۲۱ مرداد

شعر دانستنِ قرآن کریم!!

سؤال: ببخشید آیا قران و سوره‌هایش شعر هستند؟ در برنامه سمت خدا آیت الله قراءتی می‌گفت شعر هست به طور مثال «قل هو الله احد * الله الصمد» هر دو آیه با حرف دال تمام شد. اگر اینجوری باشد پس ماه رمضان و درمسجد و… که شعر خواندن در آنها مکروه است، نباید قرآن بخوانیم؟ مبنای شعر در عرب چگونه است؟

جواب:

اولاً: آنچه به حاج شیخ قرائتی نسبت داده‌اید، بنده نشنیده‌ام، پس مسؤولیت این انتساب، بر عهده‌ی شماست و من، رد یا تأیید نمی‌کنم، ولی چنین سخنی، از ایشان که سال‌ها در محضر قرآن بوده‌اند، سخت بعید است.

ثانیاً: مشرکین، اصرار داشتند که استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم)، شاعر است و اگر ایشان، شاعر باشند، معجزه‌ی جاودانه‌ی آن حضرت یعنی قرآن کریم نیز «شعر» خواهد بود. خدای تعالی در قرآن کریم، از این اتهام مشرکین، چنین گزارش می‌دهد:
«بَلْ قَالُواْ أَضْغَاثُ أَحْلاَمٍ بَلِ افْتَرَاهُ بَلْ هُوَ شَاعِرٌ فَلْیَأْتِنَا بِآیَهٍ کَمَا أُرْسِلَ الأَوَّلُونَ» (سوره‌ی انبیاء، آیه‌ی ۵) ترجمه: بلکه گفتند خواب‌هاى شوریده است [نه] بلکه آن را بربافته، بلکه او شاعرى است پس همان گونه که براى پیشینیان هم عرضه شد باید براى ما نشانه‏اى بیاورد.
«أَمْ یَقُولُونَ شَاعِرٌ نَتَرَبَّصُ بِهِ رَیْبَ الْمَنُونِ» (سوره‌ی طور، آیه‌ی ۳۰) ترجمه: یا مى‏گویند شاعرى است که انتظار مرگش را مى‏بریم.

ثالثاً: قرآن کریم، ساحت استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) را از شاعر بودن، پاک دانسته است، می‌فرماید: «وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا یَنبَغِی لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ وَقُرْآنٌ مُّبِینٌ» (سوره‌ی یاسین، آیه‌ی ۶۹) ترجمه: و [ما] به او شعر نیاموختیم و در خور وى نیست این [سخن] جز اندرز و قرآنى روشن نیست.
«وَیَقُولُونَ أَ إنَّا لَتَارِکُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ * بَلْ جَاء بِالْحَقِّ وَصَدَّقَ الْمُرْسَلِینَ» (سوره‌ی صافات، آیات ۳۶ و ۳۷)
ترجمه: و مى‏گفتند آیا ما براى شاعرى دیوانه دست از خدایانمان برداریم. ولى نه [او] حقیقت را آورده و فرستادگان را تصدیق کرده است.
«إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ کَرِیمٍ * وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ قَلِیلًا مَا تُؤْمِنُونَ» (سوره‌ی حاقه، آیات ۴۰ و ۴۱) ترجمه: که [قرآن] قطعاً گفتار فرستاده‏اى بزرگوار است. و آن گفتار شاعرى نیست [که] کمتر [به آن] ایمان دارید.
پس وقتی آن جناب، «شاعر» نباشند، بزرگ‌ترین اثر جاودانشان نیز، «شعر» نخواهد بود.

رابعاً: خدای تعالی، شاعران را به صورت کلی، مذمت نموده و سپس، یک دسته از شاعران که اهل ایمان و عمل صالح باشند را استثناء می‌کند؛ می‌فرماید: «وَالشُّعَرَاء یَتَّبِعُهُمُ الْغَاوُونَ * أَلَمْ تَرَ أَنَّهُمْ فِی کُلِّ وَادٍ یَهِیمُونَ * وَأَنَّهُمْ یَقُولُونَ مَا لَا یَفْعَلُونَ * إِلَّا الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَذَکَرُوا اللَّهَ کَثِیرًا وَانتَصَرُوا مِن بَعْدِ مَا ظُلِمُوا» (سوره‌ی شعراء، آیات ۲۲۴ تا ۲۲۶) ترجمه: و شاعران را گمراهان پیروى مى‌‏کنند. آیا ندیده‌‏اى که آنان در هر وادی‌اى سرگردانند. و آنانند که چیزهایى مى‌‏گویند که انجام نمى‌‏دهند. مگر کسانى که ایمان آورده و کارهاى شایسته کرده و خدا را بسیار به یاد آورده و پس از آنکه مورد ستم قرار گرفته‌‏اند یارى خواسته‌‏اند.
اگر قرآن کریم را «شعر» بدانیم، باید حضرت ختمی‌مرتبت استاد اعظم (صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم) را شاعر بشماریم و به گواهی این آیه، گمراهان هستند که شاعران را پیروی می‌کنند؛ پس مسلمانان، گمراه هستند! اگر نخواهیم به این نتیجه‌ی فجیع برسیم، نباید قرآن کریم را «شعر» بدانیم.

خامساً: هر چند بزرگان ادب و ادب‌پژوهان بزرگ، از ارائه‌ی تعریفی جامع و مانع برای «شعر»، اظهار عجز کرده‌اند، ولی جملگی، یکی از ارکان اصلی «شعر» را «خیال» برشمرده‌اند. پس در حقیقت، سخنی شعر است که بهره‌ی لازم از خیال داشته باشد و سخنانی که خالی از مایه‌ی خیال بوده و در قالب مصرع‌های منظوم، بیان می‌شود، «نظم» است نه «شعر».
با این حساب،‌ «شعر» دانستنِ قرآن کریم، توهین بزرگی به این آیتِ سراسرْ حقیقت است. خدای تعالی در قرآن کریم، همین معنی را بیان کرده که قرآن، خیال و سراب و مجاز نیست بلکه حقیقت و واقعیت است؛ می‌فرماید: «وَ یَقُولُونَ أَ إنَّا لَتَارِکُوا آلِهَتِنَا لِشَاعِرٍ مَجْنُونٍ * بَلْ جَاء بِالْحَقِّ وَ صَدَّقَ الْمُرْسَلِینَ» (سوره‌ی صافات، آیات ۳۶ و ۳۷)
ترجمه: و مى‏‌گفتند آیا ما براى شاعرى دیوانه دست از خدایانمان برداریم. ولى نه [او] حقیقت را آورده و فرستادگان را تصدیق کرده است.
امید است با توجه به این مطالب، «شعر» پنداشتنِ قرآن کریم را نشنیده بگیرید و برای ثبات قدم اهل ایمان، دعای خیر فراوان نمایید.

موفق باشید
حاج فردوسی

کلمات کلیدی: , ,

5

 
 
 
3 نویسندگان
2 پاسخ‌ها
0 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
4 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
اشتراک برای:
احمد زاده

چرا جواب سوالم ندادی
مال آیه قران که فرستادم

احمد زاده

سلام علیکم
خداوند در آیه ۲۷ سور مبارکه شوری میفرماید: «ولو بسط الله الرزق لعباده لبغوا فی الارض ولکن ینزل بقدر ما یشاء انه بعباده خبیر بصیر» هرگاه خداوند روزی را برای بندگانش وسعت بخشد، در زمین طغیان و ستم می‌کنند؛ از این‌رو بمقداری که می‌خواهد (و مصلحت می‌داند) نازل می‌کند، که نسبت به بندگانش آگاه و بیناست!
با این حال من میبینم خدواند این آیه رو زیر پا گذاشته به خاطر اینکه به خیلی از بندگانش اینقدر روزی داره میده و جز ستم چیزی از او نمی بینیم نظیر داعش، سعودی، امارات، امریکا، نظرتان چیست؟

ابراهیم گیلانیان

سلام علیکم
عید سعید قربان و سالروز ولادت حاج فردوسی (حفظه الله) بر اصحاب منهاج فردوسیان و همه‌ی روندگان این راه روشن فرخنده باد.
شکرگزار خداوند سبحان هستیم از اینکه توفیق کسب فیض از حاج فردوسی را به ما عنایت کرده است که هر آن ما را با دستورات و ارشادات اسلام عزیز پند و اندرز می‌دهند.
خداوند بر توفیقات ایشان بی‌افزاید ان شاءالله.

fa فارسی
X