۲۴ شهریور

حدود انفاق

با سلام و احترام خدمت حاج فردوسی

۱ ـ نظر جنابعالی در باره‌ی انفاق چیست؟ درشرایط کنونی، آیا صدقه‌هایی که به مؤسسات و ارگان‌های دولتی (کمیته‌ی امداد و هلال احمر) می‌پردازیم، به عنوان انفاق محسوب می‌شود؟ چون گاهی متوجه می‌شویم بعضی از متقاضیان، بی‌نیازند تا نیازمند!
۲ ـ کمک کردن به متکدّیان و نیازمندان دورگردی که با داستان‌سرایی از وضعیتشان، تقاضایی کمک دارند چیست؟ آیا یک جوری گداپروری نیست؟
۳ ـ آیا انفاق فقط مخصوص ثروتمندان است؟
۴ ـ در قواعد منهاج فردوسیان خواندم که باید تا حدّی انفاق کرد که خود، نیازمند نشویم؛ اما در بسیاری از حکایاتی که از استادان منهاج فردوسیان (علیهم‌السلام) نقل می‌شود، حتی در صورت نیازمند بودن خود انفاق داشتند مثلاً قضیه‌ی سه روز روزه گرفتن و انفاق طعام به فقیر و یتیم و اسیر و حکایات دیگر، پس توکل کجاست؟ اینکه خدا روزی‌رسان است و معنی کریم بودن کجاست؟ مگر این نیست که کریم، نیازهای دیگران را بر نیازهای خود مقدم می‌دارد؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
جواب ۱: اگر فقیری می‌شناسید که اهل ایمان و تقواست، خودتان به او کمک کنید که ارزش بسیار زیادی دارد. خدای تعالی در قرآن کریم، فقط به دو گروه، وعده‌ی چشم‌روشنی‌ای داده که هیچ کس از آن خبر ندارد؛ یکی نمازشب‌خوان‌ها و دیگر، انفاق‌کنندگان؛ آنجا که می‌فرماید: «تَتَجافـٰى جُنوبُـهُمْ عَنِ الْمَضاجِعِ یَدْعونَ رَبَّـهُمْ خَوْفًـا وَ طَمَعًـا وَ مِنْ ما رَزَقْناهُمْ یُنْفِقونَ * فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفی لَـهُمْ مِنْ قُرَّهِ أعْیُنٍ جَزاءً بِما کانوا یَعْمَلونَ» (سوره‌ی سجده، آیه‌ی ۱۶ و ۱۷)
ترجمه: پهلوهایشان از خوابگاه‌هایشان دور می‌شود در حالى که همواره پروردگارشان را به علت بیم [از عذاب‏] و امید [به رحمت و پاداش‏] مى‏‌خوانند و از آنچه آنان را روزى داده‌‏ایم، انفاق مى‌‏کنند. پس هیچ کس نمى‌‏داند چه چیزهایى که مایه‌ی شادمانى و خوشحالى آنان است به پاداش اعمالى که همواره انجام مى‌‏داده‌‏اند، براى آنان پنهان داشته‌اند.
در این که قسمتی از کمک‌های مردم به مؤسسات خیریه، صرف امور جاری آنان همانند اجاره، قبوض، حقوق کارمندان و غیره می‌شود، شکّی نیست. پس تا جایی که فقیر مؤمن سراغ دارید، کمک‌های مالی خود را به این گونه مراکز و مؤسسات ندهید.

جواب ۲: به اشاره‌ی برخی روایات، گاهی اوقات، افرادی که به صورت گدا بر سر راه ما قرار می‌گیرند، فرستاده‌ی خدای تعالی هستند تا با صدقه‌ای که به او می‌دهیم، بلایی از ما دفع شود. پس اینگونه افراد را ناخوش ندارید و حتماً اندکی به آنان کمک کنید. حتی اگر چیزی ندارید که به او بدهید، برایش دعای خیر کنید.

جواب ۳: هر گاه کسی به چیزی نیاز نداشته باشد و آن را ببخشد، «انفاق» است ولی اگر به آن نیاز داشته باشد و ببخشد، «ایثار» است. هر دو کار، ستوده است ولی «ایثار» درجه‌ی برتری دارد. پس انفاق، مخصوص ثروتمندان نیست بلکه برای بی‌نیازان است. گاهی بی‌نیازی در حد یک خودکار است. مثل این که کسی، دو خودکار دارد و یکی را انفاق می‌کند.

جواب ۴: درجات انسان‌ها، متفاوت است. نباید از تازه به راه افتادگان، انتظاری داشت که از استقراریافتگان در ایمان و عمل صالح انتظار می‌رود. آنچه از استادان معظم منهاج فردوسیان (علیهم‌السلام) برای ماست، دستوراتشان است نه نحوه‌ی عملشان. آن منتهیان، در افقی از کمال پرواز می‌کنند که ما مبتدیان، توانایی چنان اوج گرفتن‌هایی را نداریم. لذا مصلحت‌دید من آن است که یاران به جای توجه به سیره‌ی عملی آن بزرگواران، به دستوراتشان که در سطح ما صادر شده، توجه و عمل نمایند.

موفق باشید
حاج فردوسی

کلمات کلیدی: , , , , ,

4

 
 
 
3 نویسندگان
1 پاسخ‌ها
0 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
4 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
اشتراک برای:
ناشناس

سلام علیکم
اگر چند بار با اسم خودمان کامنت زدیم زیر سوال ها وهر وقت نزدیم یعنی بصورت ناشناس واسم را درج نکردیم شما دفتر مرکز میفهی که من بودم یعنی با اون اسم قبلی یعنی برای شما قابل شناخت هست.
ممنون میشم توضیح دهید

ناشناس

به نام خدا

مؤمنانِ گرفتار در دام دنیا چگونه عمل می‌کنند؟

مرغ اَندر دام دانه کَی خورَد؟
دانه چون زهرَست در دام، اَر چَرَد

مرغ غافل می‌خورد دانه، ز دام
همچو اندر دامِ دنیا، این عوام

دنیا برای مؤمن زندان است و روحِ او در دامِ بدنش گرفتار. مُرغانِ زیرک، خود را از دنیا (دانۀ در دام) نگه می‌دارند. مرغی که به دام افتاده، دانه خوردن برایش تلخ و ناگوار است و تمام فکر و ذکرش این است که از بندِ دام رها و آزاد شود.

ناشناس

خدایا چی بگم اینجور جوابی در مورد انفاق تو عمرم نشنیده ام خدایا بسیار شکرت بابت اینجور شخصی (حاج فردوسی ) که به ما عطا کردی

fa فارسی
X