۳۱ فروردین

حقیقتِ مجالست

با سلام
احادیث و تأکیداتی بر مجالست نمودن با اهل تقواست که باعث تأثیر این مجالست بر روی انسان می‌شود و در نقطه‌ی مقابل، مجالست با اهل گناه، هر چند ما اهل گناه نباشیم، به مرور این اثر را روی ما خواهد گذاشت.
۱ ـ آیا در بحث مجالست با اهل تقوا، منظور از این مجالست، حتماً حضوری است که با فردی متقی مجالست حضوری داشته باشیم؟
۲ ـ آیا می‌توان تعریفی جدید از مجالست بیان کرد و آن اینکه مجالست نوشتاری، مجالست تلفنی، مجالست مطالعه‌ی کتاب و امثالهم؟ مثلاً فردی با خواندن کتاب و گوش کردن صوت سخنرانی فردی متقی، از این طریق با وی مجالست کند یا حتماً باید حضوری باشد؟ کدام شیوه تأثیرگذار است؟

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
اصل مجالست، پذیرش قلبی و رابطه‌ی قلبی است. به قول شاعر:

گر در یمنی و با منی،‌ پیش منی * ور پیش منی و بی‌منی، در یمنی
من با تو چنانم ای نگار یمنی * کاندر غلطم که من توام یا تو منی

گاهی این پذیرش قلبی، با مجالست حضوری حاصل می‌شود؛ گاهی از طریق خواندن کلمات و نصایح مکتوب، حاصل می‌شود؛ گاهی از طریق شنیدن صدا و دیدن تصویر حاصل می‌شود. تمام اینها، مجالست محسوب می‌گردد و همان ثمرات و برکات را دارد. به قول شاعر:

هرگز حدیث حاضرِ غائب شنیده‌ای * من در میان جمع و دلم جای دیگر است

پس اصل این است که چه کسی در قلب و خیالتان باشد، با همو همنشین هستید. گاهی انسان با شغلش همنشین است، گاهی با مشکل علمی‌اش، گاهی با مقامش، گاهی با مشکل مادی‌اش، گاهی با بیماری جسمی‌اش و همینطور. لذا اگر می‌خواهید با خوبان همنشین باشید ـ و «خوبان» به طور مطلق از نظر ما، استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) و استادان معظم منهاج فردوسیان (علیهم‌السلام) هستند ـ باید با فرمایشاتشان انس بگیرید؛ یعنی اگر مثلاً فضای خیال را از یاد و توجه به حضرت استاد حاضر (ارواحنافداه) پُر کنید، همنشین ایشان محسوب خواهید شد. ان شاء الله

موفق باشید
حاج فردوسی

کلمات کلیدی: , ,

 
 
 
  مشترک شوید  
اشتراک برای:
fa فارسی
X