)
در این روایت که در بسیاری از منابع اهل سنت آمده است، پیامبر اکرم(ص) جز نبوت چیزی را استثناء نکرده است.

محمد صادق

دلیل سوم این است که در کتاب کافی بابی وجود دارد تحت عنوان اینکه ائمه(ع) از تمامی علوم ملائکه و انبیاء آگاه هستند که برخی از این روایات سندشان صحیح است، بنده به عنوان نمونه به یک مورد اشاره می کنم، امام باقر(علیه السلام) می فرمایند:
«إِنَّ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ عِلْمَيْنِ عِلْمٌ لَا يَعْلَمُهُ إِلَّا هُوَ وَ عِلْمٌ عَلَّمَهُ مَلَائِكَتَهُ وَ رُسُلَهُ فَمَا عَلَّمَهُ مَلَائِكَتَهُ وَ رُسُلَهُ ع فَنَحْنُ نَعْلَمُه‏»؛ به درستی که خداوند دارای دو علم است، علمی که جز او کسی از آن آگاه نیست، و علمی که ملائکه و پیامبرانش را از آن آگاه کرده است، پس هر آنچه که ملائکه و پیامبران را از آن آگاه کرده، پس ما هم بدان علم داریم.(الکافی، ج1، ص256، ح4)
خب این هم نشان میدهد آنچه انبیاء همگی با هم دارند را ائمه(ع) ک جا دارند، به تعبیری: آنچه خوبان همه دارند تو یکجا داری.

کریم

سلام به همه منهاجیون و حضرت حاج فردوسی عزیز رهبر معنوی ما منهاجیون ….در این مورد باید عرض کنم که البته به لحاظ تحلیل عقلی هم روشن است، ما اگر امامت را قبول داشته باشیم، طبیعتا باید بدانیم که ائمه(ع) آگاه به جمیع مراتب اسلام و کتاب آسمانی آن هستند، و از آنجا که قرآن مهیمن سایر کتب آسمانی بوده و بر آنها احاطه دارد، عالم به قرآن کریم، به تمام کتب انبیاء پیشین علم دارد به همین خاطر قرآن کریم در مدح امیرالمومنین(ع) تعبیر «من عنده علم الکتاب» را به کار می برد.

محمد صادق

دلیل چهارم اقتدا نمودن عیسی(ع) به حضرت مهدی(عج) در نماز نیز از مطالبی است که در منابع روایی شیعه و اهل سنت آمده است، پیامبر(ص) فرموده اند:
«لَوْ لَمْ يَبْقَ مِنَ الدُّنْيَا إِلَّا يَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللَّهُ ذَلِكَ الْيَوْمَ «1» حَتَّى يَخْرُجَ فِيهِ وَلَدِيَ الْمَهْدِيُّ فَيَنْزِلَ رُوحُ اللَّهِ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ فَيُصَلِّيَ خَلْفَه‏»؛ اگر از دنی جز یک روز باقی نمانده باشد خداوند آن روز را آنقدر طولانی خواهد نمود تا پسرم مهدی(ع) ظهور کند، پس عیسی روح الله نیز نزول کرده و پشت سر او نماز می گذارد.(کمال الدین، ج1، ص280) و روایات مشابهی که در منابع مختلف آمده است(ر.ک: کمال الدین، ج1، ص332؛ خصال، ج1، ص320؛ کلینی، الکافی، ج8، ص49و50)  این مطلب حتی در منابع معتبر اهل سنت نیز آمده است، به عنوان نمونه پیامبر(ص) می فرماید: «كَيْفَ أَنْتُمْ إِذَا نَزَلَ ابْنُ مَرْيَمَ فِيكُمْ، وَإِمَامُكُمْ مِنْكُمْ؟»؛ چگونه هستید هنگامی که عیسی(ع) در میان شما نزول نماید و امامتان از شما باشد؟(صحیح بخاری، ج4، ص168؛ صحیح مسلم، ج1، ص136) در هر صورت تعدد روایات در این رابطه به گونه ای است‌که إبن حجر مکی در این مورد ادعای تواتر نموده است.( الصواعق المحرقه، ص233)

نادر صافی

برادر عزیزم خواهش می کنم بیشتر دقت بفرمایید
قرآن کریم می فرماید ابراهیم(ع) پس از سختی های بسیار به این مقام رسیده است! این یعنی امامتی که قرآن در این آیه می گوید مقامی بوده که ابراهیم(ع) قبل از این امتحانات فاقد آن بوده است، 
خواهش می کنم این امامت را با امامت فرعونیان مقایسه نکنید! اخه این دو چه ربطی به هم دارند! اینجا سخن از مقامی است که ابراهیم(ع) علی رغم اینکه نبی بوده هم لایق آن نبوده، و با بالا رفتن مقامش لایق آن شده است، و وقتی برای فرزندان خود طلب می کند خداوند می فرماید این مقام به ظالمین نمیرسد! آن وقت شما این امامت را با امامت فرعون و ائمه کفر مقایسه می کنید؟!
خواهش می کنم تأمل بیشتری بفرمایید

محمد صادق

با عرض سلام من فکر میکنم در اینجا منظور از امام پیشوا و رهبر مردم است احتمالا منظور اینست مردم حضرت ابراهیم را به عنوان پیشوا و رهبر خود انتخاب کردند و ایشان رهبر صالحی بودند و وقتی از خداوند برای فرزندان خود این مقام را طلب میکند خداوند میفرماید که این مقام به ظالمین نمیرسد یعنی افراد عادل میتوانند به این مقام برسند .خب اگر من بپذیرم که مقامی بالاتر از مقام نبوت وجود د ارد که جز اصول دین است باید تبعاتش را هم بپذیرم من خواهش میکنم که شما به همین یک سوال من جواب بدهید من حاضرم همه صحبتهای شما را قبول کنم.آیا شما می پذیرید که اهل سنت به سبب انکار اصلی که حتی از نبوت هم بالاتر است کافر هستند؟اگر این سوال را پاسخ منطقی دهید من هیچ مشکلی ندارم و همه صحبتهای شما را قبول میکنم. با تشکر 

کاشانی

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی بر طبق آنچه در منابع شیعه آمده است اهل‌بیت از نور آفریده شده‌اند. سؤالی که مطرح می‌شود اینست که این مسئله با آفرینش آنان از طریق نطفه تعارضی دارد و مبالغه در شأن اهل‌بیت است یا نه؟
ممنون

توکلی

با اجازه رهبر معنوی ما حاج فردوسی جواب ایشان رو بدم
در بعضی از آیات قرآن کریم وقتی سخن از «نور» آمده در روایات اهل‌بیت عصمت و طهارت (علیهم‌السّلام) به ائمه (علیهم‌السّلام) تفسیر شده است مانند: روایاتی که در کتاب اصول کافی، جلد اوّل، صفحه ۱۹۱ به بعد در بابی مستقل تحت عنوان «باب انّ الائمه (علیهم‌السّلام) نورالله عزّوجلّ» آمده
ممنون از توجه شما عزیزان
حالا اگر کسی مثالی هم زد ممنو میشم ازش

حسین رجبی

سلام خسته نباشید مثالی رو خدمت شما دوستان عزیز عرض کنم که ابوخالد کابلی گوید: از امام باقر (علیه‌السّلام) در باره قول خدای تعالی ] «به خدا و رسولش و نوری که فرستادیم ایمان آورید» پرسیدم فرمود: ‌ای ابا خالد به خدا قسم مقصود از نور ائمه (علیهم‌السّلام) است. ‌ای ابا خالد! نور امام در دل مؤمنان، از نور خورشید تابان در روز روشن‌تر است و ایشانند که دل‌های مؤمنین را منور کنند و خدا از هر که خواهد نور ایشان را پنهان دارد پس دل آنها تاریک گردد و در ظلمت رود
ممنون از توجه شما

مهدی تقیان

سلام بر شما و رهبر معنوی‌مان حضرت حاج فردوسی و با اجازه از همه باید بگم که روایت ها زیاد هستند و آقای محمد بن فضیل گوید از حضرت ابوالحسن (علیه‌السّلام) راجع به قول خدای تعالی [ج«می‌خواهند نور خدا را با پف دهان خود خاموش کنند» پرسیدم، فرمود: یعنی می‌خواهند ولایت امیرالمؤمنین (علیه‌السّلام) را با پف دهانشان خاموش کنند، گفتم سپس خدای تعالی فرماید: «و خدا کامل کننده نور خویش است» فرمود: یعنی و خدا کامل کننده امامت است و امامت همان نور است و همانست که خدای (عزّوجلّ) فرماید «به خدا و رسولش و نوری که فرو فرستاده‌ایم ایمان آورید» مقصود از نور همان امام است

خویی

سلام بر شما حالا که بحث از روایات شد منم یک روایت بگم نصر بن مالک می‌گوید: از رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) شنیدم که فرمود: من و علی (علیه‌السّلام) دو هزار سال قبل از آفرینش آدم در جانب راست عرش الهی به تسبیح خداوند مشغول بودیم، و چون خداوند، آدم (علیه‌السّلام) را خلق نمود ما در صلب او قرار گرفتیم و همواره از صلب او به صلب دیگری و از رَحِمی به رَحِم دیگر که همه از اصلاب و رَحِم‌های طاهر و پاکیزه بودند منتقل می‌شدیم تا این که به صلب عبدالمطلب رسیدیم که از آن جا به دو قسمت تقسیم شدیم نیمی در صلب عبدالله و نیم دیگر در صلب ابوطالب قرار گرفت. نبوت و رسالت در من و وصایت و خلافت در علی (علیه‌السّلام) قرار گرفت و برای ما دو اسم از نام خود مشتق نمود؛ خداوند محمود است و من محمد و خداوند علی است و این هم علی است. من برای نبوت و علی برای وصایت

مجتهدی

احسنت آقای خویی عزیز باید بگم که امام صادق (علیه‌السّلام) فرمود: خدای تبارک و تعالی فرماید: ‌ای محمد! من تو را و علی را به صورت نوری یعنی روحی بدون پیکر آفریدم، پیش از آن که آسمان و زمین و عرش و دریایم را بیافرینم، پس تو همواره یکتائی و تمجید مرا می‌گفتی، سپس دو روح شما را گرد آوردم و یکی ساختم، و آن یک روح مرا تمجید و تقدیس و تهلیل می‌گفت. آنگاه آن را به دو قسمت تقسیم کردم و باز هر یک از آن دو قسمت را به دو قسمت نمودم تا چهار روح شد، محمد یکی، علی یکی، حسن و حسین دو تا.
سپس خدا فاطمه را از نوری که در ابتدا روحی بدون پیکر بود آفرید، آنگاه با دست خود ما را مسح کرد و نورش را به ما رسانید
با تشکر از شما و رهبر معنوی‌مان حضرت حاج فردوسی

پیمان حاتمی

سلام پیرو صحبت های شما
چرا خداوند مستقیما با پیامبر اسلام صحبت نفرموده؟ آیا مقام حضرت جبرییل از پیامبر بالاتر بوده که خداوند با واسطه ایشان با حضرت در ارتباط بوده اند؟
با تشکر از شما و رهبر معنوی‌مان حضرت حاج فردوسی

علی ا

سلام بر شما برای پاسخ کامل به این سؤال مناسب است مسئله وحی، یعنی گونه سخن گفتن خدا با پیامبر را بشناسیم.
پديده «وحي» از مباحث مهم علوم قرآني مي‌باشد و اهميت آن از اين جهت است كه قرآن كريم كه سخن خداي متعال و كتاب هدايت انسان‌ها به شمار مي‌رود، از طريق «وحي» نازل شده است.
در اين‌جا مناسب است ابتدا واژه «وحي» را معنا كنيم و سپس به چگونگي نزول آن بر پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ بپردازيم.
ادامه مطلب 👇 👇

علی ا

مرحوم علامه طباطبایي (ره) درباره «وحي» مي‌نويسد: «وحي، يك نوع تكليم آسماني (غير مادي) است كه از راه حس و تفكر عقلي درك نمي‌شود؛ بلكه با درك و شعور ديگري است كه گاهي در برخي از افراد ـ به حسب خواست خدایي ـ پيدا مي‌شود و دستورات غيبي، يعني نهان از حس و عقل را از وحي دريافت مي‌كند. عهده‌دار اين امر نيز نبوت ناميده مي‌شود».
«شايسته هيچ انسانى نيست كه خدا با او سخن گويد؛ مگر از راه وحى (مستقيم) يا از پشت حجاب، يا رسولى مى‏فرستد و به فرمان او آنچه را بخواهد وحى مى‏كند؛ چرا كه او بلند مقام و حكيم است
ادامه مطلب 👇

علی ا

وحي» نسبت به پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ به سه صورت انجام مي‌گرفت: گاهي در خواب (از وراي حجاب) به او وحي مي‌شد كه اين بيش تر در اوايل رسالت حضرتش بود. زماني هم بدون وساطت فرشته‌اي، مستقيماً از جانب خداوند مورد وحي قرار مي‌گرفت. گاهي نیز جبرئيل واسطه وحي بود. قرآن كريم از دو طريق اخير، يعني مستقيماً و يا به وسيله جبرئيل، به پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ وحي شده است. اينك تفصيل اين سه مورد:
1. رؤياي صادقه: اولين وحي به پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ از طريق رؤياي صادقه بود؛ رؤيايي كه چون صبح روشن، براي او نوراني و واضح بود و مقدمه‌اي براي وحي از طريق جبرئيل به شمار مي‌آمد. آن ‌گاه حضرتش ‌خلوت را پسنديد و در «غار حرا» خلوت مي‌كرد و به عبادت مشغول مي‌شد تا آن‌كه در همين غار، ناگهان فرشته‌اي بر وي وارد شد و گفت: بخوان
ادامه مطلب 👇

علی ا

علي بن ابراهيم قمي نقل كرده است كه: محمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ 37 ساله بود كه در خواب ديد كسي به طرف او مي‌آيد و خطاب به او مي‌گويد: اي رسول خدا! محمد ـ صلّي الله عليه و آله ـ اين حادثه را چندي پوشيده نگه داشت. گاهي نيز كه در دره‌ها، به چوپاني گوسفندان ابوطالب مشغول بود، كسي را مي‌ديد كه او را به عنوان پيامبر خدا خطاب مي‌كرد، حضرت از او پرسيد: تو كيستي؟ او در جواب گفت: من جبرئيل هستم و مرا خداوند فرستاده است تا تو را به پيامبري برگزيند.
امام باقر ـ عليه السلام ـ در اين باره مي‌فرمايد: «نبي»، كسي است كه به نبوت خود از طريق رؤيا آگاه شود و مانند رؤياي ابراهيم ـ عليه السلام ـ و رؤياي محمّد ـ صلّي الله عليه و آله ـ كه مقدمات نبوت خود را قبل از وحي در خواب ديد؛ اين ‌كه جبرئيل با پيام رسالت از جانب خداوند بر وي نازل شد. (
ادامه مطلب 👇

علی ا

منظور از قبل از «وحي» در روايت، آن است كه هنوز به محمّد ـ صلّي الله عليه و آله ـ به راستي رسالتي كه مأمور به تبليغ آن باشد، وحي نشده بود و اين بيان، تفسيري است براي مفهوم «نبي»؛ زيرا نبي بشري است كه به وي وحي مي‌شود و قبل از آن‌كه به تبليغ آن مأمور باشد، يعني او با عالم بالا رابطه روحي دارد و ملكوت عالم برايش مشهود است، ولي مأمور به تبليغ نيست؛ چنان كه پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ قبل از بعثتش چنين بود.
به هر حال، رؤياي صادقه، راهي براي نزول وحي بر پيامبر است و چه بسا در خواب دانستني‌ها به وي القا مي‌شد. علي ـ عليه السلام ـ در اين زمينه مي‌گويد: «رؤيا الانبياء وحيٌ»؛ «خواب پيامبران وحي است
ادامه مطلب 👇

علی ا

گفتنی است كه اگرچه يكي از طريق های وحي بر پيامبر، خواب بود؛ ولي قرآن كريم از اين طريق بر پيامبر نازل نشده است؛ بلكه از دو طريق وحي مستقيم يا به وسيله فرشته وحي به حضرت داده شده است.
2. نزول وحي به وسيله جبرئيل: فرشته‌اي كه بر پيامبر نازل مي‌شد و وحي را به وي ابلاغ مي‌كرد، جبرئيل بود. جبرئيل كلام خدا را از راه گوش به پيامبر القا مي‌كرد و پيامبر گاهي او را مي‌ديد و گاه هم او را نمي‌ديد؛ ولي جبرئيل وحي را بر قلب او نازل مي‌كرد؛ چنان كه مي‌فرمايد: «نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْأَمِينُ عَلى قَلْبِكَ». ) در قرآن كريم، در آيات متعدّدي نسبت به نزول قرآن از طريق جبرئيل، تصريح شده است.
ادامه مطلب 👇

علی ا

3. وحي مستقيم و بدون واسطه: قسمتي از وحي به طور مستقيم و بدون وساطت فرشته، انجام مي‌گرفت. اصحاب پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ نقل كرده‌اند كه: هنگام وحي، درد شديدي به پيامبر دست مي‌داد، حالت بيهوشي بر وي عارض مي‌شد، سر او به زير مي‌افتاد، رنگ صورتش تغيير مي‌كرد و عرق از روي او جاري مي‌شد. حاضران در جلسه نيز تحت تأثير اين وضع قرار مي‌گرفتند و بر اثر اين منظره ترسناك سرهاي آنان نيز به زير مي‌افتاد. خداوند متعال مي‌فرمايد: «إِنَّا سَنُلْقِي عَلَيْكَ قَوْلاً ثَقِيلاً»؛ «ما گفتار سنگيني را به تو القا كرديم».
در توحيد صدوق از امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده كه از حضرتش پرسيدند: «آن حالت مدهوش شدن كه به پيامبر ـ صلّي الله عليه و آله ـ به هنگام وحي دست مي‌داد، چه بود؟ فرمود: اين در هنگامي بود كه در ميان او و خداوند هيچ كس واسطه نبود و خداوند مستقيماً بر او تجلي مي‌كرد».
ادامه مطلب 👇 ممنون از توجه شما

علی ا

و در آخر و با تشکر از رهبر معنوی ما حاج فردوسی باید بگم که گاهي نيز هنگام وحي مستقيم خداوند بر پيامبر اسلام ـ صلّي الله عليه و آله ـ چنين حالتي به ايشان دست نمي‌داد؛ به عنوان نمونه می توان به گفتگوي خداوند با پيامبر در شب معراج اشاره نمود. بنابراين، پيامبر اسلام(ص) انواع گوناگون وحي را دارا بوده است و در بعضي موارد كه وحي مستقيم بود، آن حالت فشار روحي هم براي او ايجاد نمي‌شد و شايد اين حالت روحي به جهت ماهيت آن وحي بوده است كه موجب فشار روح نمي‌شد؛ با آن‌ كه مستقيم بوده است.
ممنون از توجه شما عزیزان و سایت خوبتون و همکاران عزیز شما

کرمی

آيا حقيقت دارد كه حضرت محمّد(صلى الله عليه وآله وسلم) سال ها پيش از خلقت حضرت آدم(عليه السلام) آفريده شده است
ممنون از سایت خوبتون 🙏

بختی

سلام آقای کرمی باید در پاسخ این سوال ب شما بگم که بر اساس روايات اسلامى، نور وجود رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم) نخستين آفريده خدا و اوّلين فيضى است كه از خداوند نشأت گرفته است. روايات اين موضوع، بسيار فراوان است كه در اين جا تنها به ذكر تعدادى از آنها بسنده مى شود:
رسول خدا(صلى الله عليه وآله وسلم): اَوَّلُ ما خَلَقَ اللهُ نُورى؛ اولين چيزى كه خدا آفريد نور من بود.
البته روایات متعدد هستند که انشاالله اگر دوستان بیان کنند ممنون میشم

مدد جویان

سلام علیکم خسته نباشید روایات متعددی اهل‌البیت (ع) را نخستین مخلوقات معرفی می‌کنند. در اینجا پرسش این است که آنگاه که ایشان به عنوان نخستین مخلوقات خلق شدند، وجود ایشان از چه سنخی بود. در فقره‌ای از زیارت جامعه، عبارت «خلقکم الله انوارا» آمده است که نشان می‌دهد اهل‌البیت (ع) در بدو خلقت خود همچون نور آفریده شدند. در دو روایت دیگر نیز، از خلقت اهل‌البیت (ع) به عنوان نور سخن به میان آمده، اما بلافاصله نور به روح تفسیر شده است. روایت نخست از آفرینش محمد (ص) و علی (ع) به عنوان نور سخن می‌گوید
یا علی مدد

اکبر پور

سلام بر حضرت حاج فردوسی رهبر معنوی ما به نظر این حقیر با اجازه شما از بین آموزه‌های قرآن کریم و روایات معصومین(ع)، هم با معیار عقل و هم معیار نقل، می‌توان برای بیان مطالبی پیرامون حقیقت نوری معصومین(ع) استفاده کرد. اگر با نظر قشری بخواهیم به این روایات نظر بیفکنیم، ممکن است دچار حیرت و درگیری اندیشه بشویم و اگر قدری تامل و بررسی کنیم، مطالب بلند و بلیغی به دست ما می‌رسد.
ممنون از توجه شما 🙏

قوامی

سلام احسنت این حرف شما ب دل من نشست و قطعا به همین علت، علما و صاحب نظران این‌گونه مطالب را برای عموم مطرح نمی‌کردند و شاید بر طبق آن روایتی که از پیامبراسلام(ص) نقل شده است که «کَلّم النّاس علی قدر عقولهم»، این مطالب را فقط برای کسانی مطرح می‌کردند که قدرت فهم این این مطالب را داشته‌اند. این مطلب مانند این کلام قرآن کریم در مورد پیامبر(ص) است که «قُلْ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ مِّثْلُکُمْ…..، بگو من بشرى چون شمایم»(کهف/110)، اما از طرف دیگر در همین قرآن کریم می‌بینیم که حقایقی بیان می‌شود که بسیار برجسته‌تر از آیات دیگر قرآن است و حقایقی را بازگو می‌کند.
با تشکر از شما و رهبر معنوی‌مان حضرت حاج فردوسی

رجایی

سلام بر شما ب نظرم این آیه شریفه که خطاب خداوند به ابلیس است، «…مَا مَنَعَکَ أَن تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِیَدَیَّ أَسْتَکْبَرْتَ أَمْ کُنتَ مِنَ الْعَالِینَ؛ چه چیز تو را مانع شد که براى چیزى که به دستان قدرت خویش خلق کردم سجده آورى، آیا تکبر نمودى یا از [جمله] برتری‌جویانى»(ص/75)، اگر با معیار سطحی و قشری به آیه نظری بیافکنیم، ذهن را به خود مشغول می‌کند. هم‌چنان‌که برای بزرگان علما و صحابه پیامبر(ص) و ائمه(ع) نیز این سوال مطرح شده است.

مطور

سلام خسته نباشید خدمت شما استاد گرامی آقای حاج فردوسی رهبر معنوی ما در تفسیر نورالثقلین یا دیگر تفاسیر روایی ما آمده است که شخصی خدمت امام صادق(ع) رسید و پرسید: یابن رسول‌الله! این که خداوند می‌فرماید « ….مَا مَنَعَکَ أَن تَسْجُدَ لِمَا خَلَقْتُ بِیَدَیَّ؛ چه چیز تو را مانع شد که براى چیزى که به دستان قدرت خویش خلق کردم، سجده آورى آیا تکبر نمودى» و در ادامه این آیه آمده است: «… أَمْ کُنتَ مِنَ الْعَالِینَ، یا از [جمله] برترى‏ جویانى»، مصداق «عالین» چه کسانی هستند؟ از آیه فهمیده می‌شود، یک موجودات عالی بودند که از سجده کردن معاف بودند و خداوند به ابلیس فرمود تو مگر از این موجودات عالی بودی که سجده نکردی. در زمان خلقت آدم یک دسته موجودات بودند که از سجده کردن به آدم معاف بودند و الا برطبق آیه« إِذْ قُلْنَا لِلْمَلاَئِکَةِ اسْجُدُواْ لآدَمَ…..، چون فرشتگان را فرمودیم براى آدم سجده کنید»(بقره/34)، همه فرشتگان و جنیان که قبل از آدم خلق شده بودند و سر دسته آن‌ها هم که ابلیس بود، ملتزم به سجده در برابر آدم بودند.

اکبریان

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی
اولین خلقت خدا هم همین نور است: «اول ما خلق الله نوری» پیامبر «صلی الله علیه و آله» درباره خلقت انسان هم فرمود:
«نفخت فیه من نوری» نفس ناطقه بشری وحدت عددی ندارد. یعنی اینگونه نیست که ما هر کدام مان مستقلاً یک نفر باشیم بلکه همه ما یک نفس واحد هستیم و با بدن بین ما فاصله افتاده است و عوامل ژنتیکی باعث تفاوت بین ما شده است. پس در واقع به تصریح قرآن ما هر کاری درباره هر کسی انجام دهیم در واقع نسبت به خودمان انجام داده‌ایم

علی محمدی

بحث درباره غم‌های بدون علت بود که عرض کردیم شخصی (ابوبصیر) خدمت امام صادق «علیه‌السلام» رسید و عرض کرد: «جُعلتُ فداک یا ابن رسول الله! إنّی لاغتمُّ و أحزنُ من غیر أن أعرف لذلک سبباً» فدایت شوم ای فرزند رسول خدا! من گاهی محزون می‌شوم بدون آنکه علتش را بدانم. حضرت در پاسخ اینگونه فرمودند: «إنّ ذلک الحزن و الفرح یصلُ إلیکم منّا لانّا إذا دخل علینا حزن أو سرور کان ذلک داخلا علیکم لانّا و إیّاکم من نورالله عزوجل» قطعاً از جانب ما، به شما حزن و شادی می‌رسد برای اینکه وقتی به ما غم یا سروری وارد می‌شود همان بر شما هم وارد می‌شود زیرا ما و شما از نور خدای عزوجل هستیم. نکته دقیقی که در این حدیث است ربط بین ما و ایشان است که به‌واسطه خلقتمان از نور خدا می‌باشد

تنها

با سلام، شنیدم که اگر مردم در مورد حضرت علی ( ع) بعضی از چیز ها و کرامات را بدانند نسبت به خدا کافر می شوند و می گویند که (نعوذ بالله) علی (ع) همان خدا است آیا این مسئله صحت دارد و می خواستم بدانم که چه کسی این را گفته ،‌ من ندانسته در جایی گفتم که این سخن از پیامبر (ص) است می خواستم بدانم که آیا من به پیامبر سخن دروغ نسبت داده ام؟ لطفاً جواب را به ایمیل من ارسال کنید و راهنمایی ام کنید خیلی می ترسم که سخن دروغ به پیامبر نسبت داده باشم . با تشکر

غلامی

عین حدیثی که شما به آن اشاره نموده اید را در منابع مان نیافتیم، امّا احادیثی با مضمونی شبیه آن از طرق مختلف و در منابع متعدّد نقل شده است که ما در این جا به طور خلاصه به یکی از آن ها از کتاب اصول کافی اشاره می نماییم.

ابو بصیر مى‏گوید: یک روز که پیامبر اکرم (ص) نشسته بود ناگاه امیر المؤمنین علی (ع) وارد شد و پیامبر اکرم (ص) به او فرمود: تو به عیسى بن مریم شبیه هستی، و اگر ترس از این نبود که گروه هایى از امّتم در باره تو همان را بگویند که مسیحیان در باره عیسى ‏گفتند، در باره تو چیزهایى مى‏گفتم که از میان مردم عبور نکنى مگر آن که خاک پایت را براى تبرّک ‏بردارند.

ظاهریان

حدیثی که شما در پرسشتان به آن اشاره نمودید عین آن را در منابع مان نیافتیم، امّا احادیثی با مضمونی شبیه آن از طرق مختلف و در منابع متعدّد نقل شده است که ما در این جا یکی از آن ها را از کتاب اصول کافی نقل می نماییم.

ابو بصیر مى‏گوید:

یک روز که پیامبر اکرم (ص) نشسته بود ناگاه امیر المؤمنین (ع) وارد شد و پیامبر اکرم (ص) به او فرمود: تو به عیسى بن مریم (ع) شبیه هستی، و اگر ترس از این نبود که گروه هایى از امّتم در باره تو همان را بگویند که مسیحیان در باره عیسى ‏گفتند، در باره تو چیزهایى مى‏گفتم که از میان مردم عبور نکنى مگر آن که خاک پایت را براى تبرّک بردارند.! برخی گفتند: پیامبر براى عموزاده‏اش به نمونه‏اى پایین‏تر از عیسى بن مریم (ع) راضى نیست که در این زمان این آیه نازل شد: ” و چون عیسى بن مریم مثل زده مى‏شود ناگهان قوم تو سر و صدا راه مى‏اندازند و گفتند: آیا معبودان ما بهتراند یا او. [ولى‏] آنان این مقایسه را به عنوان مثل براى تو نزدند مگر از روى جدال بى‏منطق و ستیزه‏جویى [تو معبود بودن عیسى را نپذیرفته‏اى‏]، بلکه اینان گروهى ستیزه‏جو [و در جدال باطل بسیار سرسخت‏] هستند. او نبود جز بنده‏اى که به او نعمت [نبوّت و معجزات را] عطا کردیم و وى را براى بنى‏اسرائیل نشانه‏اى بزرگ [از قدرت خود] قرار دادیم [تا به وسیله او حق براى آنان روشن شود.] [ولادت، نبوّت و معجزات عیسى از قدرت ما عجیب نیست‏] و ما اگر بخواهیم برخى از شما را در زمین فرشتگانى قرار مى‏دهیم که جانشین [صاحب کمالاتى چون خود] باشند، راوى مى‏گوید: حارث بن عمرو فهرى به خشم آمد و گفت: خدایا! اگر این حکم درست است و از نزد تو است که مقرّر شده بنى هاشم پیشوایى امّت را مانند هراکلیوس پس از هراکلیوس به ارث برند [یعنى به رسم پادشاهان‏] پس بر سر ما از آسمان سنگ بباران یا عذاب دردناکى بر ما فرود آر. خداوند سخن حارث را به پیامبر (ص) فرو فرستاد و این آیه هم نازل شد: ” و خداوند بنا ندارد ایشان را با اینکه تو در میانشان هستى و ما دام که استغفار مى‏کنند عذاب کند”. پیامبر به او فرمود: اى عمرو! یا توبه کن یا از این جا برو. او در پاسخ گفت: اى محمّد! از آن چه دارى براى قریشیان بهره‏اى مقرر کن؛ زیرا بنى هاشم بزرگوارى و کرم عرب و عجم را دارند. پیامبر (ص) فرمود: این در اختیار من نیست و آن را باید در اختیار خداوند سبحان دانست. او گفت: اى محمّد! دلم از توبه پیروى نمى‏کند، ولى از کنار تو مى‏روم، و دستور داد شترش را بیاورند، او سوار آن شد. و چون به حومه مدینه رسید تکّه سنگى به سر او خورد و بر فرقش کوفت، و در این جا به پیامبر (ص) وحى آمد که: “سائلى از کفار درخواست عذابى کرد که لا محاله واقع مى‏شد [عذابى که‏] ویژه کافران است، [و] آن را بازدارنده‏اى نیست. [این عذاب‏] از سوى خداى صاحب درجات است. پس پیامبر به منافقانى که در پیرامون او بودند فرمود: در پى دوستتان بروید که آن چه را خواسته بود به سرش آمد، خداوند مى‏فرماید: :” آنها (از خدا) تقاضاى فتح و پیروزى و گشایش کردند، و هر گردنکش ستیزه‏جو نومید و نابود شد.

کوکب

شیعیان معتقدند که علی ابن ابی طالب(ع) از فرزندش حسین(ع) افضل و بالاتر است پس وقتی چنین است چرا در سالروز شهادت علی(ع) چنان گریه نمی‌کنید که برای حسین(ع) گریه می‌نمایید؟ و آیا پیامبر(ص) از علی(ع) و حسین(ع) افضل و برتر نبوده است؟ اگر افضل و برتر است پس چرا شما برای او گریه نمی‌کنید؟

تنها

در پاسخ به این سؤال باید گفت که سؤال کننده از آیین و رسوم شیعیان بی‌خبر بوده و یا خود را به نادانی زده است. چرا که شیعیان همه ساله در سالروز رحلت پیامبر(ص) و شهادت امیرمؤمنان(ع) مجالس عزا برپا نموده و همانگونه که برای عزای حضرت اباعبدالله الحسین(ع) لباس سیاه پوشیده و گریه می‌کنند بر آن دو بزرگوار نیز گریه کرده و لباس سیاه بر تن می‌کنند.

لکن برپایی مجالس عزای حضرت سیدالشهدا(ع) و گریه بر ایشان از آن جهت پر شورتر و دارای اهمیت بیشتری است که اوّلاً دستور صریح و مؤکد ائمه اطهار(ع) و پیامبر(ص) بر این امر بوده که عزای ایشان در بهترین حالت و فراگیرترین مجالس باشد و برای گریه بر حضرت اباعبدالله(ع) و یاران آن حضرت اجر و ثواب بسیاری اشاره نموده‌اند. ثانیاً گریهی بیشتر بر آن حضرت از این جهت است که سخت‌ترین و شدیدترین مصائب در روز عاشورا بر ایشان و اهل بیت آن حضرت وارد شده که ذکر مصائب واقعه عاشورا، زمان شهادت، پس از شهادت و به اسارت رفتن اهل بیت ایشان، همگی دل هر انسان پاک سرشت (هر چند مسلمان نبوده و از آئین دیگری نیز باشد) را به درد آورده و دیده‌ها را گریان می‌سازد. گریه بر ایشان دلیل بر بالاتر بودن مقام ایشان از پیامبر رحمت(ص) و امیرمؤمنان نبوده و فلسفه آن مصائبی است که بر آن حضرت وارد شده و بر هیچ امامی حتی پیامبر(ص) این گونه وارد نشده است.

طاووس

امام علی (ع) هم جانشین الله است و هم مقامی بالا‌تر از حضرت محمد (ص) و دیگر پیامبران دارد.نه تنها امام علی مقامشان بالا‌تر از پیامبران است بلکه ۱۴ معصوم هم بر‌تر از کل پیامبران هستن ولی امام علی (ع) بالا‌ترین مقام بعد از الله هستن. “”لطفاً در مورد مقام حضرت علی (ع) زیاده روی نکنید. امیرالمومنین (ع) می فرمایند که من شاگرد پیامبر و تربیت شده ی ایشان هستم و هرچه دارم از پیامبر (ص) است .در اصول کافی آمده که حضرت علی (ع) می فرمایند: اَن عبدٌ من عبید محمد (ص) . من بنده ای از بندگان پیامبر هستم.درواقع مقام حضرت محمد (ص) از امام علی (ع) بالاتر است

حامد

حضرت علی ع از پیامبر ص مقام شان بالاتر نیست لطفا ممکن است این باعث شبهه شود خداوند ج بار ها در قران از پیامبر اعظم ص توصیف کرده اندتو دارای خلق بس عظیم هستی (القلم ۴)دعوت کننده به سوی خدا و فرمان او و چراغ تابناک (احزاب ۴۶)ما تو را رحمتی برای عالمیان فرستادیم (النبیا ۱۰۷)مسلما برای شما رسول الله الگوی نیکویی است (الحزاب ۲۱)خداوند و فرشتگانش بر پیامبر درود میفرستند (الحزاب ۵۶)از این رو که خداوند ج بار ها از ایشان توصیف کرده اند و رحمتی برای تمام عالم گفته اند مقام شان بالاتر است

سجاد

این جانب در جایی خوانده ام که شیعیان معتقدند دوازده امام از تمامی رسولان و پیامبران بجز حضرت محمد (ص) برتر هستند. و یک دلیلی که آنها برای اثبات این مطلب می آورند، این است که حضرت عیسی (ع) در پشت سر حضرت امام زمان (عج) نماز خواهد خواند. هر چند در مذهب اهل سنت آمده است که حضرت عیسی (ع) به زمین خواهد آمد، اما نه به عنوان یک رسول یا یک پیامبر، بلکه به عنوان یکی از اعضای امت حضرت محمد (ص)، بنابراین آیا این مطلب صحت ندارد که دوازده امام برتر از همه رسولان و پیامبران بجز حضرت محمد (ص) باشند. همچنین، آیا این باور و اعتقاد در تضاد و تناقض با اعتقاد به قطعیت رسولان و پیغمبران نیست؛ چرا که در این جا (به گفته شیعیان) بعد از خاتم رسولان حضرت محمد (ص) هستند افرادی که از تمامی پیامبران و رسولان بجز حضرت محمد (ص) برترند؟

...

در آموزه های دینی ما آمده است که احدی از پیشینیان؛ یعنی انبیا و اوصیا و اولیا بر امام (ع) در هیچ فضیلتی سبقت نگرفته اند، مگر به فضل نبوت، اما از طرف دیگر امام (ع) وارث تمام علومی است که همه پیامبران در اختیار داشتند. همچنین طبق روایات، اسم اعظم دارای هفتاد و سه حرف است که تعداد کمی از این حروف در اختیار پیامبران دیگر بوده است، حتی حضرت ابراهیم (ع) که یکی از بزرگ ترین پیامبران و صاحب شریعت بود، فقط هشت حرف از اسم اعظم الاهی را در اختیار داشت، اما هفتاد و دو حرف آن در اختیار حضرت محمد (ص) است و امامان شیعه نیز تمام این تعداد را از پیامبر اکرم (ص) به ارث برده اند.

قربان

در توضیح این مطلب باید گفت که به حسب موازین کتاب و سنت، و قواعد حکمت متعالیه و اصول معارف عرفانیه که در حقیقت همان شرح و تفسیر بطون و اسرار کتاب و سنت هستند، صحیح است که انسانی به حقائق و دقائق اسماءالله تعالی متصف باشد، ولی دارای مقام نبوت که منصب تشریعی است نباشد، و در غیر این منصب از جهات دیگر بر نبی مقدم و راهنمای او باشد؛ مانند کسی که دارای منصب قضاوت است و حکم او نافذ است، ولی جایگاه او عرضی و زوال پذیر است، اما ممکن است در کنار او شخص دیگری باشد که دارای مقام قضاوت نباشد، و لی اعلم و افضل از او باشد. بنابراین، هر چند حضرت عیسی (ع) به حسب ولایت تشریعی افضل است، ولی حضرت مهدی (ع) در ولایت تکوینی افضل است و از این جهت بر پیامبران حتی حضرت عیسی که یکی از پیامبران اولوالعزم است برتری دارد. [5] شاهد این مطلب پیروی موسای پیامبر (ع) از خضر است که در چند آیه از قرآن کریم بیان شده است. در این آیات آمده است که موسای صاحب شریعت که مقام رسالت و امامت را دارا بود و کلیم الله نیز بود، از عبدی از عباد الاهی که معلم به علم لدنی بود و صاحب کتاب و شریعتی نبود (حضرت خضر) درخواست می کند که او را به همراهی خودش بپذیرد و آنچه را که خودش می داند به او تعلیم دهد، و خضر به موسی خطاب می کند که شما هرگز تحمل همراهی مرا نداری، بلکه با خطابی شدیدتر به او می گوید مگر نگفتم تو نمی توانی با من همراه شوی و در نتیجه خطاب شدیدتر از آن این که به موسی (ع) گفت: دیگر بیش از این نمی توانی با من همراه باشی.

متا

لطفا مهمترین فضایل حضرت را بیان کنید.

احمد

امیرالمومنین (ع) واجد فضایل بسیاری هستند از جمله اینکه در خانه کعبه متولد شدند؛ در این حالی است که وقتی حضرت مریم وارد بیت المقدس شدند ندا آمد که اینجا محل عبادت است خارج شو.

یکی دیگر از فضایل حضرت این است که همه چیز بر ایشان مباح می باشد این در حالی است که در سایر انسان ها اینچنین نیست؛ مثلا وقتی آدم و حوا وار د بهشت شدند خدا فرمود: همه چیز بر شما حلال است مگر آن درخت که نباید به آن نزدیک شوید.

طیبه

در حدیثی رسول اکرم به امیرالمومنین می فرمایند: «وَ لَوْ لَا أَنْ‏ تَقُولَ‏ فِیکَ‏ طَوَائِفُ مِنْ أُمَّتِی مَا قَالَتِ النَّصَاری‏ فِی عِیسَی ابْنِ مَرْیَمَ، لَقُلْتُ فِیکَ قَوْلًا لَاتَمُرُّ بِمَلَإٍ مِنَ النَّاسِ إِلَّا أَخَذُوا التُّرَابَ مِنْ تَحْتِ قَدَمَیْکَ یَلْتَمِسُونَ بِذلِکَ الْبَرَکَة»(2)، علی جان! اگر نبود که طایفه ای در امت من همان سخنی که نصاری درباره عیسی بن مریم گفتند را بازگو کنند امروز مطلبی را درباره تو می گفتم که به واسطه آن در جمع مسلمین مرور نمی کردی مگر اینکه خاک کف کفش تو را به عنوان تبرک بردارند؛ یعنی بسیاری از آنچه درمورد فضائل امیرالمومنین نقل کرده اند و به نحو عمومی به دست ما رسیده است, معارف دم دستی است و اگر آن معارف بلند را می گفتند قابل تحمل نبود. البته آن معارف بلند را هم گفته اند منتها به صورت اسرار که آن هم در دل اهلش باقی مانده است. بنابراین همه اوصاف آن حضرت نقل نشده است اما در عین حال همان اوصاف مطرح شده همه کتب را پر کرده است.

معین

چرا مقام حضرت علی از مقام حضرت موسی بیشتر است؟

محمد

در ابتدا بايد گفت: اگر كمالات وجودي ائمه (ع) دقت شود. بسياري از اين گونه پرسش ها در باب برتري ائمه بر انبياء پيشين از جمله حضرت موسي حل خواهد شد. لذا در ابتدا بايد در اين باب اشاره شود:
ائمه و انبيا داراي مقام عصمت­اند. عصمت مراتب دارد. كامل­ ترين مرتبه عصمت كه از آن به عصمت مطلقه ياد مي شود، از آن ختمي مرتبت و اهل بيت (ع) است. از اين دو مقام ختمي مرتبت و اهل بيت (ع)نه تنها از هرگونه لغزش علمي و عملي مصون و معصوم اند، بلكه مرتكب ترك اولي و انجام كار مكروه نيز نمي شوند. در اين باره در كتاب سيماي اهل بيت در عرفان امام خميني به تفصيل بحث شده است (1) بنابراين يكي از دلايل برتري ائمه (ع) برانبياء پيشين برتري در مراتب عصمت است.

مسعود

اميرمومنان روزي از پيامبر پرسيد: آيا شما افضل هستيد يا جبرئيل؟ حضرت پيامبر فرمود:يا علي ان الله تعالي فضل انبيائه المرسلين علي ملائكة المقربين و فضلنا علي جميع النبيين و المرسلين،‌و الفضل بعدي لك و الائمة من بعدك؛ (2) خداوند انبيا را برفرشتگان برتري داده و مرا بر همه انبيا فضيلت داده و اين فضيلت و برتري بعد از من از آن تو و امامان بعد از توست.
طبق اين حديث معلوم مي­شود كه ائمه (ع) به دليل بهرمندي از نور ولايت مقام ختمي مرتبت از انبيا پيشين برتري دارند.

ثنا

براساس روايات متعدد ائمه از نظرعلم ازانبياء پيشين برتري دارند. چون برخي از علوم الهي راانبياء پيشين نداشتند. ولي ائمه آن را مي­دانند مثلا در روايتي از امام صادق نقل شده كه فرمود: براي خداوند دو نوع علم وجود دارد يك نوع آن را براي ملائكه انبياء و فرستادگان خود ظاهر فرموده كه ما ائمه نيزآن را مي­دانيم. و نوع ديگر علمي است كه آن را مخصوص خود قرارداده وازعلوم مستاثروبرگزيده خداوند است، ولي براي ما ائمه از آن علم نيز نصيبي است . بنابراين ائمه بدلايل گوناگون برانبياء پيشين فضيلت دارند گرچه از مقام ختمي مرتبت پائين­تراند. ولي از انبياء پيشين برتراند.

مقدم

امير مؤمنان و ساير ائمه (ع) ظرفيت وجودي شان بالاتر از انبياي پيشين بوده، ولي اين ظرفيت در واقع به دليل پيوندشان با وجود قدسي ختمي مرتبت است،‌ از همين رو نسبت به مقام ختمي پايين تر و از ساير انبيا برتراند.(5) با توجه به اين گونه مقامات كه براي ائمه ع وجود دارد
و با توجه به رواياتي كه اهل بيت به همراه پيامبر نور واحد دانسته شده اند، شأن و مقام امام اول وساير ائمه ع همانند شأن پيامبر است، اگر چه مقام رسالت را ندارد؛ بنابراين همان گونه كه مي توان بر برتري مقام پيامبر بر حضرت موسي حكم كرد، بر برتري امام علي ( از اين جهت كه نفس نبي و از نور نبي خاتم است) مي توان حكم نمود.

فراز

ین موضوع که بسیاری از مخالفان حق و کسانی که باطل راتأیید و ترویج می کنند و قلم و زبانشان را در کار و خدمت به اهل باطل قرار می دهند، به حق اعتراف می نمایند و در ضمن گفتارشان خود آگاه یا ناخودآگاه، باطلی را که ترویج و تبلیغ می نمایند، محکوم می سازند و، با اهل حق هم صدا می شوند، سابقه زیاد دارد.
در تمام اعصار و بیشتر مواقعی که حق و باطل با هم مواجه و روبرو شده اند، دیده شده و دید می شود که بسیاری از مشرکان و بت پرستان متفقا عقیده توحید را می ستایند. بسیاری از نصارا و مسیحیان و ارباب مذاهب دیگر، از اسلام ستایش های صریح و پر مغز نموده و آن را یگانه راه نجات می شناسند و اعجاز قرآن و رسالت پیغمبر اسلام را تصدیق کرده اند. با این وجود در همان عالم مسیحیت خود باقی مانده اند، تا این که مرده اند: حتی در مواجه های سیاسی و خصوصی و شخصی و غیرمذهبی نیز مکرر دیده می شود که، گاه آن که بر باطل است، به فضیلت طرف مقابل خود اعتراف می نماید.
این مسأله، علل و عوامل مختلفی دارد که همه موارد و عوامل، یا بعضی از آنها در آن موثر واقع می گردد:
1. گاهی فضایل و مناقب در یک طرف به قدری روشن است که طرف دیگر نمی تواند آن فضایل را انکار نماید؛ زیرا مردم و حتی طرفدارانش از گزاف گویی او متنفر می شوند؛ بنابراین، طرف او در لباس اقرار به فضیلت او با وی طرفیت می کند و موقعیت خود را تثبیت می نماید؛ مانند: معاویه و عمر؛ معاویه منکر فضایل حضرت علی (علیه السلام) نمی شود؛ ولی خون عثمان را به گردن آن حضرت می اندازد.
2. گاهی اقرار و اعتراف، ناخودآگاه و با عدم توجه به لوازم آن انجام می شود؛ مانند شخصی که در ضمن محاکمه، مطالبی می گوید که طرف با همان مطالب، او را محکوم می کند و به آن مطالب استناد می نماید.
3. گاهی حب و دوستی تقید و مانوس شدن به مطالبی، شخص را وادار به توجیه و تامل می کند.
4. گاهی ترس و بیم، مانع از تصریح در بیان حق می شود؛ چنان که بسیاری از علمای عامه – مانند صاحب شواهد التنزیل – چنین هستنند.
5. از همه بالاتر حب جاه نیز تأثیر دارد. افراد بسیاری هستند که از بطلان یک مرام اطلاع دارند؛ اما از آن دست بر نمی دارند.
6. گاه یک نوع سفاهت و نادانی وجود دارد؛ همان گونه که درباره سلطان محمد خدابنده گفته شده است که وقتی سوالی مانند این را پرسید، یکی از علما در جواب او گفت:
اتعجب من أصحاب أحمد اذ رضوا – بتأخیر ذی فضل و تقدیم ذی جهل
و أصحاب موسی فی زمان حیاته – رضوا بدلا عن خالق الکون بالعجل
7. در مورد خصومت و انکار حضرت علی (علیه السلام) خصوصیت دیگری نیز وجود دارد و آن عدم طیب ولادت و نفاق است؛ که موجب می شود که حضرت را با اقرار به فضایل، دوست ندارند یا در مرتبه ای که در آن قرار گرفته است، او را قبول نداشته باشند.

مشکات

بسیاری از علمای عامه و به اصطلاح، اهل سنت فضایل و مناقب علی (علیه السلام) را در سطح بسیار عالی و مافوق عادی تصدیق کرده و صریحا به فضایل آن حضرت اقرار و اعتراف می کنند؛ و اکثرا در این که هر کس در راه امیرالمؤمنین (علیه السلام) برود و او را در امر دین، امام خود قرار دهد به راه صواب رفته است، اختلافی ندارند؛ پس چرا و چگونه است که راه خود را ترک نمی کنند و خود را در زمره شیعیان وارد نمی سازد؟

مروت

ین موضوع که بسیاری از مخالفان حق و کسانی که باطل راتأیید و ترویج می کنند و قلم و زبانشان را در کار و خدمت به اهل باطل قرار می دهند، به حق اعتراف می نمایند و در ضمن گفتارشان خود آگاه یا ناخودآگاه، باطلی را که ترویج و تبلیغ می نمایند، محکوم می سازند و، با اهل حق هم صدا می شوند، سابقه زیاد دارد.
در تمام اعصار و بیشتر مواقعی که حق و باطل با هم مواجه و روبرو شده اند، دیده شده و دید می شود که بسیاری از مشرکان و بت پرستان متفقا عقیده توحید را می ستایند. بسیاری از نصارا و مسیحیان و ارباب مذاهب دیگر، از اسلام ستایش های صریح و پر مغز نموده و آن را یگانه راه نجات می شناسند و اعجاز قرآن و رسالت پیغمبر اسلام را تصدیق کرده اند. با این وجود در همان عالم مسیحیت خود باقی مانده اند، تا این که مرده اند: حتی در مواجه های سیاسی و خصوصی و شخصی و غیرمذهبی نیز مکرر دیده می شود که، گاه آن که بر باطل است، به فضیلت طرف مقابل خود اعتراف می نماید.
این مسأله، علل و عوامل مختلفی دارد که همه موارد و عوامل، یا بعضی از آنها در آن موثر واقع می گردد:
1. گاهی فضایل و مناقب در یک طرف به قدری روشن است که طرف دیگر نمی تواند آن فضایل را انکار نماید؛ زیرا مردم و حتی طرفدارانش از گزاف گویی او متنفر می شوند؛ بنابراین، طرف او در لباس اقرار به فضیلت او با وی طرفیت می کند و موقعیت خود را تثبیت می نماید؛ مانند: معاویه و عمر؛ معاویه منکر فضایل حضرت علی (علیه السلام) نمی شود؛ ولی خون عثمان را به گردن آن حضرت می اندازد.
2. گاهی اقرار و اعتراف، ناخودآگاه و با عدم توجه به لوازم آن انجام می شود؛ مانند شخصی که در ضمن محاکمه، مطالبی می گوید که طرف با همان مطالب، او را محکوم می کند و به آن مطالب استناد می نماید.
3. گاهی حب و دوستی تقید و مانوس شدن به مطالبی، شخص را وادار به توجیه و تامل می کند.
4. گاهی ترس و بیم، مانع از تصریح در بیان حق می شود؛ چنان که بسیاری از علمای عامه – مانند صاحب شواهد التنزیل – چنین هستنند.
5. از همه بالاتر حب جاه نیز تأثیر دارد. افراد بسیاری هستند که از بطلان یک مرام اطلاع دارند؛ اما از آن دست بر نمی دارند.
6. گاه یک نوع سفاهت و نادانی وجود دارد؛ همان گونه که درباره سلطان محمد خدابنده گفته شده است که وقتی سوالی مانند این را پرسید، یکی از علما در جواب او گفت:
اتعجب من أصحاب أحمد اذ رضوا – بتأخیر ذی فضل و تقدیم ذی جهل
و أصحاب موسی فی زمان حیاته – رضوا بدلا عن خالق الکون بالعجل
7. در مورد خصومت و انکار حضرت علی (علیه السلام) خصوصیت دیگری نیز وجود دارد و آن عدم طیب ولادت و نفاق است؛ که موجب می شود که حضرت را با اقرار به فضایل، دوست ندارند یا در مرتبه ای که در آن قرار گرفته است، او را قبول نداشته باشند.

ترانه

علی معجزه هم تراز قرآن
«و یقول الذین کفروا لست مرسلا، قل کفی بالله شهیدا بینی و بینکم و من عنده علم الکتاب (11) »;

کافران می گویند: «تو پیامبر نیستی » بگو: همین بس که دو کس میان من و شما گواه باشد، یکی الله و دیگری کسی که علم کتاب در نزد او است.

یعنی هم خدا می داند که من فرستاده اویم و هم کسانی که از قرآن آگاهی دارند.

مقصود از «شهادت خداوند» شهادت از طریق قرآن کریم است، که سند حقانیت قطعی ادعای نبوت است. نظیر آیه 51 سوره عنکبوت. و مصداق «من عنده علم الکتاب » علی علیه السلام است.

«ابن ماجه » از بزرگان اهل سنت در فضایل علی علیه السلام از آن حضرت نقل می کند:

«انا عبدالله، و اخو رسوله صلی الله علیه وآله و انا الصدیق الاکبر لایقولها بعدی الا کذاب »;

یعنی من بنده خدا و برادر رسول خداصلی الله علیه وآله و من بزرگترین تصدیق کننده رسالت هستم، پس از من این اوصاف (مثل صدیق) را جز کذاب ادعا نمی کند

یهیا راد

در قرآن كريم مي خوانيم كه مقام امامت براي حضرت ابراهيم ـ عليه السلام ـ بعد از مقام پيامبري حاصل شد پس مقام امام از مقام پيامبري بالاتر است در حالي كه در روايات زيادي مي خوانيم ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ پيامبر نبوده اند بلكه محدث بوده اند و امام باقر ـ عليه السلام ـ صراحتاً حضرت علي ـ عليه السلام ـ را با وزير سليمان و ذوالقرنين مقايسه مي كنند و تاكيد مي كنند اين دو پيامبر نبوده اند اكنون آن آيه قران با اين احاديث چگونه جمع مي شوند؟

بتول

در پاسخ به سئوال مورد نظر لازم است به نكاتي به طور اختصار اشاره نمائيم:
الف) مقام امامت همان گونه كه در سئوال به آن اشاره شده است برتر از نبوت است. از امام صادق ـ عليه السلام ـ نقل شده كه فرمود: خداي تبارك و تعالي ابراهيم را بنده خود برگزيد پيش از آن كه پيامبر شود، و او را پيامبر نمود پيش از آن كه رسول شود. و او را رسول خود ساخت پيش از آن كه خليل شود، و او را دوست گرفت پيش از آن كه او را امام قرار دهد،
چون همه اين مقامات و مراتب را فراهم آورد فرمود: «اني جاعلك للناس اماما» من تو را امام و رهبر مردم قرار دادم، اين مقام براي ابراهيم بزرگ جلوه كرد عرض نمود: از فرزندام هم به امامت مي رسند؟ خدا فرمود: پيمان من به ستمكاران نمي رسد. شخص غير خردمند نمي تواند پيشواي افراد پرهيزكار و عاقل قرار گيرد و ظالم از نظر خدا، كم خرد است و او نمي تواند در رأس امتي باشد كه در بين آنان افراد متّقي و وارسته وجود دارند.
ب) بين سه مقام نبوت، رسالت و امامت فرق است: نبي كسي است كه پيام خدا را از خدا دريافت مي كند ولي مسئول ابلاغ آن نيست. رسول پيام خدا را دريافت مي كند و مسئول رساندن آن به مردم است.

مقامی

بين سه مقام نبوت، رسالت و امامت فرق است: نبي كسي است كه پيام خدا را از خدا دريافت مي كند ولي مسئول ابلاغ آن نيست. رسول پيام خدا را دريافت مي كند و مسئول رساندن آن به مردم است.
امام پيام را از خدا به صورت وحي دريافت نمي كند اما آن چه توسط جبرئيل بر رسول نازل گشته آن را پاسداري و به مردم ابلاغ مي كند بلكه مأمور و مسئول اجراء و انجام پيام حق نيز مي باشد و بدين دليل چون مسئوليت امام از نبي بالاتر است مقام امامت ازرسالت و نبوّت والاتر است. و لذا وجود امام در اجتماع بشري ضروري است.
در فرهنگ اسلام لزوم امام تا بدان جاست كه در روايت آمده است كه: اگر دو نفر وجود داشته باشند يكي از آن دو، رهبر و پيشواي ديگري است.(2) لازم به ذكر است كه با اين توضيح گمان نشود كه مقام امير المومنين و ائمه اطهار ـ عليهم السلام ـ از پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بالاتر است چون آن حضرت علاوه بر مقام نبوت و رسالت، مقام امامت را نيز دارا بود.
نكته اي كه به نظر مي رسد غفلت از آن باعث ايجاد سئوال مورد نظر شده اين است كه به نظر پرسشگر محترم چنين آمده: از آن جا كه مقام امامت برتر از نبوت است و حضرت ابراهيم ـ عليه السلام ـ بعد از طي مقام خلّت و نبوت به اين مقام نائل گرديده و قرآن كريم به اين مطلب تصريح دارد در حالي كه امامان معصوم ـ عليهم السلام ـ محدّث بوده و به هيچ وجه وحي بر آنان نازل نمي شد و روايات نيز بر اين مطلب صراحت و تاكيد دارند،

مروارید

معناي اين كه مقام امامت از نبوت برتر مي باشند اين نيست كه امامان ما ازمقام نبوت نيز برخوردارند و هيچ كس چنين ادعايي نكرده است و اصولا مقام امامت مترتب و فرع بر نبوت نيست و ملازمه بين اين دو مقام وجود ندارد تا بگوئيم: رواياتي كه دلالت دارند حضرت علي ـ عليه السلام ـ همانند و زير سليمان و يا ذو القرنين مي باشد، با آياتي كه دلالت بر برتري مقام امامت بر نبوت دارند، منافات دارند.
بلكه در قرآن و روايات تصريح به خاتميت نبوت رسول اكرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ شده است در حالي كه امامت جريان دارد و يك حقيقت هميشه جاري تا قيامت خواهد بود. بر اين اساس مي شود كسي امام باشد و مقام اش برتر از نبي باشد در حالي كه داراي مقام نبوت نيست و تنها از مقام امامت كه برتر از نبوت است برخوردار باشد.

خرم

تنها رواياتي از پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ درباره امير المومنين و ائمه از فرزندان او (به ما رسيده) است و (نيز) رواياتي از ائمه راستين بعد از آن حضرت. و (لكن) در قرآن مواردي (مثل آيه مباهله كه علي ـ عليه السلام ـ نفس پيامبر اكرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ شمرده شده است) وجود دارد كه نظريه اول را تقويت مي كند. زيرا در برتري رسول اكرم ـ صلي الله عليه و آله و سلم ـ بر همه انبياء عظام جاي ترديد نيست و علماء اسلام اتفاق نظر دارند وقتي امير المومنين ـ عليه السلام ـ به نص قرآن و ائمه اطهار به تبع آن بزرگوار، نفس پيامبر باشند، داراي همه فضائل آن حضرت به جز نبوت هستند، پس آن ها نيز بر همه انبياء برتري دارند.

قادری

با سلام خدمت حاج فردوسی عزیز من سوالی داشتم
مقام امامان شیعه بالاتر است یا پیامبران الهی؟

مروارید

در منابع دینی روایاتی وجود دارد که افضلیت امامان علیهم السلام را بر انبیا مطرح می کند. برخی از این روایات را ملاحظه کنید:

قطب راوندی با اسنادش از امام صادق علیه السّلام روایت می کند که: «خداوند پیامبران اولو العزم را به وسیله علمشان بر سایر پیامبران ترجیح داده است و ما علم آنان را به ارث بردیم و خدا ما را در فضلشان به آنان فضیلت داده است و به رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله چیزهایی را آموخت که سایر پیامبران از آن اطلاع نداشتند. و ما را هم به علم رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله آگاه گردانید. و ما آنها را به شیعیان خود روایت کردیم، پس کسی که قبول بکند افضل شیعیان است و ما هر جا باشیم شیعیان ما هم آنجا هستند.»

همچنین آن حضرت فرموده است: «آب های کم را می جوئید و نهرهای بزرگ را رها می کنید؟! پرسیدند:منظورتان چیست؟ فرمود: خداوند تمام علوم پیامبران را به پیامبر اسلام صلّی اللَّه علیه و آله وحی کرد و پیامبر هم آن را به علی علیه السّلام سپرد. پرسیدند: علی علیه السّلام اعلم است یا بعضی از پیامبران؟ فرمود: خدا هر کس را که بخواهد شنوائیش را باز می کند، من می گویم رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله علوم تمام پیامبران را داشت و علاوه بر آن، خداوند چیزهایی را به او آموخته بود که به دیگران نیاموخته بود. او هم تمام این علوم را نزد علی علیه السّلام گذاشت، باز شما می گویید علی علیه السّلام اعلم است یا بعضی از پیامبران؟ آنگاه این آیه را تلاوت فرمود: قَالَ الَّذِی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتَابِ، کسی که نزد او دانشی از کتاب [ الهی ] بود، بعد انگشتانش را از هم گشود و به سینه اش گذاشت و گفت: نزد ماست به خدا سوگند تمام علم کتاب.»

از امام باقر علیه السّلام روایت شده است که فرمود: موسی از عالم(خضر) مسأله ای را پرسید ولی او پاسخ آن را ندانست، عالم هم از موسی مسأله ای را پرسید که موسی نتوانست پاسخ آن را بگوید و اگر من آنجا حاضر بودم، پاسخ هر دو را می دادم و چیزی از آن دو می پرسیدم که از پاسخ آن عاجز بودند.

عبد اللَّه بن ولید سمّان می گوید: امام باقر علیه السّلام از من پرسید: ای عبد اللَّه! در باره علی و موسی و عیسی علیه السّلام چه می گویی؟ گفتم: در باره آنان چه می توانم بگویم؟ فرمود: او به خدا سوگند! از آن دو اعلم بود. سپس فرمود: مگر شما نمی گویید آنچه را که پیامبر اسلام صلّی اللَّه علیه و آله دارد علی علیه السّلام هم دارد؟ گفتم: آری، ولی مردم انکار می کنند.

فرمود: با این فرمایش خداوند به موسی علیه السّلام با آنان مباحثه کن که می فرماید: وَ کَتَبْنَا لَهُ فِی الْأَلْوَاحِ مِنْ کُلِّ شَی ءٍ مَوْعِظَةً و در الواح [ تورات ] برای او در هر موردی پندی، و برای هر چیزی تفصیلی نگاشتیم، در این آیه خداوند به ما فهمانده است که همه چیز را برای او ننوشته است. و به عیسی علیه السّلام فرموده است: وَ لِأُبَینَ لَکُمْ بَعْضَ الَّذِی تَخْتَلِفُونَ فِیهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَ أَطِیعُونِ و چون عیسی دلایل آشکار آورد، گفت: « به راستی برای شما حکمت آوردم، و تا در باره بعضی از آنچه در آن اختلاف می کردید برایتان توضیح دهم. پس، از خدا بترسید و فرمانم ببرید.»

و اینجا هم به ما فهمانده که تمام چیزها را برای عیسی علیه السّلام بیان نکرده است.

و به محمّد صلّی اللَّه علیه و آله فرموده است: وَ جِئْنَا بِکَ شَهِیداً عَلَی هٰؤُلاَءِ وَ نَزَّلْنَا عَلَیکَ الْکِتَابَ تِبْیاناً لِکُلِّ شَی ءٍ وَ هُدًی وَ رَحْمَةً وَ بُشْرَی لِلْمُسْلِمِینَ و تو را [ هم ] بر این [ امت ] گواه آوریم، و این کتاب را که روشنگر هر چیزی است و برای مسلمانان رهنمود و رحمت و بشارتگری است، بر تو نازل کردیم. و فرمود در باره آیه: قُلْ کَفَی بِاللَّهِ شَهِیداً بَینِی وَ بَینَکُمْ وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتَابِ بگو: « کافی است خدا و آن کس که نزد او علم کتاب است، میان من و شما گواه باشد». فرمود: به خدا سوگند! ما را قصد کرده است و علی، نخستین ما و افضل ما و بهترین ما بعد از پیامبر صلّی اللَّه علیه و آله می باشد.

زینب

بخشی از دعای ندبه:

أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِيٌّ بَابُهَا فَمَنْ أَرَادَ الْمَدِينَةَ وَ الْحِكْمَةَ فَلْيَأْتِهَا مِنْ بَابِهَا ثُمَّ قَالَ أَنْتَ أَخِي وَ وَصِيِّي وَ وَارِثِي لَحْمُكَ مِنْ لَحْمِي وَ دَمُكَ مِنْ دَمِي وَ سِلْمُكَ سِلْمِي وَ حَرْبُكَ حَرْبِي وَ الْإِيمَانُ مُخَالِطٌ لَحْمَكَ وَ دَمَكَ كَمَا خَالَطَ لَحْمِي وَ دَمِي وَ أَنْتَ غَدا عَلَى الْحَوْضِ خَلِيفَتِي وَ أَنْتَ تَقْضِي دَيْنِي وَ تُنْجِزُ عِدَاتِي وَ شِيعَتُكَ عَلَى مَنَابِرَ مِنْ نُورٍ مُبْيَضَّةً وُجُوهُهُمْ حَوْلِي فِي الْجَنَّةِ وَ هُمْ جِيرَانِي وَ لَوْ لا أَنْتَ يَا عَلِيُّ لَمْ يُعْرَفِ الْمُؤْمِنُونَ بَعْدِي وَ كَانَ بَعْدَهُ هُدًى مِنَ الضَّلالِ وَ نُورا مِنَ الْعَمَى وَ حَبْلَ اللَّهِ الْمَتِينَ وَ صِرَاطَهُ الْمُسْتَقِيمَ

من شهر علمم و على در آن شهر است،پس هر كه اراده شهر علم و حكمت كند،بايد از در آن وارد شود،سپس گفت:تو برادر و جانشين و وارث منى،گوشتت از گوشت من،و خونت از خون من،و آشتى با تو،آشتى با من،و جنگ با تو،جنگ با من است،و ايمان با گوشت و خونت آميخته شده،چنان‏كه با گوشت و خون من درآميخته و تو فرداى قيامت كنار حوض كوثر جانشين منى،و تو قرضم را مى‏پردازى،و به وعده‏هاى من وفا مى‏كنى،و شيعيان تو بر منبرهايى‏ از نورند،درحالى‏كه رويشان سپيد،و در بهشت پيرامون من،و همسايگان منند،و اگر تو اى على نبودى،اهل ايمان پس‏ از من شناخته نمى‏شدند،و آن حضرت پس از پيامبر،مايه هدايت از گمراهى،و نور از نابينايى و ريسمان استوار خدا و راه راست او بود.

دلیری

آیا از لحاظ مقام، حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله بر حضرت امیرالمومنین علی علیه السلام برتری دارد؟

سمیرا

در مورد مقام پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله شکی نیست که از همه ما سوی الله حتی از حضرت علی علیه السلام برتری دارد چنانکه حضرت علی می فرماید:

من هر چه دارم از پیامبر(ص) کسب کردم.

در عین حال بر طبق ادله ای از قرآن و روایات یک نوع تساوی بین پیامبر(ص) و علی(ع) مگر در اموری که استثناء شده است ملاحظه می نمائیم.

مثلا در آیه مباهله، حضرت علی(ع) و پیامبر(ص) به یک تعبیر بیان شده اند که همان ” انفسنا ” باشد یعنی خداوند بین حضرت علی(ع) و پیامبر(ص) در عبارت فرقی نگذاشته و علی(ع) را به منزله نفس پیامبر(ص) قرار داده است.

و نیز در حدیث منزلت آمده است که پیامبر(ص) به حضرت علی(ع) فرمود:

یا علی انت منی بمنزله هارون من موسی الا انه لا نبی بعدی. ”

علاوه روایات فراوانی وجود دارد که بیان می دارند:

پیامبر(ص) و علی(ع) از یک نور هستند.

بر این اساس می توان گفت تا زمانی که دلیلی بر اختصاص صفتی برای پیامبر صلی الله علیه و آله نیافتیم آن صفت قابل اسناد به حضرت علی علیه السلام نیز می باشد

عالیه

رسول خدا صلی الله علیه و آله به جابربن عبدالله انصاری فرمود:« علی در پیشگاه خداوند جایگاه والا و پاداش های فراوانی دارد که به هیچکدام از فرشتگان مقرب و پیامبران مرسل چنین مقام و پاداشی نداده است. دوستی با علی بر هر مسلمانی واجب است، زیرا او تقسیم کننده بهشت و دوزخ است و هیچکس حق عبور از صراط را جز با بیزاری جستن از دشمنان او ندارد.»

حسن زاده

آيا مقام حضرت ابراهيم (ع) بالاتر است‏ يا مقام حضرت على (ع)؟

مسعود

مقام حضرت على(ع) افضل از ديگر انبياء غير از حضرت خاتم المرسلين (ص) مى‏باشد. در رابطه با دليل اين مساله ابتدا بايد توجه داشته باشيد كه نوعا در مسائل مختلف سه گونه استدلال وجود دارد: عقلى، نقلى و حسى

(1) دلايل عقلى در رابطه با امور كلى مى‏باشند و در چنين موردى كه مقايسه دو امر جزئى است نبايد در جست و جوى آن بود. زيرا خارج از قلمرو و براهين عقلى است.

(2) دليل حسى نيز وجود ندارد زيرا اولا ما نظاره‏گر تمام اعمال و حركات آنها نيستيم تا با مقايسه شهودى از طريق كنش آنها حكم به برترى يكى بر ديگرى نمائيم. ثانيا اصلا فضايل و مقامات تجربه‏پذير نيستند مگر آن كه خواصى از طريق تجربه باطنى حقايقى را دريافت دارند.

(3) تنها مى‏ماند دليل نقلى. اين گونه ادله نيز چند دسته‏اند: روايات خاص و صريح، روايات صريح و عام و روايات غير صريح.

الف) دسته اول رواياتى است كه به صراحت‏بر فضيلت امير المؤمنين (ع) بر شخص حضرت ابراهيم(ع) دلالت دارد. مانند احتجاج خود آن حضرت. چنان كه در احتجاج طبرسى آمده است كه از آن حضرت پيرامون اين مساله سؤال شد و فرمودند: من از ابراهيم (ع) برتر مى‏باشم. زيرا وقتى خداوند از قيامت و برانگيخته شدن مردگان با وى سخن گفت از خداوند درخواست نمود كه چگونگى آن را به وى بنماياند. خطاب آمد: «اولم تؤمن؟» جواب داد: «ليطمئن قلبى‏». ولى من در مرتبه‏اى از يقين هستم كه «لو كشف الغطاء ما ازددت يقينا. اگر همه پرده‏هاى غيب كنار رود اندكى بر يقينم افزوده نگردد». زيرا آن را اندك كاستى نيست تا بدين وسيله جبران گردد.

ب) روايات عام آنهايند كه فضيلت امير المؤمنين (ع) بر ديگر انبياء را به طور عام و مطلق دلالت دارند بدون آنكه در آنها نام شخص حضرت ابراهيم (ع) ذكر شده باشد. از جمله در جلد 11 بحار الانوار (ص 139 ب 2 ح 6) آمده است: «قال رسول الله (ص): ان الله فضل انبياء المرسلين على ملائكة المقربين و فضلنى على جميع الانبياء و المرسلين و الفضل بعدى لك يا على و الملائكة من بعدك‏». اين مضمون در جلد 26 ص 335 نيز آمده است. ج) دسته سومى رواياتى است كه لفظا و صراحتا فضيلت‏بر برترى حكم نمى‏راند، بلكه برترى پنج تن از ديگر مخلوقات از آنها استنباط و كشف مى‏شود. از جمله: 1- احاديثى كه نشان مى‏دهد حضرت آدم (ع) نور پنج تن را در عرش الهى مشاهده كرد.

2- احاديثى كه پيرامون توسل انبياء گذشته به اهل بيت (ع) وجود دارد.

3- حديث قدسى مرسله‏اى كه در آن خداوند به پيامبر (ص) فرموده است: «اگر تو نبودى جهان را نمى‏آفريدم و اگر على (ع) نبود تو را نمى‏آفريدم و اگر فاطمه (س) نبود هيچ يك را».

نوید

با صلوات بر محمد و آل محمد
و سلام وعرض ادب
در جواب باید عرض شود که مقام حضرت على(ع) افضل از ديگر انبياء غير از حضرت خاتم المرسلين(ص) مى‏ باشد. در رابطه با دليل اين مساله ابتدا بايد توجه داشته باشيد كه نوعا در مسائل مختلف سه گونه استدلال وجود دارد:
1- عقلى: دلايل عقلى در رابطه با امور كلى مى‏ باشند و در چنين موردى كه مقايسه دو امر جزئى است نبايد در جست و جوى آن بود. زيرا خارج از قلمرو و براهين عقلى است.
2- حسى: دليل حسى نيز وجود ندارد زيرا اوّلاً ما نظاره‏ گر تمام اعمال و حركات آنها نيستيم تا با مقايسه شهودى از طريق كنش آنها حكم به برترى يكى بر ديگرى نمائيم. ثانيا اصلاً فضايل و مقامات تجربه‏ پذير نيستند مگر آن كه خواصى از طريق تجربه باطنى حقايقى را دريافت دارند.
3- نقلى: تنها مى‏ ماند دليل نقلى. اين گونه ادله نيز چند دسته‏ اند:
الف) روايات خاص و صريح: دسته اول رواياتى است كه به صراحت‏ بر فضيلت امير المؤمنين(ع) بر شخص حضرت ابراهيم(ع) دلالت دارد. مانند احتجاج خود آن حضرت، چنان كه در احتجاج طبرسى آمده است كه از آن حضرت پيرامون اين مساله سؤال شد و فرمودند: من از ابراهيم(ع) برتر مى‏ باشم. زيرا وقتى خداوند از قيامت و برانگيخته شدن مردگان با وى سخن گفت از خداوند درخواست نمود كه چگونگى آن را به وى بنماياند. خطاب آمد: «اولم تؤمن؟» جواب داد: «ليطمئن قلبى‏». ولى من در مرتبه‏ اى از يقين هستم كه «لو كشف الغطاء ما ازددت يقينا» اگر همه پرده‏ هاى غيب كنار رود اندكى بر يقينم افزوده نگردد». زيرا آن را اندك كاستى نيست تا بدين وسيله جبران گردد.
ب) روايات صريح و عام: رواياتی كه فضيلت امير المؤمنين(ع) بر ديگر انبياء را به طور عام و مطلق دلالت دارند بدون آنكه در آنها نام شخص حضرت ابراهيم(ع) ذكر شده باشد. از جمله در جلد 11 بحار الانوار (ص 139 ب 2 ح 6) آمده است: «قال رسول الله(ص):ان الله فضل انبياء المرسلين على ملائكة المقربين و فضلنى على جميع الانبياء و المرسلين و الفضل بعدى لك يا على و الملائكة من بعدك‏». اين مضمون در جلد 26 ص 335 نيز آمده است.
ج) روايات غير صريح: رواياتى است كه لفظا و صراحتا بر فضيلت و برترى حكم ندارند، بلكه برترى پنج تن از ديگر مخلوقات از آنها استنباط و كشف مى‏ شود. از جمله:
1- احاديثى كه نشان مى‏ دهد حضرت آدم(ع) نور پنج تن را در عرش الهى مشاهده كرد.
2- احاديثى كه پيرامون توسل انبياء گذشته به اهل بيت(ع) وجود دارد.
3- حديث قدسى مرسله‏ اى كه در آن خداوند به پيامبر(ص) فرموده است: «اگر تو نبودى جهان را نمى‏ آفريدم و اگر على(ع) نبود تو را نمى‏ آفريدم و اگر فاطمه(س) نبود هيچ يك را».

وحید

سلام علیکم و رحمة الله و برکاته،
تا جایی که حقیر دیده‌ام این موضوع در یان علمای شیعه اختلافی نیست که شأن اهل بیت علیهم‌السلام از تمامی انبیاء سلف و ملائک مقرب و هر مخلوق دیگری بالاتر است …
دلایل روایی مانند حدیثی که در ذیل آیه‌ی «وَإِنَّ مِن شِيعَتِهِ لَإِبْرَ‌اهِيمَ» آمده است که در آن حضرت ابراهیم علیه‌السلام شیعه‌ی حضرت امیرالمؤمنین علیه‌السلام شمرده شده‌اند و البته بسیاری روایات دیگر که تعدادشان بسیار زیاد و جهت دلالت‌هایشان متعدد است
دلایل عقلانی-نقلی مانند اینکه در قرآن در آیه‌ی مباهله حضرت علی علیه‌السلام نفس پیامبر خاتم صلی‌الله‌علیه‌وآله شمرده شده‌اند و نفس پیامبر خانم صلی‌الله‌علیه‌وآله هم از تمامی انبیاء دیگر شأن بالاتری دارد
یا علی علیه‌السلام

ازاده

«محمّد بن طلحه شافعى» از رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) نقل می‌کند که حضرت فرمود: «مَنْ اَرَادَ اَنْ يَنْظُرَ اِلَى آدَمَ فِى عِلْمِهِ وَ اِلَى نُوحٍ فِى تَقْوَاهُ وَ اِلَى اِبْرَاهِيمَ فِى حِلْمِهِ وَ اِلَى مُوسَى فِى هَيْبَتِهِ وَ اِلَى عِيسَى فِى عِبَادَتِهِ فَلْيَنْظُرْ اِلَى عَلِىِّ بْنِ اَبِيطَالِب؛ هر كس می‌خواهد به «آدم» ابو البشر در علم و دانش، و به «نوح »در تقوا، و به «ابراهيم» در حلم و شكيبایی، و به «موسى» در هيبت و جلال، و به «عيسى» در عبادت نگاه كند، به علىّ بن ابي‌طالب نگاه کند».[1]

«فخر رازى» از علمای طراز اول اهل سنت نیز در تفسير آيه مباهله[آل عمران/ 61] بعد از آن‌كه مى‏‌گويد كه از این آیه استفاده مى‏‌شود كه «على»(علیه‌السلام) نفس رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) بوده است؛ می‌گوید: لازمه‏ این سخن این است که علی بن ابی‌طالب(علیه‌السلام) از جمیع انبیاء هم بالاتر باشد، زیرا بدون شک رسول خدا(صلی‌الله‌علیه‌وآله) از جمیع انبیاء بالاتر و با فضیلت‌تر است.
سپس می‌گوید موید این سخن، این روایت از پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) است که مورد اتفاق جمیع فرق اسلامی است؛ که حضرت فرمود: «من اراد ان يرى آدم فى علمه، و نوحا فى طاعته، و ابراهيم فى خلّته، و موسى فى هيبته، و عيسى فى صفوته فلينظر الى علىّ بن ابيطالب: هر كس بخواهد آدم را در علمش؛ نوح را در طاعتش، ابراهيم را در خلّتش، و موسى را در هيبتش، و عيسى را در برگزيدگى‌ و خلوصش ببيند، بايد علىّ بن ابی‌طالب(علیه‌السلام) را ببيند». سپس می‌گويد: اين حديث بیان می‌کند كه تمام كمالاتى كه در آن پيمبران جدا جدا بوده است، در علىّ بن ابی‌طالب[علیه‌السلام] جمع شده است، و اين یعنی حضرت از تمام پيامبران بالاتر است.[2] «شيخ سليمان قندوزى حنفى» نیز همین روایت را در کتب خود نقل می‌کند.[3]
با توجه به این روایت و امثال آن که در منابع اهل سنت نیز به شکل فراوانی وجود دارد؛ طبق فرموده پیامبر اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله) امیرالمومنین(علیه‌السلام) تمام خصوصیات و اخلاق بارز جمیع انبیاء را دارند و با این حساب بر تمامی آنها برتری دارد و افضل انسان‌هاست از ابتدای خلقت تا روز قیامت، البته بعد از نبی اکرم(صلی‌الله‌علیه‌وآله).

———————————————–
پی‌نوشت:
[1]. مطالب السّئول، ص 22؛ الفصول المهمّة، ص 121.
[2]. تفسير فخر رازى، ذیل آيه مباهله، ج 7، ص 86.
[3]. ينابيع المودّة، ص 214؛ هم‌چنین این روایت در این منابع هم وارد شده است: المناقب، ص 49 و ص 245؛ الرّياض النّضرة، ج 2، ص 217؛ شرح نهج البلاغه، ج 2، ص 229.

بانو

صعصعه بن صوحان زمانی که امیرالمومنین ضربت خورده بود بر ایشان وارد شد و عرض کرد: یا امیرالمومنین شما برترید بر آدم ابوالبشر؟ فرمود: زشت است که مرد از پاکی خود بگوید؛ ولی خداوند به آدم فرمود: تو و همسرت در بهشت مسکن گزینید و از نعمت های فراوان آن استفاده کنید و به این درخت نزدیک نشوید، که در آن صورت از ظالمین خواهی بود.

اما خدا بسیاری چیزها را بر من مباح کرده بود که من به آنها نزدیک نشدم.
صعصعه عرضه داشت شما برترید یا نوح؟ فرمود: نوح قومش را نفرین کرد درحالی که من آنانی را که به من ظلم کردند نفرین نکردم و فرزند او کافر بوددرحالی که دو فرزند من سید جوانان بهشتند.
صعصعه گفت شما برترید یا موسی؟ فر مود: خداوند موسی را به سوی فرعون فرستاد پس موسی گفت: که من کسی از آنها را کشته ام و میترسم آنان مرا بکشندودرحالی که من به دستور پیامبر سوره برائت را برای قریشیان خواندم بدون آنکه بترسم در حالی که بسیاری از شجاعانشان را کشته بودم.
صعصعه گفت شما برترید یا عیسی بن مریم؟ فرمود:مادر عیسی در بیت المقدس بود هنگامی که ولادت او رسید ندایی گفت از این مکان خارج شو که اینجا محل عبادت است نه ولادت درحالی که مادر من وقتی وضع حملش نزدیک شد در حرم بود پس دیوار کعبه شکافته شد و همان ندا گفت داخل شو پس به وسط خانه وارد شد و این فضیلت برای هیچکس نیست، چه قبل من و چه بعد من.
الانوارالنعمانیه ج1 ص27و28

ایوب

دوست عزیز در حدیث صحیح که در منابع روایی شیعه و سنی ذکر شده از رسول خدا منقول است که « احدی با ما اهل بیت مقایسه نمیشود .»

یعنی هیچ کس ( حتی انبیاء الهی علیهم السلام ) با اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام در هیچ زمینه ای قابل قیاس نیستند ( چه مقام ، چه علم ، چه عصمت و … ) . چه برسد به اینکه برابر یا بالاتر از اهل بیت باشند !!!

سبا

علم امیرالمومنین که یکی از خصوصیات ایشان است موجب آگاهی ایشان به کائنات و احوال انسان هاست. در روایت نقل شده است که امام وقتی به دنیا می آید دستانش روی زمین و صورتش رو به آسمان است، با این کار همه علومی که در زمین است را در قبضه خودش می گیرد و ندای ملکی را می شنود که از باطن عرش با ایشان به این مضمون سخن می گوید که خدا شما را برگزیده است پس آماده شوید و شروع می کند از ایشان تعریف کردن؛ امام با شنیدن این تعاریف به نشانه تواضع در مقابل خداوند متعال این آیه را می خوانند: «شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ وَ الْمَلائِکَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ لا إِلهَ إِلاَّ هُوَ الْعَزیزُ الْحَکیمُ»(آل عمران/18)؛ وقتی این آیه را می خوانند و این گونه به توحید شهادت می دهند خداوند درهای علم اولین و آخرین را به رویشان باز می کند و به او خصوصیتی می دهد که می تواند روح را مشاهده کند. همان حقیقتی که در قرآن در سوره قدر و… از او کلام به میان آمده است که «تَنَزَّلُ الْمَلائِکَةُ وَ الرُّوحُ» چرا که روح غیر از همه ملائکه و اعظم از همه آن هاست) بنابراین امام در همان بدو تولد دارای ظرفیتی است که می تواتد روح را ببیند، چرا که مشاهده ملائکه سخت است و جبرئیل را فقط انبیاء مرسل می توانند ببینند اما مشاهده روح از آن هم سخت تر است. امام وقتی به امامت می رسد عمودی از نور بین او و خدای متعال قرار می گیرد که در آن همه خصوصیات و سرشت انسان ها نمایان است.

مظلوم

روایتی از امام صادق(ع) نقل شده است که «قَدْ وَلَدَنِی رَسُولُ اللَّهِ ص وَ أَنَا أَعْلَمُ‏ کِتَابَ‏ اللَّهِ‏ وَ فِیهِ بَدْءُ الْخَلْقِ وَ مَا هُوَ کَائِنٌ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَةِ وَ فِیهِ خَبَرُ السَّمَاءِ وَ خَبَرُ الْأَرْضِ وَ خَبَرُ الْجَنَّةِ وَ خَبَرُ النَّارِ وَ خَبَرُ مَا کَانَ وَ خَبَرُ مَا هُوَ کَائِنٌ أَعْلَمُ ذَلِکَ کَمَا أَنْظُرُ إِلَی کَفِّی إِنَّ اللَّهَ یَقُولُ فِیهِ تِبْیَانُ کُلِّ شَیْ‏ء»(11)، من فرزند رسول الله هستم و همه کتاب الهی را می دانم ، من از آن چه بوده و خواهد بود خبر دارم و خبر آسمان ها و زمین را می دانم. بعضی از اطرافیان حضرت ظرفیت نداشتند و گفتند: این حرف ها چیست که امام می زند؟!

حضرت عرض کردند که: خداوند درباره قرآن فرموده اند «تِبْیاناً لِکُلِّ شَیْ‏ءٍ»(نحل/89)، همه حقایق در قرآن است و علم قرآن نیز پیش ما اهل بیت است».
بنابراین سرچشمه علم امیرالمومنین، علم الهی است و همه علومی که در نزد نبی اکرم است در خدمت امیرالمومنین است؛ لذا اگر کسی می خواهد به علم برسد باید نزد نبی اکرم بیاید چون همه علم را خداوند به ایشان داده است و باب این علم نیز امیرالمومنین است «أَنَا مَدِینَةُ الْعِلْمِ‏ وَ عَلِیٌّ بَابُهَا». اگر کسی می خواهد درهای معرفت الهی به رویش باز شود باید نزد امیرالمومنین برود.

رضا

یکی از اسامی امیرالمومنین در قرآن این است: «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتابِ»، کسی که همه علم الکتاب در نزد اوست. از امام صادق در کافی نقل شده است که: «آیا در قرآن دیده ای که خداوند در باب کسی که در خدمت حضرت سلیمان بود و علم الکتاب داشت و تخت بلقیس را از یمن به شام آورد می فرماید: «عِفْریتٌ مِنَ الْجِنّ أَنَا آتیکَ بِهِ قَبْلَ أَنْ تَقُومَ مِنْ مَقامِ»(نمل/39)، عفریتی از میان جن ها به سلیمان پاسخ داد قبل از این که از جایت برخیزی تخت را حاضر می کنم.

بعد قرآن می فرماید: «قالَ الَّذی عِنْدَهُ عِلْمٌ مِنَ الْکِتاب»(نمل/40)، کسی که در نزد او علمی از کتاب بود نه همه علم الکتاب از اسم اعظمی که در نزدش بود استفاده کرد و در یک چشم به هم زدن فاصله بین یمن تا شام را جمع کرد و تخت را آورد و بعد زمین را دوباره پهن کرد. امام صادق به صدیق فرمود: می دانی آن شخص چقدر علم الکتاب داشت؟

گفت: خیر، حضرت فرمود: او فقط دارای قطره ای از دریای علم الکتاب بود! بعد فرمودند: «وَ اللَّهِ عِنْدَنَا عِلْمُ‏ الْکِتَابِ‏ کُلُّه»، همه علم الکتاب در نزد ماست ». حتی در بعضی از روایات آمده است که آن شخص به اندازه ایی که پر پشه هنگام تماس با آب از آن برخوردار می شود به همان اندازه از علم الکتاب بهره مند بود. لذا ائمه به همه عالم احاطه دارند.

شبیر

این تعبیر از خود امیرالمومنین است که فرمودند: «فَلَا سَوَاءٌ مَنِ‏ اعْتَصَمَ‏ النَّاسُ بِهِ وَ لَا سَوَاء» آن کسی که دیگران به دامن او چنگ زدند و شاگردی او را کردند و می خواهند از او معارف را یاد بگیرند با آن کسی که شما دست به دامن او زده اید مساوی نیست. بعد توضیح دادند که «حَیْثُ ذَهَبَ النَّاسُ إِلَی عُیُونٍ کَدِرَة یُفْرَغُ بَعْضُهَا فِی بَعْض‏»، دیگران به سوی چشمه هایی رفتند که آلوده است و نمی جوشد بلکه از ظرفی به ظرف دیگری می ریزد؛ «وَ ذَهَبَ مَنْ ذَهَبَ إِلَیْنَا إِلَی عُیُونٍ صَافِیَةٍ تَجْرِی بِأَمْرِ رَبِّهَا لَا نَفَادَ لَهَا وَ لَا انْقِطَاع» ولی آن کسانی که رو به ما آورده اند ‏به سوی چشمه هایی آمده اند که زلال است و به اذن پروردگار جاریست و هیچ پایانی ندارد.

علم ائمه (ع) علم نا متناهی است چرا که علم آنان متصل به علم الهی است؛ ائمه «خُزَّانَ‏ الْعِلْم‏» و «حَمَلَةِ کِتَابِ‏ اللَّهِ‏» هستند که این تعبیر در زیارت جامعه موجود است.‏ خلاصه این که همه علومی که نزد انبیاء بود به نحو اتم و اکمل در نزد حضرت علی (ع) است و این تازه همه علوم حضرت نیست.

دنیا

امام صادق(ع) از یکی از شیعیانش پرسیدند: «نظر دوستاران ما راجع به امیرالمومنین و مقایسه ایشان نسبت به سایر انبیا چیست؟ او گفت: آقا، منظور شما کدام ویژگی حضرت است؟ فرمودند: علم ایشان، پاسخ داد: آنان امیرالمومنین را خیلی بزرگ می دانند اما انبیاء اولوالعظم (حضرت محمد (ص)، حضرت عیسی، حضرت موسی، حضرت ابراهیم و حضرت نوح) را اعلم از ایشان می دانند. حضرت پاسخ دادند: خیر، امیرالمنین افضل هستند. آن شخص با تعجب پرسید: آیا واقعا امیرالمنین از همه انبیا افضل هستند؟! حضرت فرمودند: «إِنَّ اللَّهَ یَفْتَحُ‏ مَسَامِعَ‏ مَنْ یَشَاء»، خدای متعال اگر بخواهد کسی را هدایت کند گوش دلش را باز می کند تا حرف را بفهمد و اگر قصد هدایت کسی را نداشته باشد گوش دل را می بندد؛ یعنی می شنود ولی نمی فهمد. بعد حضرت در ادامه توضیح دادند که من می گویم هرچه نزد همه انبیا بود نزد امیرالمومنین است اما «هُوَ یَسْأَلُنِی هُوَ أَعْلَمُ أَمْ بَعْضُ النَّبِیِّین»‏ تو می گویی امیرالمونین افضل است یا انبیاء اولوالعظم؟!

البته سخن در باب وجود مقدس رسول الله نیست زیرا «أَنَا مَدِینَةُ الْعِلْمِ‏ وَ عَلِیٌّ بَابُهَا» «أَنَا دَارُ الْحِکْمَةِ وَ عَلِیٌّ بَابُهَا»( همه علوم نبی اکرم و امیرالمومنین یکی است چراکه امیرالمومنین جان نبی اکرم است که در آیه شریفه مباهله آمده است «وَ أَنْفُسَنا وَ أَنْفُسَکُمْ»(آل عمران/61)

رشید

روایت دیگری از امام صادق(ع) نقل شده است که: «یَمُصُّونَ الثِّمَادَ، وَ یَدَعُونَ النَّهَرَ الْعَظِیم‏»)، این مردم آب های تهمانده بر که ها را با اشتها می مکند ولی نهر عظیم را رها کردند، شخصی عرض کرد: نهر عظیم کیست؟ فرمود: وجود مقدس رسول الله (ص)، بعد در ادامه حضرت توضیح دادند که: هر سنتی که در پیامبران بوده است در وجود مقدس نبی اکرم (ص) جمع شده است». در ادامه روایت حضرت فرمود: «خداوند متعال همه آن چه که به سایر انبیاء داد بلکه بالاتر از آن را به پیامبر عطا کرد، و بعد آنچه نزد نبی اکرم بود به امیرالمومنین منتقل شد»، لذا امیرالمومنین نیز نهر عظیمی هستند که مردم آن را رها کرده و به دنبال دیگران رفته اند در حالی که علم امیرالمومنین علم زلال و پاک و مطهر است اما علم دیگران محدود و آلوده است.

ماجده

یکی از آیات قرآن که به وجود مقدس امیرالمومنین تفسیر شده و نازل به علوم ایشان است آیه معروف سوره رعد است. از امیرالمومنین(ع) سؤال شد که سرآمد فضائل شما چیست؟ حضرت در پاسخ این آیه را فرمودند: «وَ یَقُولُ الَّذینَ کَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلاً»(رعد/43)، ای پیغمبر ما کفار ادعا می کنند که شما رسول نیستی و حرف هایی که میزنی از طرف خودت است و خودت به دنبال اقدامات اصلاح طلبانه هستی! ای پیامبر ما، به این ها بگو من دو شاهد دارم که گواه رسالت من هستند و این دو مرا کفایت می کند و با بودن این دو پذیرفتن یا نپذیرفتن شما برایم فرقی ندارد؛ این دو شاهد عبارتند از: «قُلْ کَفی‏ بِاللَّهِ شَهیداً بَیْنی‏ وَ بَیْنَکُم»، یکی الله تبارک و تعالی است که شاهد رسالت من است و دیگر شاهدی که در کنار نام خداوند آمده است: «وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْکِتاب»، آن کسی است که همه علم الکتاب در نزد اوست.

طلایی

امیرالمومنین فرمود: «إِنَّ هَاهُنَا لَعِلْماً جَمّاً وَ أَوْمَأَ إِلَی صَدْرِهِ بِیَدِهِ لَمْ أُصِبْ لَهُ حَمَلَةً»، در سینه من معارف فراوانی است، کاش کسانی بودند و می توانستند این معارف را تحمل کنند تا من به آن ها بگویم، چراکه تحمل معارف اهل بیت کار دشواریست «إِنَّ أَمْرَنَا صَعْبٌ‏ مُسْتَصْعَبٌ‏، یک پیغمبر و یا ملک مقرب و یا عبدی که خدا او را امتحان کرده است باید بیاید تا ما بتوانیم معارف را به او بگوییم. روایت داریم که پیغمبر فرمود علت این که سلمان معارف ما را می فهمید این بود که «سَلْمَانُ‏ مِنَّا أَهْلَ‏ الْبَیْتِ‏»، سلمان چون محرم این خانه بود درهای معارف به رویش باز شده بود. حتی در باب سلمان از وجود مقدس رسول اکرم و امیرالمومنین روایت داریم که «کَانَا یُحَدِّثَانِهِ‏ بِمَا لَا یَحْتَمِلُهُ غَیْرُهُ مِنْ مَخْزُونِ عِلْمِ‏ اللَّهِ‏ وَ مَکْنُونِه‏»، از علوم پوشیده الهی مرتب با سلمان گفتگو می کردند. بنابراین انسان هایی بوده اند که معارف بلند به آن ها گفته می شده است اما اجازه نشر این معارف به آن ها داده نمی شده است. در احوالات جابر بن یزید جوفی نقل شده است که امام صادق (ع) هزار حدیث را برای او بیان کردند اما گفتند که این احادیث مخصوص خود توست و نباید این ها را برای دیگران بازگو کنی چون تحمل نمی کنند و سوء فهم پیدا میشود. لذاست که بسیاری از معارف در سینه ها باقیمانده است اما همین هایی که از ائمه نقل شده است گویای عظمت و بزرگی این اشخاص است.

فاطمه

یکی از علائم امامت علوم امام (ع) است. اگر بخواهیم علم حضرت را دنبال کنیم همین کتاب نهج البلاغه ای که در اختیار ما است کفایت می کند. در دورانی که امیرالمومنین در کنار وجود مقدس رسول اکرم زندگی می کردند سخنی جز به مقدار اندک از ایشان نقل نشده است؛ در آن دوران ایشان در بعضی از موارد به اصرار نبی اکرم سخنی را می فرمودند. در بیست و پنج سال بعد از نبی اکرم که دوران خانه نشینی حضرت بود هم آنچه از حضرت نقل شده کم است.

میلاد

به نام خدا
سلام علیکم.
در کتاب آشنایی با منهاج فردوسیان در جایی صحبت از طینت نامناسب شده که انسان هایی انسان نما هستند و آنها را جدا از کافران کرده اید(فرمودید هیزم کافران هستند و…)!!!!. لطفا این اشخاص را بیشتر توضیح دهید و نمونه ای در دنیای کنونی از آنها مثال بزنید.
؟؟؟؟؟

نفیسه

آيا مقام پيامبر اکرم(ص) از امام علي(ع) و ساير ائمه(ع) در اصل بالا تر است يا تنها جايگاه ايشان در دنيا متفاوت است؟

یاور

«جَاءَ حِبْرٌ مِنَ الْأَحْبَارِ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِين أَ فَنَبِيٌّ أَنْتَ فَقَالَ وَيْلَكَ إِنَّمَا أَنَا عَبْدٌ مِنْ عَبِيدِ مُحَمَّدٍ ص‏… : دانشمندی یهودی نزد امیرالمومنین آمده پرسید یا امیر المومنین آیا تو پیامبری؟ امام (ع) فرمودند: وای بر تو من فقط بنده (زیردستی) از بندگان محمّدم. » (الكافي ،ج1 ،ص89) از این روایت شریف استفاده می شود که وجود اقدس نبی اکرم (ص) یک نحوه برتری نسبت به امیرالمومنین(ع) دارد. و این برتری صرفاً یک برتری دنیوی نیست. چرا که علی (ع) خود را عبد نبی اکرم(ص) معرّفی می کند. و روشن است که مراد از این عبد بودن معنی دنیوی آن نیست. بلکه مقصود این است که وجود نبی (ص) واسطه ی فیض ربّ العالمین است نسبت به علی(ع). « عَنْ أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ ع أَنَّهُ قَالَ إِنَّ اللَّهَ خَلَقَ نُورَ مُحَمَّدٍ ص قَبْلَ الْمَخْلُوقَاتِ بِأَرْبَعَةَ عَشَرَ أَلْفَ سَنَةٍ وَ خَلَقَ مَعَهُ اثْنَيْ عَشَرَ حِجَاباً وَ الْمُرَادُ بِالْحُجُبِ الْأَئِمَّةُ ع : امام علی (ع) فرمودند: همانا خداوند متعال نور محمّد را چهل هزار سال قبل از مخلوقات خلق نمود. و همراه او دوازده حجاب نیز آفرید که مراد از حجابها ائمه هستند. »( بحارالأنوار ،ج25 ،ص 21 ) از این روایت شریف نیز یک نحوه تقدّم وجودی برای پیامبر اکرم(ص) اثبات می شود. چون ائمه(ع) در این روایت به عنوان حجاب معرّفی شده اند برای نور محمّدی. یعنی این بزرگواران واسطه هستند بین آن نور و دیگر مخلوقات. « عَنْ مُوسَى بْنِ جَعْفَرٍ ع قَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَ نُورَ مُحَمَّدٍ مِنِ اخْتِرَاعِهِ مِنْ نُورِ عَظَمَتِهِ وَ جَلَالِهِ وَ هُوَ نُورُ لَاهُوتِيَّتِهِ … فَلَمَّا أَرَادَ أَنْ يَخْلُقَ مُحَمَّداً مِنْهُ قَسَمَ ذَلِكَ النُّورَ شَطْرَيْنِ فَخَلَقَ مِنَ الشَّطْرِ الْأَوَّلِ مُحَمَّداً وَ مِنَ الشَّطْرِ الْآخَرِ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ وَ لَمْ يَخْلُقْ مِنْ ذَلِكَ النُّورِ غَيْرَهُمَا :امام کاظم(ع) فرمودند: همانا خداوند متعال نور محمّد(ص) را از نور عظمت و جلال خود آفرید و آن نوری است لاهوتی. … پس خدا چون خواست محمّد(ص) را خلق نماید (به خلقت دنیایی) آن نور را به دو قسم نمود. از قسمت اوّل محمّد را آفرید و از قسمت دیگر علی را و نیافرید از آن نور غیر آن دو را. » (بحارالأنوار ،ج35 ،ص 28 ) از این روایت نیز استفاده می شود که نور نبی اکرم (ص) برتر از نور امیرالمومنین(ع) است ؛ در عین اینکه دارای نوعی وحدت هم هستند. طبق این روایت شریف حقیقت نور اوّل برای رسول الله است.آنگاه آن نور یم مرتبه تنزّل می نماید. لذا دو مرتبه حاصل می شود. از مرتبه ی اوّل وجود خلقی نبی اکرم(ص) خلق شده و از مرتبه پایینتر وجود خلقی علی (ع). طبق روایات دیگری وجود حضرت زهرا (س) و دیگر ائمه نیز از تنزّلات همین نور خلقت یافته اند. لذا همه از یک نورند لکن مراتب نوری ایشان نسبت به همدیگر متفاوت است.

امنه

در صفحه ۶۵۸ صحیح بخاری آمده است که: وجود مقدس امیرالمؤمنین علی(ع) در مرتبه‌ای ار کمال است که پیامبر عظیم‌الشأن اسلام(ص) می‎فرماید: «تو از من هستی و من از تو هستم».
با توجه به این روایت که دریای معارف در آن جمع است و در واقع ناظر به حدیث منزلت است و در ذیل آیه مباهله است که در آن‌جا امیرمؤمنان(ع) نفسِ رسول خدا(ص) قلمداد شده است.
هنگامی‎که علی(ع) از پیامبر(ص) باشد، در تمامی مراحل از پیامبر است.در غزوه تبوک اگر جانشین پیامبر در مدینه است، جان پیامبر در میان مردم است.قوام دین رسول خدا(ص)، مولی‌الموحدین علی بن ابی‎طالب(ع) است؛ لذا رباب بصیرت بدانند این‌که: «پیامبر از علی است و علی از پیامبر است» به وضوح در غزوات مختلف مشاهده می‎شود.
در جنگ احد و جنگ خیبر، ضربت علی(ع) در روز خندق، دفاع از جان پیامبر اسلام(ص) است و قدرت علی(ع) در جنگ بدر همه دلیل بر این مدعاست که: اگر نبود شمشیر امیرمؤمنان(ع) و ندای «لا فتی الا علی لا سیف الا ذوالفقار» معلوم نبود چه بر دین اسلام وارد می‎شد.

لطیفی

مقام و درجه کدام یک از ۱۴ معصوم بالاتر است چون بعضی امام علی ـ علیه السلام ـ و بعضی ها امام زمان (عج) را از همه بالاتر می دانند چرا؟

محمد

همانطور که انبیاء با وجود اشتراک در فضیلت پیامبری، به دلیل ویژگی خاص عصر و زمان، از نظر درجه و مقام معنوی با یکدیگر تفاوت داشته اند؛ ائمه-ع- نیز با وجود یکسانی در مقام امامت، هر یک موقعیت ویژه ای داشته­اند.ائمه ـ علیهم السلام ـ از دو مقام ولایی و منزلت معنوی برخوردار بوده اند. از نظر مقام ولایی، ائمه-ع- به عنوان وصی و جانشین پیامبر، همگی از وجوب اطاعت برخوردارند. ولی در بُعد مقام معنوی، هر یک دارای موقعیت خاصی اند که به جهت اختلاف مراتب کمال، به آن نائل آمده اند. با توجه به آن شخصیت خاص است که هر امامی می تواند مسئولیت امامت را در زمان خود ایفا نماید. لزوم تبعیت از مقام ولایی امام، از لوازم مقام امامت بوده و نیاز به دلیل خاصی ندارد.
در عین حال احادیث فراوانی درباره وجوب اطاعت از امام وارد شده است. در حدیثی رسول اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ فرموده: الائمه بعدی اثنی عشر اولهم علی بن ابی طالب و آخر هم القائم المهدی هم خلفائی و اوصیایی و حجج الله علی امتی، المقرّبهم مؤمن و المنکر لهم کافر.ائمه پس از من دوازده نفر می باشند اولین آن ها علی بن ابی طالب و آخرین آن ها مهدی قائم است. ایشان جانشینان واوصیاوحجت های الهی بر امتم هستند، شخص اقرارکننده ی به آن ها، مؤمن و فردی که آنان را انکار نماید، کافر است.)

جمال

شکی نیست که ائمه-ع- با پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ از نظر مقام و موقعیت معنوی در یک درجه نمی باشند. پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ فخر کائنات و از همه انسان ها از جمله امامان، برتر است. پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ فرموده: من سرورِ آدم در روز قیامت هستم و اولین کسی که قبرش شکافته می شود، و اولین شفاعت کننده و اولین شفاعت شده می باشم.واین که پیامبر پس از سفر معراج خود، امامت نمازِ با انبیاء در بیت المقدس را بر عهده داشته، بیانگر فضیلت ایشان بر همه پیامبران می باشد. به همین دلیل نویسنده کتاب «مَشرعه بحارالانوار» پس از بیان این نکته که علامه مجلسی در ج ۲۵ بحارالانوار،سی و سه حدیث درباره فضیلت برخی معصومین بر بعضی دیگر آورده،این نکته ارزنده را متذکر می شود که «اگر حدیثی دیده شود که پیامبر را با ائمه ـ علیهم السلام ـ از حیث فضیلت مساوی دانسته است،باید کنار گذاشته یا تأویل برده شود.» درباره امامان معصوم ـ علیهم السلام ـ نیز باید بدانیم که امام علی ـ علیه السلام ـ برتر از سایر ائمه می باشد. در حدیثی ازامام صادق ـ علیه السلام ـ به نقل از پیامبر اکرم ـ صلی الله علیه و آله ـ گفته شده: ما در امر (وجوب اطاعت به آن چه فرمان می دهیم) و فهم و (علم به) حلال و حرام. در یک مسیر هستیم. و اما رسول خدا ـ صلی الله علیه و آله ـ و علی ـ علیه السلام ـ برای آن دو برتری می باشد. پس از امام علی ـ علیه السلام ـ بعید نیست که امام حسن و امام حسین-علیهماالسلام- نسبت به سایر ائمه-ع- برتر باشند. به دلیل سخن ابن عباس که از پیامبر نقل نموده: علی بن ابی طالب ـ علیه السلام ـ برترین خلق خدا غیر از من است،وحسن و حسین دو سرورِ جوانان اهل بهشت،و پدر آن دو از آن دو برتر است… و نیز بخاطر برخی از آیات و احادیثی که درباره برتری «اهل بیت» و «عترت» آمده است. پس از آن چه که درباره برتری امام علی ـ علیه السلام ـ نسبت به همه ائمه و امام حسن و حسین-ع- نسبت به سایر ائمه بیان شد، درباره برتری سایر ائمه-ع- نسبت به یکدیگر به طور یقین نمی توان سخن گفت. هرچندمی دانیم که امام باقر و امام صادق ـ علیهماالسلام – ، خصوصاً امام صادق ـ علیهالسلام ـ به لحاظ شرایط زمانی خودتأثیر عمیقی در دین اسلام و تحکیم اصول تشیع،داشته است. لذا عقل حکم می کند که آن دو را برتر به معنای کسب ثواب بیشتر بدانیم.و نیز عقل ایجاب می کند که باتوجه به جایگاه ویژه امام زمان،وی را نسبت به مابقی افضل به معنای علم و عمل بیشتر،قلمداد نمائیم،هر چند توقف و خودداری از ابراز نظر در جایی که دلیل یقینی در دست نداریم،بهتر است. مرحوم کراجکی در کتاب ارزنده کنزالفوائد پیرامون فضیلت امامان-ع- نسبت به یکدیگر می گوید:واجب است که معتقد باشیم برترین امامان ـ علیهم السلام ـ ،امیرالمؤمنین علی بن ابی طالب بوده و جایز نیست،کسی جز ایشان،امیرالمؤمنین نامیده شود… و این که برترین ائمه-ع- پس از امیرالمؤمنین،فرزندش حسن،وپس ازآن حسین است-علیهم السلام-. و برترین امام نسبت به بقیه، پس از حسین-ع- امام زمان مهدی ـ علیه السلام ـ می باشد.سپس مابقی ائمه-ع- پس از ایشان،بنابر آنچه که در حدیث آمده و به نظر می رسد.

ولی

با سلام .اول اینکه امام زمان (عج)عمر طولانی دارند وهمین باعث شده که مصائب فرانی را درطی این چن صد سال متحمل شوند که اهیچ کدتم از امامان معصوم اینطور نبودن ودیگراینکه آقاامام زمان (عج) مثل سا یرحضرات معصوم نمی تواکد با شیعیانش بطور مستقیم وآشکار با همه ارتباط داشته باشد و به نظرحقیرباوجود ماهوارها وسایتها هدایت کردن انسانها سخت تر شده است که در دوره هیچ یک از معصومین این ابزارها نبوده است جان عالم به فدای مهدی (عج ) کار مولایم در این روزگار خیلی سخت است وشاید کار ما .آنان بادیدن امامشان ایمان می آوردند وشاید سخت ایمان می آوردند البته یک عده. ولی آقای ما با ندین باید به ایشان ایمان بیاوردند آیا این کار آقای مارا سخت نمی کند شما کشت وکشتار این دوره را با ادواره گذاشت خودتان مقایسه کنید درهای گناه این دوره را با ادواره گذاشت مقایسه کنید وهمه مسائل را همینطور ما دیگر نمی خواهم دان دان به آن بپردازم اون وقت متوجه مظلومیت امام زمان (عج) خواهید شد.

حسین

شاید مهمترین توصیف درباره حضرت علی علیه السلام را رسول الله صلوات الله علیه فرمودند که: وقتی در شب معراج به مقام عالی “او ادنی” رسیدم و خداوند خلقت آفرینش را به من نشان داد شنیدم که “لولاک یا محمد ما خلقت الأفلاک”، سجده شکر به جای آوردم. آنگاه شنیدم که خداوند می گوید “ولولا علی ما خلقتک” و باز سجده شکر به جای آوردم. و این بار شنیدم که “لولا فاطمة ما خلقتکما”.

سیما

شهید مطهری در توصیف شخصیت عظیم امیرالمونین می فرماید: ایشان عابدی زاهد و همچنین شیر بیشه های جنگ نیز هستند؛ لطفا اندکی در مورد زهد و در عین حال شجاعت و شهامت حضرت توضیح فرمایید.

اسما

امیرالمومنین علی (ع) در زهد، عبادت و تهجد کم نظیر بودند و در عین حال حضوری شجاعانه و سراسر شهامت در میدان های نبرد به ویژه در غزوات دوران حیات پیامبر صلوات الله علیه داشتند، آنچنان که در برخی جنگ ها حضرت به تنهایی رسول الله از خطرات نجات می داد. بی شک تعابیری مانند لا سیف الا ذوالفقار و ضربت الی فی خندق موید همین واقعیت است.

سبحان

یکی از ویژگی های حضرت علی (ع) این است که ایشان، امام هستند و این در حالی است که حضرت ابراهیم نیز به این مقام رسیده بودند آیا مقام امیرالمومنین از این پیامبر نیز بالاتر است؟

حمیده

آیا مقام حضرت علی (ع) برتر از پیامبران است؟

علی جان

آیات مختلفی در شاأن حضرت علی علیه السلام نازل شد که مهمترین آنان، آیه ابلاغ باشد.

احتمالا مهمترین آیه در شان امیرالمونین، آیه ابلاغ (تبلیغ) است زیرا خداوند به پیامبر می فرماید: «يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَ إِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّهَ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرِينَ: ای پیامبر! آن چه را از جانب پروردگارت به سوی تو نازل شد، ابلاغ کن و اگر چنین نکنی، پیامش را نرسانده‌ای و خدا تو را از گزند مردم نگاه می‌دارد. خداوند کافران را هدایت نمی‌کند (سوره مائده، آیه 67)؛ مفسرین شیعه و سنی در تفسیر این آیه گفته اند که خداوند به پیامبر می فرماید: اگر ولایت علی را به مردم ابلاغ نکنی گویی هیچ کاری انجام نداده ای؛ پیامبری که 114 سوره بر ایشان نازل شد و آن همه زحمت کشیدند اگر جانشینی امیرالمومنین را بیان نکند گویی هیچ کاری نکرده است؛ همین واقعیت موید و نشان دهنده فضیلت امیرالمومنین علی (ع) است.

خسرو

امیرالمومنین (ع) واجد فضایل بسیاری هستند از جمله اینکه در خانه کعبه متولد شدند؛ در این حالی است که وقتی حضرت مریم وارد بیت المقدس شدند ندا آمد که اینجا محل عبادت است خارج شو.

یکی دیگر از فضایل حضرت این است که همه چیز بر ایشان مباح می باشد این در حالی است که در سایر انسان ها اینچنین نیست؛ مثلا وقتی آدم و حوا وار د بهشت شدند خدا فرمود: همه چیز بر شما حلال است مگر آن درخت که نباید به آن نزدیک شوید.

فتاح

دلیل برتری پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ بر سایرین این است كه خداوند به پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ دستور می دهد كه: «بگو من اولین مسلمانم»(4) و حال آنكه به هیچ پیامبری چنین دستوری داده نشده است. مقصود از «اول المسلمین» اوّلیت ذاتی یا رتبی است، نه زمانی و تاریخی، زیرا اگر اولیت زمانی بود، هر پیغمبری نسبت به قوم خویش «اول المسلمین» بود. پیامبران پیشین نیز به طریق اولی می توانستند مصداق این اولیت باشند در حالی كه خداوند به پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ می فرماید: «بگو من اولین مسلمانم» و این اولین نشانگر این حقیقت است كه حضرت رسول ـ صلّی الله علیه و آله ـ اولین مخلوق است، یعنی در رتبة وجودی آن حضرت هیچ كس قرار ندارد.» از طرفی گرچه در روایات فراوان الهام و ارتباط با جهان غیب برای امامان ـ علیهم السلام ـ نیز اثبات شده است لیكن در خود همان احادیث فرق های فراوانی برای امام و پیغمبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ بیان شده است كه از همین فرقها نیز برتری رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ بر امامان معصوم ـ علیهم السّلام ـ روشن تر می گردد ذیلا به برخی از این تفاوت ها اشاره می گردد:

فتاح

1. از اخبار استفاده می شود كه امام تشریع كننده نیست. احكام و قوانین شریعت و حلال و حرام به او وحی نمی شود بلكه احكام و قوانین دین به طور كامل بر پیغمبر اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ نازل شده و آن حضرت هم بعض آنها را كه لازم بوده در اختیار مسلمانان قرار داد و به طور كامل تعلیم علی بن ابی طالب ـ علیه السّلام ـ نمود و امام علی ـ علیه السّلام ـ نیز در اختیار امام بعد از خودش قرار داد و اكنون در اختیار امام دوازدهم (عج) می باشد. بنابراین ائمة معصومین ـ علیهم السّلام ـ اگر احكام حلال و حرام را می گفتند به نحو استقلال نبود، بلكه در این موارد تابع و پیرو رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ بودند، مسائلی را بیان می كردند كه از پیامبر ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ به عنوان ارث به آنان رسیده بود و یا از قرآن استفاده می شد.

فتاح

2. از احادیث استفاده می شود كه گر چه بر امام نیز الهام می شود و با عالم غیب ارتباط دارد لیكن وحی و الهام آنها با وحی پیغمبر فرق دارد، پیغمبر رسما با عالم غیب تماس می گیرد، فرشتة وحی را مشاهده می نماید ملكوت جهان هستی را رویت می كند لیكن ارتباط امام در چنین مرتبه نیست، امام فرشته را مشاهده نمی كند بلكه مطالب در دلش القاء می شود یا صدای فرشته وحی به گوشش می رسد.

فتاح

3. پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ مستقیماً با جهان غیب تماس می گرفت و حقایق را دریافت می نمود و در این باره نیازی به تایید و راهنمای دیگران نداشت لیكن ائمة اطهار ـ علیهم السّلام ـ به تایید و تقویت و راهنمائی پیامبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ احتیاج داشتند. تاییدات معنوی و اشارات مرموز پیغمبر ـ صلّی الله علیه و آله ـ بود كه قلب امام ـ علیه السّلام ـ را تابناك و برای افاضات و اشراقات پروردگار جهان آماده می كرد و هزاران در علم را به رویش می گشود.(6) خلاصة سخن به یقین مقام و منزلت حضرت رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ از حضرت علی ـ علیه السّلام ـ و سایر امامان معصوم ـ علیه السّلام ـ بالاتر است و پیامبر اكرم ـ صلی الله علیه و آله و سلم ـ هم از نظر مقام وجودی و ذاتی مقدم بر دیگران و اولین مخلوق است و هم از نظر شرافت مقام معنوی در رتبه نخست جهان خلقت قرار دارد و اشرف مخلوقین می باشد و امیرالمؤمنین ـ علیه السلام ـ در رتبه بعد از او قرار دارد.

خاتون

توضیح مطلب این است كه در جای خود به اثبات رسیده كه هر فیضی كه از جانب خدای سبحان نازل می شود با حفظ ترتیب درجات است، چنان كه هر فیضی هم كه به سوی خدای سبحان رجوع می كند، به ترتیب درجات است… بر این اساس از آنجا كه قرآن كریم، رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ را خاتم پیامبران دانسته است و روایات وجود مقدس نبی اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ را نخستین كسی می داند كه… به لقای خداوند راه می یابد…

می توان چنین نتیجه گرفت كه مخلوق اول، رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ است و او واجد همة مزایای مشترك و مزایای فرد فرد پیامبران و بعضی از خصایص ویژه است كه آنان فاقد آن بوده اند. این نوع آیات و روایات همچنین بیانگر این حقیقت است كه تا روز قیامت احدی بهتر از پیغمبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ نخواهد آمد، زیرا آن حضرت انسان كاملی است كه اگر میلیون ها سال نیز بگذرد كامل تر از او نخواهد آمد و اگر كامل تر از پیامبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ یافت می شد، حتما او به مقام خاتمیت (خاتم پیامبران) می رسید نه رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ …. و چون كسی جز رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ به خاتمیت نرسیده است،‌ مشخص می شود كه كامل تر از آن حضرت نیز وجود ندارد.

ahmad

پیامبراكرم(صلّی الله علیه و آله ) اشرف مخلوقات دركل عالم هستی است. لذا گرچه حضرت علی ـ علیه السّلام ـ دارای مقام بس عظیم و درخشندگی های فراوانی است و دوست و دشمن به فضایل آن حضرت معترف اند، اما به یقین مقام و منزلت او در رتبة بعد از مقام و منزلت رسول اكرم ـ صلّی الله علیه و آله ـ قرار دارد. ازاین نظر هیچ احدی مقامی بالاتر از پیغمبر اسلام ـ صلّی الله علیه و آله ـ ندارد. اگر كامل تر از رسول خدا ـ صلّی الله علیه و آله ـ یافت می شد حتماً او به مقام خاتم پیامبران می رسید.

اسماعیلی

حدیث ها بسیار هستند من ب دو مورد بیشتر اشاره نمیکنم با اجازه رهبر معنویمون حاج فردوسی عزیز
1_در حديثی آدم از جبرئيل بعد از مشاهده اهل بيت (ع) مي پرسد: «ای حبیب من جبرئیل، آیا ایشان پیش از من آفریده شده اند؟»، جبرئیل گفت: «ایشان چهار هزار سال پیش از آنکه تو آفریده شوی در علم پنهان حق تعالی موجود بوده اند.»(
2_ امام باقر(ع) به جابر فرمودند: «ای جابر! خداوند بود و هیچ چیز غیر از او نبود و هیچ پیدا و ناپیدایی وجود نداشت، سپس اولین خلقتی را که آغاز کرد این بود که محمد (ص) را خلق نمود و ما اهل بیت (ع) را همراه وی از نور و عظمت او آفرید».(

پرچانگی

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی از امام باقر (ع) نقل است كه فرمودند: «همانا خداوند سبحان در وحدانيتش تنها بود، سپس به كلمه‌ای تكلم كرد و آن كلمه تبديل به نور شد. سپس از آن نور محمد و علی و عترتش (ع) را خلق كرد. سپس به كلمه‌ای تكلم كرد و آن كلمه تبديل به روح شد، و آن كلمه را در آن نور ساكن كرد و آن روح را در بدن های ما ساكن فرمود؛ پس ما روح الله و كلمه الله هستيم كه به‌وسيله ما خداوند از خلقش پنهان شده است. زمانی كه خورشيدی نبود و ماهی نبود و چشمی نبود كه بر هم زده شود

رفیع

سلام بر عزیز دل حضرت حاج فردوسی رهبر معنوی ما یک مسئله بگم و جان کلام برای شما ازامام جواد (ع) روايت شده كه حضرت فرمودند: ای محمد (ابن سنان) همانا خداوند تبارک و تعالی، دائماً به‌ واسطه وحدانيتش تنها بوده، سپس محمد و علی و فاطمه (س) را خلق نمود. پس هزار دوران مكث كردند، سپس همه اشياء را خلق نمود و آنها را شاهد خلقت جميع اشياء قرار دارد
با تشکر از شما و رهبر معنوی‌مان حضرت حاج فردوسی

علی اکبر

آيت الله تبريزی (ره) در مورد احاديثی که به حضور اهل بیت (ع) قبل از خلقت حضرت آدم (ع) اشاره می‌کند، می‌گویند:
در بعضي از روايات معتبره وارد شده است که وجود مقدس پيامبر عظيم الشان اسلام (ص) و فرزندان معصومش و وجود مقدس حضرت زهرا (س) به صورت نورانی قبل از خلقت همه موجودات عالم و قبل از خلقت آدم (ع) خلقت شده اند. اگر چه خلقت اين ذوات مقدسه در صورت بشری و مادی از خلقت آدم (ع) متاخر می‌باشد ولی خلقت نوری آنها به استناد به اين روايات معتبره مقدم برخلقت همه موجودات است
یا علی مدد جانم فدای مولام

اسماعیل

هو یا علی در حديثي رسول اكرم (ص) خطاب به ابن مسعود فرمودند: «خداوند من و على (ع) را هزار سال قبل از آنكه ساير خلائق را بيافريند، از نور عظمت و بزرگى خود، زمانى كه هيچ تسبيح و تقديسى وجود نداشت خلق كرد. پس نور مرا شكافت و از نور من آسمانها و زمين را آفريد. به خداى تبارك و تعالى قسم كه من از آسمانها و زمين برترم، و چون نور على (ع) را منتشر ساخت، عرش و كرسى از نور او خلق گرديد؛ به پروردگار قسم كه على (ع) از عرش و كرسى افضل است؛ سپس نور حسن (ع) را باز كرد و لوح و قلم از نور حسن (ع) به وجود آمد و به خدا قسم كه حسن (ع) از لوح و قلم نيز برتر است؛ و چون هستى را از نور حسين (ع) معطر كرد، بهشت و حوريان زيباروى از نور او پديدار گشتند؛ واللَّه حسين (ع) از حورالعين برتر است. سپس همه هستى از شرق تا به غرب تاريك ماند. ملائكه بر پروردگار از آن همه تاريكى و ظلمت شكايت كردند و خواستند كه پروردگار تاريكى را از ايشان برطرف كند، که پروردگار در اجابت خواسته آنان كلمه‏‌اى فرمود و از آن كلمه روحى خلق گرديد، سپس كلمه‏اى ديگر فرمود و از آن كلمه نورى خلق شد، پس آن نور را به آن روح اضافه كرد و آن را در بلندترين مكان عرش قرار داد. همه‏ ى عالم از شرق تا به غرب نورانى شد. آن روح آميخته به نور خلق شده از لطف پروردگار كسى نيست، جز فاطمه زهرا (ع) و به همين دليل او را زهرا (ع) ناميدند زيرا نورش آسمانها را روشن ساخت.(

مجید اخشابی

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی به نظر بنده حقیر این مسأله صرفا عقیده ای شیعی نیست بلکه در منابعی از اهل سنت نیز، به این موضوع اشاره شده است. برخی از اشارات اهل سنت به خلقت اهل بیت (ع) به این شرح است:
1- نبی اكرم (ص) فرمود: «كنت نبیا و آدم بین الماء و الطین: «من نبی بودم آنگاه كه آدم بین آب و خاك بود.» ‏
2- از آن حضرت پرسیده شده: «متى كنت نبیا، قال: كنت نبیا و آدم بین الروح و الجسد»، از كی نبی شدی؟ فرمودند: «من نبی بودن آنگاه كه آدم بین روح و جسد بود.»
3- حضرت محمد (ص) فرمودند: «اوّل ما خلق اللَّه نورى»‏، «اوّل چیزی كه خدا آفرید نور من بود.» و فرمودند: « أوّل ما خلق اللّه روحى : اوّل چیزی كه خدا آفرید روح من بود.»

احسان

سلام احسنت قطعا این طور هست روایات دیگری هم موجود و در دست هست با احازه رهبر معنوی ما حاج فردوسی بیان میکنم
1_نبی اكرم(ص) فرمودند: «كان الناس من شجر شتى ، و كنت انا و على من شجرة واحدة.»، «مردم همه از درخت دیگری هستند ولی من و علی از درخت واحدی هستیم.»
2 _حضرت محمد (ع) فرمودند: «خلقت من نور الله عز و جل و خلق أهل بیتی من نوری، و خلق محبوهم من نورهم، و سائر الناس فی النار.»، «من از نور خدا آفریده شده ام و اهل بیت من از من خلقت یافته اند و دوستداران آنها نیز از نور ایشان آفرینش یافته اند و سایر مردم در آتشند

مدیری

هزار پیامبر و رسول نیز از نور وجود پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله خلق شده است، پیش از این‏که موجود دیگری خلق شده باشد که باید آنها را نیز مربوط به خلقت عالم انوار دانست. (همان، 15/28) در همین روایت به خلقت ملائکه، عرش، کرسی، لوح، قلم، بهشت و ارواح مؤمنین نیز اشاره شده است که خداوند از نور وجود پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله جوهری را آفرید و آن را به دو قسمت کرد و با چشم هیبت به قسم اول نگاه کرد که تبدیل به آب شد و با چشم شفقت به قسم دوم نظر انداخت که از آن عرش را آفرید و از نور عرش، کرسی را آفرید و از نور کرسی، لوح را آفرید و از نور لوح، قلم را آفرید.

حسینی زاده

در ادامه مطلب
آن‏گاه به قلم گفت: توحید مرا بنویس! قلم هزار سال از این کلام خداوند بیهوش ماند و وقتی به هوش آمد، خداوند گفت: بنویس! قلم گفت: چه بنویسم؟ خداوند گفت: بنویس «لا اله الا اللّه محمد رسول اللّه». (همان، 29) در ادامه حدیث آمده است که بهشت (همان) و ملائکه و ارواح مؤمنین (همان، 30) از نور پیامر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله خلق شده‏اند. بنابراین، طبق این حدیث باید خلقت عرش، کرسی، لوح، قلم، بهشت، ملائکه و ارواح مؤمنین را نیز جزو مراتب خلقت در عالم انوار دانست

علی محمدی

آن‏چه در روایات به حدّ استفاضه وجود دارد این است که خلقت عالم مادی از آب شروع شده است که این آب از ذوبان جوهر أخضری که از نور وجود پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله پیدا شده، حاصل شده است. (همان، 15/29) لکن مرحوم مجلسی روایتی از تفسیر علی بن ابراهیم نقل کرده که شروع خلقت عالم اجسام را از «هوا» می‏داند. خداوند ابتدا هواء را خلق کرد و سپس از آن شش عنصر دیگر را خلق نمود؛ یعنی ظلمت، نور، آب، عرش، عقیم (باد شدید) و آتش و بقیه موجودات دیگر زمین از این شش عنصر خلق شدند. (همان، 54/ 71) در مقام جمع این دو روایت می‏توان اوّلیّت آب را نسبت به دیگر موجودات مادی دانست و هوا را مخلوق اول که از جوهر اخضر پدید آمده و آب هم از آن خلق شده است، به حساب آورد
ممنون از سایت و وبلاگ عالیتون

الیزابت تیلور

شروع خلقت عالم انوار و به طور کلی عالم هستی از خلقت نور و روح حضرت محمد صلی‏الله‏علیه‏و‏آله است که خداوند آن را از نور وجود خود آفرید. سپس از نور وجود حضرت ختمی مرتبت، نور حضرت علی علیه‏السلام را آفرید و از آن دو نور طیّب، نور حضرت فاطمه علیهاالسلام را خلق کرد و از این سه نور پاک، انوار حضرت حسن و حسین علیهماالسلام را آفرید و از نور امام حسین علیه‏السلام ، انوار نُه امام دیگر را به ترتیب آفرید، پیش از این‏که مخلوق دیگری را آفریده باشد، نه آسمانی و زمینی و نه خورشید و ماهی و نه آب و هوایی و نه هیچ چیز دیگر. (همان، 169-168) از این رو، خلقت عالم روحانی بر عالم جسمانی تقدّم دارد و این مطلب را می‏توان از خود روایات استفاده کرد. در روایت دیگری از حضرت علی علیه‏السلام آمده است که نور 124
هزار پیامبر و رسول نیز از نور وجود پیامبر اکرم صلی‏الله‏علیه‏و‏آله خلق شده است، پیش از این‏که موجود دیگری خلق شده باشد که باید آنها را نیز مربوط به خلقت عالم انوار دانست.

خورشیدی

سوال اصلی که ذهن من رو درگیر کرده و خواستار پاسخگویی از طرف شما رهبر معنوی ما حاج فردوسی هستم این است که
خلقت از کجا آغاز شد؟ اولین موجودی که خداوند خلق کرد، چه بود؟ پیدایش عالم امکان چگونه بود؟ مراتب خلقت هستی چگونه بوده است؟ اینها سؤال‏هایی است که مذاهب و مکاتب مختلف دینی و علمی به آنها پاسخ‏های متفاوتی داده و هر یک سیستمی را برای حدوث و پیدایش آنها بیان کرده‏اند. در این تحقیق، سعی کرده‏ایم پاسخ این سؤال را از منظر بررسی آیات قرآن کریم و روایات معصومین علیهم‏السلام به دست بیاوریم و ببینیم که آیا می‏توان از این منابع اصیل دینی، نظامی به عنوان نظام آفرینش از دیدگاه اسلام ارائه داد یا نه. ارائه «نظام» به معنای دقیق کلمه، آن‏چنان‏که در «نظریه فیض» مشاهده می‏کنیم، امکان ندارد و اساسا نیازی به این گونه نظام نیست، بلکه آیات و روایات از طرح مسئله آفرینش هدفی را دنبال می‏کنند که متوقف بر ارائه نظام نیست.

ممنون از انتقاد پذیری هاتون

گرگانی

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی یکی از دوستان سنی من از من راجع به صحت حدیث هایی که خلقت پیامبر (ص) را قبل از خلقت حضرت آدم وصف می کنند خصوصاً “اول ما خلق الله نوری و کنت نبیاً آدم بین الماء و الطین” آیا این احادیث فقط در منابع ما قابل دسترس است یا در منابع سنی هم می شود پیدا کرد؟ آیا احادیث یا آیات دیگری که تائید کننده این مطلب باشند موجود است؟
ممنون از توجه شما و سایت خوبتون

سید علی

سلام با کسب اجازه از محضر استاد گرامی حضرت حاج فردوسی رهبر معنوی ما اگر بگذارید من جواب این آقا رو بدهم ممنون از شما
ادامه مطلب در پاسخ همین سایت 👇

سید علی

اشاره به احادیثی نموده­اید که جزء معارف بلند و مهم اسلامی هستند، لازم است اشاره شود که این روایات به بیانات متفاوتی آمده­اند مانند:
اول ما خلق الله العقل
اول ما خلق الله نوری
اول ما خلق الله روحی
اول ما خلق الله القلم
اول ما خلق الله ملک کروبی
این عبارات به ظاهر اگر چه متفاوت هستند ولی به یک معنا بر می­گردند و تعابیر مختلف به خاطر لحاظ­های متفاوت است که ذیلاً بدان اشاره می­نمائیم.
ادامه مطلب در پاسخ این سایت 👇

سید علی

در روایت اول عقل گفته شده است چرا که عقل در وجود خود جز به خداوند حاجت ندارد و به غیر حق به کسی التفات نمی­کند. در روایت دیگر قلم گفته شده است چرا که این اولین مخلوق واسطه حق در تصویر علوم و حقایق بر لوح جان­ها و ترسیم قضاء و قدر می­باشد، البته قلم خداوند، نی و چوب و فلز و از این نوع قلم­ها نیست، چناچه لوح او چوب و کاغذ و پوست نیست، و لذا وقتی اولین مخلوق را قلم نامید بدان امرکرد که جاری کن آنچه را که تا روز قیامت شدنی هست و در روایت دیگر نور پیامبر (ص) گفته شده است چرا که پیامبر اکرم (ص) از آن پدید آمد و بدان صادر اول بر می­گردد و نور وجود است و ظلمت عدم است و نور در ذات خود روشن است و هم روشن کننده می­باشد و روح فرمود چون روح خاصیتش محبت به حضرت حق است و بالاخره دانشمندان و محققان از عرفا، اولین مخلوق را حقیقت محمدیه (ص) نامیده­اند چون آن مخلوق اول اصل حیات نفوس عالی و دانی است
ادامه مطلب در پاسخ سایت 👇

سید علی

اما راجع به سؤال دوم شما گفته می­شود که آری در روایات اهل سنت این روایات آمده­اند مانند سنن ابن داوود جزء 5 ص 76 حدیث شماره4700 که می­گوید اول ما خلق الله العقل و همچنین در مسند احمد آمده است که پیامبر (ص) فرمود: “من و علی از نور واحد خلق شده ایم و خداوند روح من و روح علی بن ابیطالب را قبل از خلقت عالم خلق نمود و ابن مغازلی شافعی در کتاب مناقب خود نقل می­کند که پیامبر (ص) فرمود: من و علی نوری بودیم در خدمت حضرت حق و این نور خداوند را تسبیح می­گفت و تقدیس می­کرد قبل از آنکه آدم خلق شده باشد و امیرالمؤمنین علی (ع) فرمود: “کنت ولیاُ و آدم بین الماء و الطین” شرح و تفصیل این روایات مجال دیگری می­طلبد.[
ممنون از توجه شما عزیزان و استاد گرامی و گرانقدر حضرت حاج فردوسی رهبر معنوی ما 🙏🙏

علوی

این حدیث در منابع بسیاری نقل شده است. از جمله در تفسیر فرات الکوفی، صفحه هفت این حدیث از حضرت جواد امام محمّد بن علي (علیه السّلام) روایت شده است.
بنا بر احادیث بررسی شده و مطابق با نصّ حدیث کساء آفرینش جهان هستی به خاطر وجود پر برکت و نورانی حضرات معصومین (علیهم السّلام) خلق شده است. بدین ترتیب که اولین موجوداتی که آفریده شدند نور وجود حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) و حضرت امیرالمومنین و ائمه اطهار (علیهم السّلام) بودند و پس از اینکه آفرینش صورت گرفت ولایت ایشان بر آسمانها و زمین عرضه شد و عبادت خداوند متعال تنها زمانی مورد قبول ذات باری تعالی قرار می گیرد که با پذیرش ولایت و امامت ائمه هدی (علیهم السّلام) همراه باشد.
با تشکر از شما و رهبر معنوی‌مان حضرت حاج فردوسی

مهدی

یک داستان در مورد خلقت بگم در دو قسمت با احازه رهبر معنوی ما حاج فردوسی.. این خبر را گروهی از تلّعکبری با اسنادی از سلّام نقل کرده اند که گفت از ابا سلمی، چوپان پیامبر شنیدم که می گفت از حضرت رسول الله (صلی الله علیه و آله) شنیدم که فرمودند: در شبی که به سوی آسمان بالا برده شدم، شنیدم که خداوند عزیز که حمد و ثنایش بسیار باشد، گفت: «پيامبر، خود به آنچه از جانب پروردگارش به او نازل شده ايمان دارد. (سوره مبارکه بقره، آیه 285) گفتم و همه مؤمنان» گفت: راست گفتی ای محمد، چه کسی را برای جانشینی خلافت امتت برگزیدی؟ گفتم بهترین آنها را. خدا فرمود: او علی بن ابی طالب (علیه السّلام) است. گفتم: بله ای پروردگار من، خداوند فرمود: ای محمد، من با علم خود نگاهی به زمین انداختم پس ترا از زمین برگزیدم و اسمی را برای تو از اسماء خود برگرفتم

مهدی

ادامه مطلب 👇👇
در جایی من یاد نمی شوم مگر اینکه اسم تو نیز یاد می شود. من «محمود» هستم و تو «محمد» هستی. سپس بار دیگر با علم خود نگاهی به زمین انداختم و از اهل زمین، علی را برگزیدم و اسم او را از اسماء خود برگرفتم. پس من «أعلی» هستم و او «علی» است. ای محمد، من تو و علی و فاطمه و حسن و حسین را از هاله‌ای از نور که از نور من بود، خلق نمودم و ولایت شما را بر اهل آسمانها و زمینها عرضه داشتم. پس هر که قبول نمود در نزد من از مومنین به شمار آمد و هر کس سرباز زد، در نزد من کافر به حساب آمد. ای محمد، اگر بنده ‌ای از بندگانم مرا عبادت کند تا حدی که از دنیا دل بکند و مثل مشک فرسوده گردد و نزد من آید در حالی که ولایت شما را انکار کند او را نمی‌بخشم و نمی ‌آمرزم تا اینکه به ولایت شما اقرار نماید

مهدی

ادامه مطلب 2👇
ای محمد، آیا دوست داری که ائمه را ببینی؟ گفتم: آری ای پروردگار من. پس فرمود: به سمت راست عرش نگاه کن. پس من نگاه کردم و دیدم که من و علی و فاطمه و حین و حسین و علی و محمد و جعفر و موسی و علی و محمد و علی و حسن و مهدی (علیهم السّلام) در هاله ای از نور هستیم که ایستاده اند و نماز می خوانند و مهدی در وسط ایشان گویا همچون ستاره درخشانی است. پس خداوند فرمود: ای محمد اینان حجتهای الهی هستند و او «حضرت مهدی» (عجل الله تعالی فرجه) خونخواه عترت تو است. ای محمد به عزت و جلالم قسم همانا او برهان آشکاری برای دوستان من است و انتقام گیرنده از دشمنان من است
ممنون از سایت خوبتون و عالی بود کوری چشم دشمنان

زاده آملی

سلام خسته نباشید خدمت شما استاد گرامی آقای حاج فردوسی رهبر معنوی ما قطعا میتونم با زرس قاطع بگم که به خلقت نوری پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله) و حضرت امیرالمومنین و معصومین (علیهم السّلام) پیش از آفرینش هستی در سطور قبل نیز اشاره شده است. در حدیث ذیل رسول الله (صلی الله علیه و آله) تاکید می فرمایند که زمان خلقت انوار معصومین (علیهم السّلام) نه آسمان بر افراشته شده بود و نه زمین گسترده شده بود و هیچ آفرینشی هنوز صورت نگرفته بود

زاده آملی

در ادامه مطلب میتونم بگم که در کتاب مقتضب از سلمان فارسی (رحمه الله) نقل شده است که گفت رسول الله (صلی الله علیه و آله) فرمودند: ای سلمان خدا مرا از نور خالص و برگزیده خویش آفرید و پس مرا خواند و من او را اطاعت کردم و از نور من علی (علیه السّلام) را خلق کرد او را خواند پس او خداوند را فرمانبرداری نمود و از نور من و نور علی فاطمه را خلق کرد و او را خواند پس او خدای را اطاعت نمود و از نور من و علی و فاطمه، حسن و حسین را آفرید و آن دو را به خود فرا خواند پس ایشان از خدا فرمانبرداری و اطاعت نمودند. سپس از نور حسین نه امام را آفرید و آنان را فرا خواند پس آنان او را اطاعت و فرمانبرداری نمودند قبل از اینکه آسمان بنا نهاده شود یا زمین گسترده شود یا هوا یا آب یا فرشتگان یا انسان آفریده شود و ما به علم الهی انواری بودیم که او را تسبیح می گفتیم و از او می شنیدیم

قاسمی

قطعا کار شما بسیار سخت و در عین حال زیبا و جذاب است و من میتونم بگم که با بررسی آیات و روایات جایگاه والا و منزلت بی نظیر ائمه اطهار (علیهم السّلام) مشخص می گردد. طبق احادیث و روایات خلقت نوری معصومین (علیهم السّلام) نه تنها قبل از آفرینش جهان بوده است بلکه سبب آفرینش جهانیان شده است. به این موضوع در حدیث کساء نیز اشاره شده است
ممنون از سایت خوبتون 🙏🙏🙏

میثم

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی روایتی رو دیدم و ب نظرم خیلی جالب اومد گفتم بیان کنم
شيخ صدوق با اسنادی از جابر جعفى روايت مى ‏كند كه می گوید به حضرت امام صادق (عليه السّلام) گفتم: چرا حضرت فاطمه (عليها السّلام) زهرا ناميده مى ‏شود؟ حضرت فرمودند: زيرا حقّ عزّ و جلّ او را از نور عظمت خودش آفريد و هنگامى كه نور وجود فاطمه (سلام اللَّه عليها) درخشيد آسمانها و زمين به نورش روشن شد و ديدگان فرشتگان از شدّت نورش بسته شد و تمام ملائكه حقّ تبارك و تعالى را سجده نمودند و عرض كردند: ای معبود ما و ای مولاى ما اين نور چه خصوصيّتى دارد كه اين قدر تابان و روشن است؟ خداوند متعال به آنها وحى فرمود: اين نور از نور من است كه در آسمان ساكنش كرده ‏ام آن را از عظمت خويش آفريدم. آن را از صلب پيامبرى از پيامبران كه تفضيل و برتري دادم او را بر تمام انبياء خارج نموده‏ ام. از اين نور بيرون مى ‏آورم پيشوايانى را كه به امر من قيام مى ‏كنند و مردم را به طرف من هدايت مى‏ نمايند. اين پيشوايان را پس از انقطاع وحى جانشينان خود در روى زمين قرار مى ‏دهم

حسینی

در بسیاری از احادیث نقل شده است که پس از خلقت نوری حضرت فاطمه (علیها السّلام) پس از حضرت رسول الله (صلی الله علیه و آله) و حضرت امیرالمومنین (علیها السّلام) صورت پذیرفته است و با درخشش نور وجود حضرت (علیها السّلام) آسمانها و زمین روشن گردید
یا علی و یا زهرا

مجتبی

سلام خسته نباشید خدمت شما استاد گرامی آقای حاج فردوسی رهبر معنوی ما
حدیثی از حضرت امیرالمومنین (علیه السّلام) نقل شده است که مولی الموحدین درباره نور حضرت فاطمه زهرا (علیها السّلام) و آفرینش نور وجود ایشان سخن گفته اند
می‌شود اون رو هم ب ما توضيح بدهید ک اصلا ماجرا از چه قرار بوده ممنون از لطفتون
با تشکر از شما

حسنی

سلام آقا مجتبی در چند بخش داستان رو خدمتتون میگم البته با احازه رهبر معنوی ما حاج فردوسی
حارثه بن قدامه گفت که سلمان فارسی از عمار روایت می کند که عمار گفت ترا خبر شگفت انگیزی بدهم؟ گفتم: بگو ای عمار. گفت: بلی، علی بن ابی طالب (علیه السّلام) را دیدم که بر حضرت فاطمه (علیها السّلام) وارد شد. پس هنگامی که حضرت فاطمه (علیها السّلام)، حضرت علی (علیه السّلام) را دید او را خطاب قرار داد و گفت که نزدیک بیا تا با تو از آنچه که بوده و از آنچه که شده است و آنچه که تا روز قیامت اتفاق نمی افتد تا آنکه قیامت بر پا گردد سخن بگویم. عمار گفت: دیدم امیرالمومنین (علیه السّلام) به عقب برگشت و حضرت فاطمة (علیها السّلام) نیز با برگشتن حضرت علي (علیه السّلام) برگشت. در آن هنگام حضرت علي (علیه السّلام) بر پیامبر (صلی الله علیه و آله) وارد شد و پیامبر (صلی الله علیه و آله) به او گفت: ای ابا الحسن نزدیک بیا.
ادامه در پاسخ 🙏

شاکر دوست

ادامه مطلب 👇
پس حضرت علي (علیه السّلام) نزدیک آمد پس هنگامی که نشست، پیامبر به او گفت تو می گویی یا من بگویم؟ حضرت امیرالمومنین (علیه السّلام) فرمودند: سخن از جانب شما نیکوتر است یا رسول الله. پیامبر فرمودند: در آن هنگام که نزد فاطمة (علیها السّلام) وارد شدی و او به تو این مسائل را گفت، گویی که من با تو بودم. علي (علیه السّلام) فرمودند: نور فاطمه از نور ما است. پس رسول الله (صلی الله علیه و آله) فرمودند: آیا نمی دانستی؟ پس علی (علیه السّلام) سجده شکر به جای آورد.

عمار می گوید: پس حضرت علی (علیه السّلام) خارج شدند و با خروج او حضرت فاطمه (علیها السّلام) نیز خارج شد و بر او وارد شد و گفت: گویا که تو به سوی پدرم رسول الله (صلی الله علیه و اله) برگشتی
ادامه در پاسخ با اجازه رهبر معنوی ما حاج فردوسی

حسنی شاکر دوست

ادامه داستان 👇
آیا آنچه من به تو گفتم به پیامبر (صلی الله علیه و آله) گفتی؟ این چنین بود ای فاطمه. حضرت فاطمة فرمودند: ای ابا الحسن، خدای تعالی نور من را خلق کرد که این نور تسبیح خدای جلّ جلاله را می کرد، سپس این نور را در درختی از درختهای بهشت قرار داد پس روشن و تابناک گردید. هنگامی که پدرم رسول الله (صلی الله علیه و آله) وارد بهشت شد خداوند به او الهام نمود که میوه این درخت را بچین و آن را بخور. پیامبر(صلی الله علیه و آله) این کار را کرد پس خدای مرا در کمر پدرم قرار داد سپس من را در وجود خدیجه بنت خویلد (علیها السّلام) قرار داد پس مرا وضع حمل نمود و من از آن نور هستم. بدان ای ابا الحسن آنچه که بود و آنچه می شود و آنچه اتفاق نمی افتد ای ابا الحسن مومن به نور الهی می نگرد

اکبر

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی نصف حدیث خلقت نوری رو در این کامنت میگم نصفش رو در کامنتی دیگر
در کتاب کشف الیقین از ابوالعلاء همدانی با اسنادی از جابر بن عبدالله انصاری نقل می کند: جابر بن عبدالله انصاری می گوید از رسول الله (صلی الله علیه و آله) درباره میلاد حضرت علی (علیه السّلام) پرسیدم. پس فرمودند: آه آه ای جابر از بهترین مولودی که شبیه به مسیح است، سوال نمودی. همانا خداوند تبارک و تعالی علی را از نور من خلق کرد و مرا از نوری که از نور او بود، خلق نمود و هر دوی ما از نور واحدی هستیم. سپس حضرت پیامبر (صلی الله علیه و آله) مبداء ولادت حضرت علی (علیه السّلام) را شرح نمودند و اینکه مردی در آن زمان به نام مبرم بود که دویست و هفتاد سال خدا را عبادت کرده بود و خداوند عزّ و جلّ در قلب او حکمت قرار داده بود و به او به خاطر طاعت نیکوی پروردگارش الهام می شد

نازنین

در ادامه مطلب بگم که
او به ابوطالب دقیقا با این گفتار بشارت داد: ای فلان، همانا خداوند والای اعلی مرا الهام نموده است که به تو بشارت دهم. ابوطالب گفت: چه بشارتی؟ مبرم گفت: از پشت تو فرزندی به دنیا می آید که او ولی خدای عزّ و جلّ و امام پرهیزکاران و جانشین رسول پروردگار عالم است. اگر تو آن فرزند را دیدی، سلام من را به او برسان و به او بگو که مبرم به تو سلام می رساند و شهادت می دهد که خدایی جز الله نیست و محمد رسول خدا است که به او نبوت پایان یافت و با علی وصایت پیامبر پایان می یابد.
این حدیث طولانی است و ما به قدر ضرورت از آن ذکر کردیم.
ممنون از توجه شما عزیزان

اصغر

در حدیثی که جابر از حضرت رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) نقل نموده است، حضرت به سبقت زمانی خلق نور وجود مقدس خود و حضرت امیرالمومنین (علیهما السّلام) نسبت به خلق عرش، لوح، خورشید، روشنایی روز، نور بصر و عقل و معرفت خبر می دهد
با تشکر فراوان

اصغر

از جابر نقل شده است که گفت رسول الله (صلی الله علیه و آله) فرمودند: اولین چیزی که خدا خلق نمود نور من بود پس از آن نور علی شکافت. سپس عرش و لوح و خورشید و روشنایی روز و نور بصر و عقل و معرفت خلق
شد
🌹🌹🌹
با تشکر از شما و رهبر معنوی‌مان حضرت حاج فردوسی

محمد زاده

در مورد همین خلقت باید داستانی بگم که
از حضرت امام الناطق جعفر بن محمد الصادق (عليه السّلام) روايت شده است‏ و آن حضرت از آباى عظام كرام (عليهم السّلام) نقل می نمايد كه حضرت امير المؤمنين على (عليه السّلام) روزى در رحبه مسجد نشسته بود و خلق بسيار در يمين و يسار آن حضرت مجتمع گشته بودند در ميان آن جماعت شخصى برخاست و گفت يا امير المؤمنين ترا حضرت ربّ العالمين در اين مكان مكين گردانيد و پدرت در نار سجّين معذّب و با اهل دوزخ همنشين است. حضرت امير المؤمنين على (عليه السّلام) فرمودند: خداى تبارك و تعالى زبانت مقطوع گرداند به آن خداى كه حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) را به رسالت برانگیخت قسم كه اگر پدرم اراده كند كه از همه گنهكاران زمين شفاعت نمايد، هر آينه خداوند شفاعت او را قبول فرمايد. ويلك پدرم معذّب در نار چون گردد كه پسر او قسيم جنّت و نار بود، به آن خداى كه محمد را به نبوّت امت مبعوث گردانيد قسم كه به شعاع نور پدرم در روز قيامت انوار تمامى خلايق خاموش و مستور گرداند مگر پنج نور آن نور محمد و نور من و نور حسن و نور حسين و نور نه نفر از اولاد حسين زيرا كه نور پدرم از نور ما است كه حضرت ايزد خالق آن نور را قبل از ايجاد آدم به دو هزار سال پيشتر خلق نمود.

آصفی

داستان از خلقت امیر المومنین بسیار است
عبدالله بن عمر نقل می کند که شنيدم از رسول خدا (صلى اللَّه عليه و آله و سلّم) كه سؤال شد: خداوند در شب معراج با تو به چه زبان سخن گفت؟ فرمود: با من به زبان على بن ابى طالب تكلم كرد و به من الهام كرد كه گفتم: پروردگارا تو بودى كه با من تكلم كردى يا على بن ابى طالب؟ خداوند فرمود: اى احمد من نيستم مثل ساير اشياء نه به مردم قياس مى ‏شوم و نه با شبهات به وصف در مى‏ آيم، ترا از نور خود و على را از نور تو آفريدم. پس ديدم در درون دل تو احدى محبوبتر از على بن ابى طالب (عليه السلام) نيست، از اين جهت به زبان و لهجه او سخن گفتم تا اين كه دلت آرام گيرد

حدادی

ابراهيم بن هارون هاشمى از محمّد بن احمد بن ابى الثّلج از عيسى بن مهران از منذر شراك از اسماعيل بن عليه از اسلم بن ميسره عجلى از انس بن مالك از معاذ بن جبل‏ نقل كرده است كه وى گفت: رسول خدا (صلّى اللَّه عليه و آله) فرمودند: خداوند عزّ و جلّ هفت هزار سال قبل از آفرينش دنيا من و على و فاطمه و حسن و حسين را آفريد. معاذ مى ‏گويد: عرضه داشتم: اى رسول خدا پيش از آفرينش دنيا شما كجا بوديد؟ حضرت فرمودند: جلو عرش بوديم و خداى تعالى را تسبيح نمودیم و مى‏ ستوديم و تقديس و تمجيدش مى‏ كرديم. عرض كردم به چه هيأت و شكلى بوديد؟ حضرت فرمودند: شبح هايى از نور بوديم تا اين كه حقّ تعالى اراده كرد صورت ما را بيافريند
ادامه در پاسخ ب همین سوال 👇

شاکر نژاد

در ادامه👇
لذا ما را عمودى از نور نمود و در صلب جناب آدم انداخت و پس از آن ما را به اصلاب پدران و ارحام مادران ما درآورد و ابدا نجاست شرك و قذارت كفر به ما اصابت نكرد، دسته ‏اى به واسطه ما سعادتمند و گروهى ديگر به واسطه ما شقى شدند، بارى وقتى ما را به صلب عبد المطلب وارد كرد آن نور را بيرون آورده و دو نصفش كرد نيمى از آن را در صلب عبد اللَّه، نيم ديگرش را در صلب ابو طالب قرار داد پس نصفى كه تعلق به من داشت را به آمنه و نصف متعلّق به على را به فاطمه دختر اسد منتقل نمود، پس آمنه مرا و فاطمه على را زاييد بعد خداوند عزّ و جلّ عمود نور را به من برگرداند پس فاطمه از من خارج گرديد سپس عمود را به على عليه السّلام اعاده داد پس حسن و حسين از آن حضرت بيرون آمدند پس آنچه از نور على بود در فرزندان حسن و آنچه از نور من بود در اولاد حسين استقرار گرديد و همين نور كه در اولاد حسين بود در ائمّه (عليهم السلام) انتقال يافت و تا قيامت باقى است.
یا علی جان

علی

یه داستان ار همین خلقت و یا علی
در کتاب کنز جامع الفوائد و تأویل الآیات الظاهره از قول محمد بن عباس مرفوعا تا محمد بن زیاد نقل شده است که محمد بن زیاد گفت: ابن مهران عبدالله بن عباس در مورد تفسیر این سخن خدای تعالی «و ما همگى (براى اطاعت فرمان خداوند) به صف ايستاده ‏ايم و ما همه تسبيح‏ گوى او هستيم. (سوره مبارکه صافات، آیه 165 و 166)» سوال نمود. پس ابن عباس گفت: ما در محضر رسول خدا (صلی الله علیه و آله) بودیم سپس حضرت علی بن ابیطالب (علیه السّلام) وارد گشت. وقتی نبی اکرم (صلی الله علیه و آله) او را دید، به روی او تبسمی نمود و فرمود: خوش آمد کسی که خداوند او را چهل هزار سال قبل از حضرت آدم خلق نمود. گفتم: ای رسول خدا آیا فرزند قبل از پدر آفریده شده است. فرمودند: بله، همانا خدای تعالی قبل از خلقت آدم در این مدت، من و علی را خلق نمود و نوری را آفرید سپس آن نور را به دو نیم قسمت کرد و قبل از آفرینش تمام اشیاء، مرا از نیمی از این نور و علی را از نیم دیگر آن خلق نمود. سپس اشیاء را خلق کرد و اشیاء تاریک بودند و نور اشیاء از نور من و علی گرفته شده است، سپس خداوند ما را در سمت راست عرش قرار داد و سپس ملائکه را آفرید و ما خداوند را تسبیح گفتیم و ملائکه تسبیح گفتند و لا اله الا الله گفتیم پس ملائکه تهلیل (لا اله الا الله) گفتند و تکبیر گفتیم (ذکر الله اکبر را گفتیم) پس ملائکه تکبیر گفتند و آن را من و علی یاد دادیم و آن در علم پیشین الهی بود که محب من و محب علی داخل آتش نشود و شخص کینه دار از من و علی در بهشت وارد نشود. خدای عزّ و جلّ فرشتگانی خلق کرد که در دستشان کوزه‌ های سیمین دارند که لبریز از آب حیات فردوس برین است. تمامی شیعیان علی (علیه السّلام) پدر و مادرشان پاک بوده و پرهیزگار و پاک هستند و به خدا ایمان دارند. زمانی که پدر یکی از آنها بخواهد تا با همسرش مباشرت نماید، یکي از فرشتگانی که به دستش کوزه ای از آب بهشت دارد می آید و آن آب را در ظرف آبی می افکند که او از آن می نوشد، پس او از آن آب می نوشد و ایمان در قلبش می روید چنانکه که گیاه می روید پس آنان دلیلی آشکار از پروردگارشان و پیامبرشان و از وصیشان علی و از دخترم زهرا و سپس از حسن و سپس حسین و سپس امامانی از نسل حسین (علیهم السلام) هستند. گفتم: یا رسول الله، ائمه چه کسانی هستند ایشان فرمودند: یازده تن از آنها از (نسل) من هستند و پدرشان علی بن ابی طالب (علیه السّلام) است. سپس پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمودند: سپاس خدای را که محبت نسبت به علي (علیه السلام) و ایمان به امامت وی را از اسباب و ملزومات ایمان واقعی قرار داد.

محمد باقر

یا علی مدد
عشق فقط امیر المومنین
بر منکر علی لعنت تا صبح قیامت
صاحب کتاب مناقب از سلمان روایت می کند که گفت از حبیبم حضرت مصطفی (صلی الله علیه و آله) شنیدم که گفتند: من و علی نوری در هم تنیده و به هم آمیخته در بین دستان خدای عزّ و جلّ بودیم که این نور خدای را تسبیح و تقدیس می کرد که این امر چهارده هزار سال قبل از آن بود که خداوند آدم را خلق کند. پس هنگامی که خدای تعالی آدم را خلق نمود، این نور را در کمر آدم قرار داد، ما همواره با هم بودیم تا اینکه در کمر عبد المطلب جدا شدیم پس بخشی از آن نور من گردیدم و جزئی از آن علی گردید

نرگس

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی در احادیث بررسی شده درباره خلقت نوری چنین نقل شده است که خداوند نوری را آفرید و آن را به دو نیم تقسیم نمود که نیمی از آن حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) شد و نیمی از آن حضرت علی (علیه السّلام) گردید. سپس از این دو نور ائمه معصومین (علیهم السّلام) از نسل حضرت امام حسین (علیه السّلام) آفریده شدند
هو یا علی البته این هو گفتن برای شکر این است که چ خداوند متعال و بزرگی که امیر المومنین رو آفرید شکر خدا که علی رو آفرید

عاشق مولا

سلام بر رهبر معنوی ما حاج فردوسی
علی امیر المومنین است و بس 🙏
مسئله مورد توجه در احادیث مربوط به خلقت نوری، زمان خلق شدن نور وجود مقدس حضرت رسول اکرم محمد مصطفی (صلی الله علیه و آله) و حضرت امیرالمومنین علی بن ابی طالب (علیه السّلام) است که طبق همه احادیث قبل از خلقت حضرت آدم (علیه السّلام) و حتی طبق برخی احادیث قبل از خلقت فرشتگان، آسمانها، زمین، عرش و لوح بوده است.

حسین

به به این گزارش و خبر رو هم باید بدم که مدت زمان خلقت نوری حضرت رسول الله (صلی الله علیه و آله) و حضرت امیرالمومنین (علیه السّلام) چهل هزار سال و چهارده هزار سال قبل از خلقت حضرت آدم (علیه السّلام) نقل شده است و نیز خلقت نوری اهل بیت پیامبر (صلی الله علیه و آله) هفت هزار سال قبل از خلقت دنیا و دو هزار سال قبل از خلقت آدم یاد شده است

fa فارسی
X