۱۴ دی

نقدی بر انتقاد از مبلغین منهاج فردوسیان!

سلام علیکم حاج فردوسی
حدود چهار سال است که منهاج فردوسیان در محلمان تبلیغ می‌شود و متأسفانه فقط تعداد خیلی کمی به این برنامه‌ی تربیتی روی آوردند. من که کتاب را مطالعه کردم، بسیار محتوایش خوب و عالی بود.و خیلی در محلمان با این کتاب مشکل داشتند و بارها در سایتتان بیان کردید علت برخورد منهاج فردوسیان چیست، ولی من که در محلمان مشاهده می‌کنم، علت اصلی، مبلغین محلمان هستند. آنها با شرکت نکردن در حسینیه‌ی محلمان می‌خواهند یک جور ثابت بکنند که کار شماها اشکال دارد و ما به آنها می‌گوییم چرا به حسینیه نمی‌آیی می‌گویند ما با هیأت امنای آن حسینیه مشکل داریم. تنها جوابشان این است. فرضاً اگر مشکل داشته باشند با هیأت امنای آن حسینیه، آیا می‌توانند به این دلیل، از حسینیه دست بکشند؟ خلاصه با نیامدن آن‌ها به حسینیه، این چنین در محلمان جا افتاده که این‌ها با امام حسین مشکل دارند. و هر جور یک فکر عجیب و غریب درباره‌ی آن‌ها می‌کنند. و خلاصه به مبلغینتان هر کی هست، در هر جا، بگویید این روش تبلیغ نیست که مجلس امام حسین را با ایراد بچگانه ترک کنیم و سبک شود. باورتان نمی‌شود که اگر آنها به حسینیه بیایند، خیلی مردم محلمان دیدشان به برنامه‌ی تربیتی عوض می‌شود.
با تشکر

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
باسمه تعالی

سلام علیکم
بارها عرض شد که تنها روش عزاداری که از سوی خاندان وحی (علیهم‌السلام) دارای ثواب عظیم معرفی شده، اشک ریختن بر مصائب حضرت سید الشهداء (علیه‌السلام) است. البته غصه‌دار بودن، در مصائب اهل بیت طاهرین (علیهم‌السلام) نیز نوعی عبادت شمرده شده است، ولی ثوابی که اشک ریختن دارد، هیچ نوعی از انواع عزاداری‌های مرسوم ندارد.
پس تمام کارهایی که انجام می‌دهید،‌ اگر مقدمه‌ی «اشک ریختن» باشد، قابل توجیه است، البته در صورتی که آلوده به حرام نباشد. مثلاً اگر سینه‌زنی، زنجیرزنی، شبیه‌خوانی، عَلَم‌گردانی، نخل برداشتن و مانند اینها، مقدمه‌ای برای گریه باشد، قابل توجیه است و امید ثواب دارد. اما اگر رفتن به حسینیه و سینه‌زنی و زنجیرزنی و نوحه‌خوانی و امثال اینها، به گریه بر سالار شهیدان ختم نشود، ارزش ذاتی ندارد و معلوم نیست ثوابی داشته باشد.
توصیه‌ی همیشگی من به اصحاب منهاج فردوسیان، به پیروی از توصیه‌ی استادان معظم منهاج فردوسیان (علیهم‌السلام) این بوده که محور تمام عزاداری‌هایی که در محرم و صفر انجام می‌دهند، «اشک» باشد. یعنی اگر کاری نهی شرعی ندارد و منجر به اشک می‌شود، انجام دهند تا اشک را به دست آورند ولی اگر منجر به اشک نمی‌شود، دلخوش به ثواب آن نباشند.
به بیان ساده، فرض کنید آقای الف، طوری است که اگر در ابتدای ورودش به حسینیه، برایش روضه و مرثیه بخوانند، اشک نمی‌ریزد ولی اگر مثلاً یک ساعت سینه یا زنجیر بزند، سپس ده دقیقه برایش روضه خوانده شود، در آن ده دقیقه، اشک می‌ریزد، می‌گوییم رفتن به حسینیه و سینه یا زنجیرزدن، برای این فرد، کار خوبی است و توصیه می‌کنیم که انجام دهد تا گوهر اشک پایانی را به دست آورد.
اما آقای ب طوری است که در جمع و سر و صدا، اشکش خشک می‌شود و بیشتر،‌ حواسش به صدای بلندگوها و جنگ اکوها و ریتم و آهنگ نوحه‌ها می‌رود ولی اگر در خلوت بنشیند و نوار روضه گوش دهد یا کتاب مقتل مطالعه کند، اشک می‌ریزد، به این فرد توصیه می‌کنیم در جمع‌های شلوغ حضور پیدا نکند، بلکه در خلوت بنشیند و به آرامی اشک بریزد.
کسی هست که اگر مجلس، تاریک شود، اشکش سرازیر می‌گردد و در حالی که چراغ‌ها روشن است، خجالت می‌کشد گریه کند، به این فرد توصیه می‌کنیم در مجالسی شرکت کند که چراغ‌ها را خاموش می‌کنند.
کسی هست که اگر چراغ‌ها خاموش شود، وحشت می‌کند و این وحشت، موجب می‌شود اشکش خشک شود، به این فرد توصیه می‌کنیم در مجالسی شرکت کند که چراغ‌ها را خاموش نمی‌کنند.
کسی هست که اگر شمعی جلو خودش روشن کند، در حالی که مجلس، تاریک است، با نگاه به شمع، حالتی از رقّت قلب به او دست می‌دهد که اشکش جاری می‌شود، به این فرد توصیه می‌کنیم همراه خودش، شمع ببرد تا به این بهانه، اشک را دریابد.
کسی هست که اگر شمعی جلوش روشن کنند، تمام حواسش معطوف این می‌شود که شمع، واژگون نشود و فرش را نسوزاند. به چنین شخصی توصیه می‌کنیم اگر شمعی جلوش روشن کردند، آن را خاموش کند و یکسره حواسش را به مرثیه بسپارد تا اشک بریزد.
پس توصیه‌ی ما، بر محور انجام دادن کارهای حلالی است که منجر به گریه می‌گردد. اما کارهای حرام، هر چند منجر به گریه و اشک بر حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام) شود، ارزش ندارد و اشکی که از آن حاصل می‌شود، با اشکی که از پوست کندن پیاز حاصل می‌شود، یکی است.
مثلاً اگر حضور در شبیه‌خوانی‌ای که همراه با موسیقی است، حالت گریه هم بیاورد، ارزش ندارد. اگر برهنه شدن در جایی که نامحرم حضور دارد، موجب اشک هم بشود، ارزش ندارد. اگر عزاداری، منجر به غصب و تصرف در مال مسلمان، بدون رضایت او باشد، ارزش ندارد.
توجه داشته باشید که اصحاب منهاج فردوسیان (کثّر الله امثالهم)، سودجوترین مردم روی زمین هستند و در زیر آسمان کبود، سودجوتر از اصحاب منهاج فردوسیان نخواهید یافت. طمع اینان آنقدر زیاد است که اگر خورشید را در دست راستشان و ماه را در دست چپشان بگذارند و تمام ثروت و قدرت و محبوبیت دنیا را یکجا به آنان بدهند، با یک متر از بهشت،‌ عوض نمی‌کنند. همیشه به این عزیزانم توصیه کرده‌ام که به دنبال سود عالی خود باشند و تمام همتشان را برای رسیدن به درجات عالیه‌ی بهشت، جمع کنند.
مبادا جایی «اشک» باشد و آنان بهانه بیاورند و نباشند. مبادا مداح خوب یا روضه‌خوان خوبی به مسجد و حسینیه بیاید و آنان به بهانه‌ی این که هیأت امناء را قبول ندارند، خود را از فیض اشک، محروم کنند. همچنین مبادا روز عاشورا، در کوچه و بازار، به دنبال جمع کردن نذری باشند. روز عاشورا، روز عزاداری است نه روز جمع کردن آش و قورمه‌سبزیِ نذری. روز عاشورا، روز سینه و زنجیر و دسته و قمه‌زنی نیست، روز عاشورا روز عزاداری با «اشک» است.
عزیزان من، احیای شعائر حسینی، دروغ بزرگی است که سال‌هاست در گوش ما گفته می‌شود. حضرت اباعبدالله (علیه‌السلام) شعائر خاصی در مقابل شعائر قرآن و سنت جدّ بزرگوارشان ندارند. تمام چیزهایی که به عنوان «شعائر حسینی» به ما معرفی شده، همانند، سینه‌زنی، زنجیرزنی، قمه‌زنی، علم‌گردانی، نخل‌برداری، نشانه‌کشی، پیراهن مشکی، چاقچاقو، نصب پرچم سیاه بر سردر منازل و مغازه‌ها و … همگی از اختراعات و شیرین‌کاری‌های شیعه است و هیچ ربطی به قرآن و سنت و عترت ندارد. هیچ کدام از اینها، از شعائر دینی یا شعائر حسینی نیست.
پس هشدار می‌دهم که دین خدا را با آئین‌های عزاداری، اشتباه نگیرید. حسینیه، مثل مسجد نیست که حتی نشستن در ثواب داشته باشد. حسینیه مکانی است که ورود جنب و حائض به آن، بدون اشکال است و اگر نجس شود، تطهیرش واجب نیست. ورود به حسینیه، دعای خاصی ندارد و خروج از آن نیز دعا و ذکر خاصی ندارد. حسینیه، سالن اجتماعات است، اگر اشک بر مظلومیت مولای غریبمان داشت، ارزش دارد و گرنه، ارزش خاصی ندارد و مانند تمام سالن‌های همایش و آمفی‌تآترها خواهد بود. کسی که در خانه‌اش می‌نشیند و بر مظلومیت مولای مظلوممان گریه می‌کند، ارزشش قابل مقایسه با کسی نیست که به حسینیه می‌رود و چای و قهوه و غذای نذری می‌خورد.
پس سعی کنید خود را از خیالات باطل برهانید و دوست داشتن و دشمن داشتن خود را بر محور دین خدا یعنی قرآن و سنت و عترت بنا کنید نه بر محور حسینیه که سالنی برای اجتماع عزاداران است.
سلام مرا به مردم محلتان برسانید و آنان را نسبت به مراعات احکام شرعی دینشان آگاه کنید و تشویق نمایید. نکند ـ خدای نکرده ـ آلوده به حرام و معصیت حضرت باری تعالی باشند و در همان حال، رفتن به حسینیه‌ی خالی از «اشک» را ارزش بدانند. رفتن به حسینیه در صورتی ارزش دارد که در آنجا، بر سالار شهیدان و شهدای کربلا (علیهم‌السلام) گریه کنند.
در پایان، لازم می‌دانم نکته‌ای را تذکر دهم. این که نوشته‌اید آمدن برخی اصحاب منهاج فردوسیان به حسینیه، موجب عوض شدن دیدگاه مردم نسبت به نظام جامع تربیتی منهاج فردوسیان می‌گردد، سخن گزافی است. اگر این مطلب را نوشته‌اید که مرا به طمع بیاندازید، بدانید که چیدمان نظام جامع تربیتی منهاج فردوسیان به نحوی است که منهاجی شدن تمام مردم با منهاجی نشدن حتی یک نفر، فرقی در بهره‌ی دنیوی من ندارد.
البته اگر مرجع تقلید می‌شدم، هر مقدار که بر مقلّدینم افزوده می‌شد،‌ وجوهات بیشتری به دفترم سرازیر می‌گشت و همین، دلیلی کافی برای کوتاه آمدن از برخی مواضع بود؛ ولی مسیر نظام جامع تربیتی منهاج فردوسیان، یکسویه است، یعنی هر چه خیر دنیوی که داشته باشد، برای خود آن شخصی است که منهاجی شده است. البته امیدوارم از بهره‌های اخروی بانصیب فراوان باشم. پس خیال نکنید جلب نظر موافق مردم، برایم اهمیتی دارد و به دنبالش هستم. تا زمانی که توان و اجازه داشته باشم، ترویج قرآن و سنت و عترت خواهم کرد، بدون طمع مادی و اغراض دنیوی. ان شاء الله

خداوند، ما و شما را بر صراط مستقیم قرآن و سنت و عترت، مستحکم و مستدام بداراد
موفق باشید
حاج فردوسی

کلمات کلیدی: , , , ,

47
دیدگاه

36 نویسندگان
11 پاسخ‌ها
0 دنبال کنندگان
 
مرتب کردن بر اساس بیشترین بازخورد
مرتب کردن بر اساس داغ‌ترین دیدگاه
2 نویسندگان برتر
  مشترک شوید  
جدیدترین نظرات قدیمی‌ترین نظرات نظرات با امتیاز بالا
اشتراک برای:
بخشیان

در زیارت ناحیه مقدسه گریه تمام مخلوقات در مصیبت امام حسین (ع)ذکر شده است: «آسمان و ساکنانش، و بهشت و نگهبانانش، و کوه‌ها و دامنه‌هایش، دریاها و ماهیانش، باغ‌های بهشت و نوجوانانش، خانه کعبه و مقام ابراهیم (ع)، مشعرالحرام و حرم خانه خدا و اطراف آن، همگی در ماتم تو گریستند.»

بعدازظهر عاشورا هنگامی‌که احدی از مردان اهل‌بیت و اصحاب آن حضرت باقی نمانده بود جز زین‌العابدین (ع)، و هوا بسیار گرم و جگرها سوخته و لب‌ها تشنه بود، و زمین و زمان، ملائکه و ارواح انبیاء نظاره‌گر بودند بر آقای غریب و مظلومی که لحظات آخر عمر خود را در این دنیا سپری می‌نمود و با بدن پر از تیر و مجروح از ضربه‌های شمشیر و نیزه و سنگ، و با دلی پر از غم از داغ برادران و فرزندان و بستگان و یارانش، و قلبی شکسته روی زمین گرم کربلا قرار گرفته بود، می‌فرمود: «أاقتل عطشانا و جدی محمد المصطفی؛ من تشنه کشته شدم حال‌آنکه جدم حضرت محمد مصطفی است؟»

محمد علی

با سلام به حاج فردوسی من این روایت که مرتب به این بحث هست را اینجا قرار میدهم تا منهاجیون بیشتر بدانند چه ثوابی در گریه بر امام حسین هست سید بحرالعلوم رحمت الله علیه به قصد تشرف به سامرا تنها به راه اُفتاد، در بین راه راجع به این مسئله که گریه بر سیدالشهدا علیه السلام گناهان را می‎آمرزد فکر می‎کرد، همان وقت متوجه شد که شخص عربی ، سوار بر اسب به او رسید و سلام کرد بعد پرسید : “جناب سید درباره چه چیز به فکر فرو رفته‎ای ؟ اگر مسئله علمی است بفرمائید شاید من هم اهل باشم.” سید بحرالعلوم عرض کرد در این باره فکر می‎کنم که چطور می‎شود خدایِ تعالی این همه ثواب به زائرین و گریه کنندگان حضرت سید الشهداء علیه السلام می‎دهد ، مثلاً در هر قدمی که در راه زیارت برمی‎دارند، ثواب یک حج و یک عمره در نامه عملشان می‎نویسند و برای یک قطره اشک گناهانشان آمرزیده می‎شود؟! آن سوار عرب فرمود: « تعجّب نکن.من برای شما مثالی می‎آورم تا مشکل حل شود، پادشاهی به همراه درباریان خود به شکار می‎رفت، در شکارگاه از لشکریان دور شد و آنها را گم کرد. به سختی فوق العاده‎ای اُفتاده و بسیار گرسنه… ادامه »

غایب

گریه، متفاوت از هر عملی دیگر، ناشی از احساس پاک و شدید انسانی و برخاسته از رقت قلب و خضوع دل است؛ نیز از ریا و مانند آن پاک است، چنان که تولّی و تبرّی(که از فروع مذهب شیعه است) در آن وجود دارد. هم نشان محبت است و هم بیزاری درونی از قاتلان و دشمنان آن حضرت؛ بنابراین، ذاتاً عمل، یا رفتار ارزشمند و مقدس است.
حال اگر این امر ارزشمند در کنار پاکی و صداقت درون باشد، اگر گریه و عزاداری، موجب پیوند روح و جان با سالار شهیدان شده، به ما عزت نفس بخشیده، ما را از گناه و معصیت الهی دور نماید و با هدف عالی او پیوند برقرار کنیم، پاداش های وعده داده شده محقق خواهد بود و جای شگفتی ندارد.

شکریه

روایات فراواتی در باب فضیلت و ثواب گریه بر امام حسین(علیه السلام) وارد شده است. دلیل این همه ثواب و ارزش، چیست؟

هادی

احتمال نخست این است که بگوییم اصل گریه کردن و اشک ریختن، ارزش دارد. این احتمال، با روایتی از امام صادق(علیه السلام) رد می شود که فرمودند: کلُّ الْجَزَعِ وَ الْبُکاءِ مَکرُوهٌ سِوَی الْجَزَعُ وَ الْبُکاءُ عَلَی الحُسَینِ(علیه‌السّلام)؛ هر نالیدن و گریه ای مکروه است، مگر ناله و گریه بر حسین علیه السلام. (بحار الانوار، ج ۴۵، ص۳۱۳)
اشک بر آن حضرت به تنهایی، کافی نخواهد بود بلکه باید منجر به تقویت ایمان و اصلاح رفتار شخص، منطبق با دستورات دین اسلام باشد وگرنه، هیچ انسانی بدون تغییر در رفتار و کردار خود در بندگی خدا و عزم بر توبه، شایستگی رحمت خداوند را نخواهد داشت و اصولاً این همه از فضایل گریه بر امام حسین(علیه السلام) تنها شامل کسانی خواهد شد که در مسیر بندگی خدا، مصمّم و عملگرا باشند، نه اینکه از ایمان به خدا و عمل به وظایف شرعی، تنها به گریه در ماه محرّم روی بیاورند! پس، ابتدا باید تصمیم بر توبه واقعی گرفت، آنگاه با یاد مصیبتهای سیدالشهداء، وجود خود را شستشو داد.

سوگل

آثار بخشش گناهان و ورود در بهشت، در کنار ایمان و اصلاح رفتار معنا دارد! امّا نکته اینجاست که بهترین قالب و محمل توبه، اشک بر مصائب امام حسین(علیه السلام) است. امام رضا(علیه السلام) فرمودند: یَا بْنَ شَبیبٍ! اِنْ بَکَیْتَ عَلَى الحُسَینِ علیه السّلام حَتّى تَصیرَ دُمُوعُکَ عَلى خَدَّیْکَ غَفَرَ اللّهُ لَکَ کُلَّ ذَنْبٍ اَذْنَبْتَهُ صَغیرا کانَ اَوْ کَبیراً قَلیلاً کانَ اَوْ کثیراً؛ اى پسر شبیب! اگر بر حسین(علیه السّلام) آن قدر گریه کنى که اشکهایت بر چهره ات جارى شود، خداوند همه گناهانت را که مرتکب شده اى مى آمرزد؛ کوچک باشد یا بزرگ، کم باشد یا زیاد. (امالى صدوق، ص۱۱۲) این روایت از میان انبوه روایات در این مورد، به تنهایی، در مورد سرعت، کیفیّت و کمیّت غفران الهی در وقت گریه بر امام حسین(علیه السلام) گویاست.

حسان

اشکی که خالصانه و فقط به خاطر ترس از خداوند باشد دارای آثار جمعی نیز می باشد به نحوی که امام صادق (ع) می فرمایند: هر چیز قابل وزن نمودن است و اندازه ی خاصی دارد، مگر اشک ها؛ زیرا یک قطره از آن ها می تواند دریایی از آتش را خاموش سازد، و هنگامی که چشم کسی پُر اشک شد، صورتش هیچ گاه تاریک و ذلیل نخواهد شد و آنگاه که اشک از چشم سرازیر شود، خداوند آتش را بر او حرام می کند و اگر گریه کننده ای برای امتی از انسان ها بگرید، همه مورد رحمت خداوند متعال قرار می گیرند. البته باید دانست این قطره ی اشک از خوف خداوند دارای چنان ارزش و جایگاهی می باشد که امام صادق (ع) می فرمایند: اِن لم یجئک البکاء فتباک، فاِن خرج مِنک مثل رأس الذّباب فبخٍّ بخٍّ؛ اگر اشک تو جاری نمی شود، خود را به گریه بزن، چرا که اگر به اندازه ی سرمگسی آن از چشم تو بیاید، امر عظیمی برای تو رخ داده است و آفرین بر تو. (بحارالانوار، ج۹۳: ۳۳۱)

جوادی

قطره‌‌ای از آن اگر در جنهم بیفتد آتش و حرارت آن را خاموش می‌‌‌کند.

ملائکه خود آن اشک‌ها را گرفته و در شیشه‌‌ای ضبط می‌‌کنند. (توجه شود: حقایق برتر از این مسائل است، اما این چنین گفته‌اند تا مخاطب عادی بتواند بفهمد)

برای هر عملی ثواب محدودی است، جز ثواب آن اشک که اجر آن محدودیتی و یا اتمامی ندارد

وحید

لطفا بمن بگویید شما که سعادت اشک ریختن نصیبتان است . چکونه و بیاد چه و با چه احساسی اشک میریزید ؟
لطفا راهنمایی و ارشاد بفرمایید که ما نیز از این نعمت برخوردار شویم و من بشخصه قول میدهم که جایتانرا در بهشت تنگ نکنم

باران

برای جلوگیری از اطاله بحث ، به جمله های مرحوم صدوق بسنده میکنم ایشان فرمودند : هر مومنی ! اولا که مومن فقط برای برای رحمانیت و هدایت خدا اشک میریزد و برای بنده خدا اشک ریختن را جاز نمییداند . زیرا همه زندگی همه موجودات بار امانتیست که خالق به انان داده و خود نیز انرا میگیرد . وقتی مشیت خدا بر نبودن بنده باشد شیون و زاری و دلسوزی در ماندن و غباز زنگی بردوش حمل این بار امانت را سنگین تر کردن جز به اظهار جهالت نیست . دوم اینکه چطوری باید برای سالار شهیدان اشک ریخت ؟ چه حسی باید به ادم (مومن و یا غیر مومن همیشه در مقابل ظلم و جور بطور فطریی و غیر ارادی اندوهگین میشود بدون اینکه از خداوند اجازه بگییرد و یا ببیند که او خوشش میی اید یا …) دست دهد؟ ایا این حس را بازماندگان نظاره گرش نداشتند ؟ مگر این اتفاق در طول تاریخ و حتی در تاریخ معاصر در چبهه هایمان کم اتفاق افتاده که جگر گوشه های ملت به بدترین شکل شهید شدند ؟! با چه حسی باید اشکهاسرازیر شود ؟ اینکه چر شهیدش کردند ؟ چرا کودک شیر خواره اش را در اماج تیر… ادامه »

نوید

سلام
یک سوال دارم که واقعا ذهن مرا به خود واداشته
چرا اهل سنت با اینکه حقیقت برای انها روشن هست اما ان را قبول نمیکنند
شنیدم علمای سنی زیاد در این مسیر زیاد خیانت کرده اند
از حذف نصوص ولایت گرفته تا سانسور تا توجیهه نمودن نصوص
راه حقیقت را بر سنیهای مستضعف فکری بسته اند
حال چه کسی باید انان را از این خیانتها اگاه کند ؟ دانشمندان سنی که این کار را نمکنند
بنده در کامنتهایی در این سایت دیدم که اشخاص زیادی خواهان یک مقاله در این زمینه یعنی خیانتهای دانشمندان سنی در نصوص ولایت بوده اند اما تا به حال هیچ خبری نبوده
باور کنید اگر این مقاله نوشته شود اثار وبرکات عظیمی برای سنیها مستضعف فکری دارد
منتظر این مقاله هستیم

باتشکر

مهسا

من هم حس می کنم اصحاب منهاج فردوسیان گوشه گیرند و توی اجتماع حاضر نمی شوند

سحرا

چرا اینقدر به عزا داری امام حسین گیر میدین؟؟؟ بزارید مردم عزا داریشونو بکنن حالا دیگه همه مشکلات این مملکت خل شده فقط مونده عزاداری برای سیدالشهدا

فرهاد

با توجه به این عبارت «إنِّی سِلْمٌ لِمَنْ سالَمَکُمْ، وَحَرْبٌ لِمَنْ حارَبَکُمْ» می توان گفت که اشکی که با این شعار واقعی همراه شد، بهشت بر آن واجب می‌شود.

شکوه

ما باید یاد شهدا را زنده نگه داریم؛ شهدایی که در مکتب امام حسین(ع) پرورش یافتند و در مسیر آن حضرت بودند.

کسری

وقتی حضرت زینب(س) وارد کوفه شدند و خطبه خواندند، صدای ناله و گریه از مردم بلند شد، حضرت فرمودند: اشک شما خشک نشود و همیشه گریان باشید؛ این اشک‌ها ارزش معنوی ندارند.

حدیث

روایات بسیاری درباره ثواب گریه بر امام حسین(ع) نقل شده است و این سوال مطرح می شود که آیا گریه کنندگان بر امام حسین(ع) در یک صف هستند و آیا این روایات را می‌توان به هر اشکی که برای امام حسین(ع) ریخته می‌شود، اطلاق کرد؟؟

سینا

اشک چشم به سه نوع رفلکسی، پایه و احساسی تقسیم می‌شود، اشک های انسان همانطور که از لحاظ علمی، از یکدیگر تمایز دارند، در معنویت نیز از یکدیگر متفاوتند.

کمال

امام رضا(ع) به ریان بن شبیب فرمود: «اى فرزند شبیب اگر مى‏خواهى برای کسى گریه کنى، برای حسین بن على علیه السلام گریه کن ۱۸ نفر از خاندان او را که مانند آن‏ها در زمین نبودند، به شهادت رساندند».

احترام

امام رضا(ع) در این روایت فرمود: ای پسر شبیب ! همانا محرم ماهی است که مردم زمان جاهلیت در این ماه ظلم و کشتن افراد را به خاطر حفظ حرمت این ماه، حرام می‌دانستند؛ اما این امت حرمت این ماه و حرمت پیامبرش را نشناختند و در این ماه، ذریه و فرزندان ایشان را کشتند.

ثریا

 هر که درباره امام حسین(ع) شعری بگوید و خودش بگرید و ۱۰ نفر را بگریاند، خداوند هم برای گوینده و هم برای گریه کننده بهشت را می‌نویسد

جواد کافی

روایاتی که درباره فضیلت اشک بر امام حسین(ع) به ما رسیده است، آن قدر زیاد است که گاهی بعضی از ذهن‌های کوتاه را به شک می‌اندازد و حتی برخی افراد خاص را هم به شگفتی وا می‌دارد.

حسین کریمی

فردی ممکن است در فکر خود امام حسین(ع) را قبول داشته باشد و برای آن حضرت اشک بریزد، اما همراه حضرت اباعبدالله الحسین(ع) نباشد که این اشک نیز بی‌ارزش است.

مجید

امام علی بن الحسین (ع) فرمودند: «مَنْ قَطَرَتْ عَیْنَاهُ فِینَا قَطْرَهً وَ دَمَعَتْ عَیْنَاهُ فِینَا دَمْعَهً بَوَّأَهُ اللَّهُ بِهَا فِی الْجَنَّهِ غُرَفاً یَسْکُنُهَا أَحْقَاباً وَ أَحْقَاباً؛ کسى که از دو چشمش قطره‏اى اشک در راه ما بیاید، خداوند متعال در بهشت خانه‌ای به او عطا فرماید که روزگارها در آن ساکن گردد».

حسام

مقدار اشک، در این روایت نیز با لفظ «قَطْرَهً» بیان شده که مقدار اندکِ یک قطره اشکِ انسانِ محب اهل‌بیت (ع) و دل‌سوخته مصائب ایشان، این فرد را مستحق پاداشی عظیم که زندگی در خانه بهشتی است، می‌کند.

حسام

واقعا جالبه که در این روایت به صراحت بیان شده که اگر مقدار اشکِ انسان برای امام حسین (ع) آن‌قدر کم باشد که حتی به اندازه بال مگسی باشد، آن‌قدر نزد خدای متعال ارزشمند است که پاداش آن چیزی کمتر از بهشت نمی‌تواند باشد

شکری

امام صادق (ع) فرمودند: «مَنْ ذُکِرَ الْحُسَیْنُ علیه‌السلام عِنْدَهُ، فَخَرَجَ مِنْ عَیْنِهِ [عَیْنَیْهِ‏] مِنَ الدُّمُوعِ مِقْدَارُ جَنَاحِ ذُبَابٍ کَانَ ثَوَابُهُ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَمْ یَرْضَ لَهُ بِدُونِ الْجَنَّهِ؛ کسى که یادى از حضرت حسین بن على (ع) نزدش بشود و از چشمش به مقدار بال مگسی اشک خارج شود، اجر او بر خدا است و حق‌تعالی به کمتر از بهشت براى او راضى نیست»

هادی

هر مؤمنی که بخاطر شهادت امام حسین علیه السلام چشمانش اشک آلود شود، تا اینکه اشکش بر گونه اش جاری شود، خدای تعالی در بهشت جایگاهی عنایت می‌کند که مدتهای طولانی در آن ساکن خواهد بود.
یعنی این سکونت موقت است؟
چرا برخی از روایات حالت دومجهولی دارند؟
مثلا این که هرکس توانایی زیارت امام حسین ع را داشته باشد و امتنائ کند بهشت هم برود حالت مهمان خواهد داشت(در برنامه بوی سیب ذکر شده)

سیب سرخ

باسلام
دوست گرامی
تعبیر احقابا در این روایت نیز که به معنی زمان و روزگار است ، در قرآن نیز نمونه آن ذکر شده است
إِنَّ جَهَنَّمَ کانَتْ مِرْصاداً. لِلطَّاغِینَ مَآباً. لابِثِینَ فِیها أَحْقاباً نباء: ۲۱- ۲۳ حقّا که جهنّم کمینگاه و براى طاغیان محل بازگشت است و مدّتها در آن بسر برند.
راغب حقبه را مدتى مبهم از زمان گفته است.
از زجّاج نقل شده که حقب هشتاد سال است و نیز حقب را چهل سال گفته‏اند و ایضا مدّت دراز (دهر طویل) معنى کرده ‏اند در نهج البلاغه خطبه ۸۷ هست:
«… وَ لَا خَلَتْ فِیمَا بَیْنَکُمْ وَ بَیْنَهُمْ‏ الْأَحْقَابُ‏ وَ الْقُرُونُ»
میان شما و آنها زمانها و قرنها (دورانها) نگذشته است ظاهرا از احقاب، زمانها و مدتها اراده شده است
قاموس قران ج‏۲ ۱۵۷
در کتاب لغت دیگر نیز آمده است
الْحُقُبِ‏، أی: الدهر
مفردات الفاظ القرآن ۲۴۸
بنابراین روایت دارد مدت طولانی آنهم نسبت به بهشت که زمان آن برای ما قابل درک نیست، بحث می کند
اما اگر در برخی روایات این چنینی خطاب تندی بکار رفته است، بخاطر تشویق مردم به اهمیت دادن به مسئله زیارت امام حسین علیه السلام است
موفق باشید

فرزان

امام سجاد علیه السلام در بازگشت از سفر مصیبت بار کربلا، قبل از ورود به مدینه مجلس عزا بر پا نموده و بر مصائب پدر بزرگوار و اهل بیت ایشان به شدت گریه کردند. سید بن طاووس در این باره می‌نویسد: «وکان علی بن الحسین علیه السلام داخلا فخرج ومعه خرقه یمسح بها دموعه وخلفه خادم معه کرسی فوضعه له وجلس علیه وهو لا یتمالک عن العبره وارتفعت أصوات الناس بالبکاء وحنین النسوان والجواری والناس یعزونه من کل ناحیه فضجت تلک البقعه ضجه شدیده …. أیها القوم ان الله وله الحمد ابتلانا بمصائب جلیله وثلمه فی الاسلام عظیمه قتل أبوعبد الله الحسین علیه السلام وعترته وسبى نسائه وصبیته …. ثم إنه «علیه السلام» رحل إلى المدینه بأهله وعیاله … وتقول : یا قوم أعذرونی على النیاحه والعویل، وساعدونی على المصاب الجلیل، فإن القوم الذین أندب لفراقهم وأحن إلى کرم أخلاقهم، کانوا سمار لیلی ونهاری وأنوار ظلمی وأسحاری وأطناب شرفی وإفتخاری، وأسباب قوتی وإنتصاری، والخلف من شموسی وأقماری …». « امام على بن الحسین علیه السلام درون خیمه بود. پس از لحظه اى از خیمه بیرون آمد و با دستمالى که در دست داشت، اشک چشمانش را پاک مى کرد. از پى آن حضرت، خادمى آمد، چهار پایه اى آورد و… ادامه »

بهرام

گریه و عزاداری ابا عبد الله الحسین علیه السلام در مصیبت فرزندشان حضرت علی اکبر علیه السلام نیز دلیل محکمی بر استحباب گریه بر حضرت علی اکبر علیه السلام است؛ چنانکه آمده است:

«فجاء الحسین علیه السلام حتى وقف علیه فقال: قتل الله قوما قتلوک یا بنی، ما أجرأهم على الرحمن وعلى انتهاک حرمه الرسول! وانهملت عیناه بالدموع ثم قال: على الدنیا بعدک العفاء.»

«امام حسین علیه السلام خود را به علی اکبر رساند و بر جسد او ایستاد و فرمود: فرزندم! خداوند مردمی که تو را کشتند، بکشد! چه چیز آنها را در برابر خدای رحمان و هتک حرمت رسول خدا صلی الله علیه و آله چنین گستاخ قرار داد! چشمان ابا عبد الله علیه السلام پر از اشک شد و فرمود: علی جان! پس از تو خاک بر این دنیا».

منهاجی

من امروز این چند جمله را عرض کردم برای این که اهمیت عزاداری روشن شود و پاسخی باشد به شبهاتی که بعضی درباره گریه بر امام حسین وارد می کنند. ما در این زمینه روایات زیادی از معصومین داریم، حتی از شخص پیغمبر که سیره آن حضرت بوده است. مرحوم علامه امینی در «سیرَتنا و سُنّتنا» شواهد و روایاتی را آورده که پیغمبر در تشییع جنازه عبدالمطلب، ابوطالب، فاطمه بنت اسد، کنار قبر حمزه، کنار بدن حمزه، کنار بدن فرزندش ابراهیم اشک ریخته و گریه کرده است و فرمود: « مَنْ لایَرْحَمْ لَا یُرْحَمْ»؛ کسی که در زندگی اش رحم نباشد خدا هم به او رحم نمی کند. اشک یک چیز طبیعی و میل طبیعی است. این اشک، اشک عظمت است، اشک ابهت است، اشکی است که سرور، شادی و انقلاب درونی برای انسان می آورد. قلب احساس می کند با این اشک از گناه شسته می شود، میل به عبادت پیدا می کند، میل به بندگی پیدا می کند. از روضه های امام حسین که بیرون می اید می فهمد که دیگر دلش نمی خواهد دروغ بگوید، دوست ندارد چشمش به نامحرم بیفتد؛ چون برای امام حسین اشک ریخته. این اشک سازنده است، این اشک مخرب نیست، این اشک… ادامه »

عرفان

در ایام عزاداری سید و سالار شهیدان، حضرت اباعبدالله (ع) عزادارانی هستند که تحت تأثیر فضای عاطفی آنچه بر سر سیدالشهدا و اهل بیت (ع) آمده اشک می ریزند و مویه می کنند. از طرف دیگر عزادارانی هم هستند که با آن که در زمره دوستداران حضرت اباعبدالله هستند و حتی می دانند ثواب بسیار زیادی برای گریه بر امام حسین (ع) بیان شده، اما به هنگام نوحه و ذکر مصیبت، اشکی از چشمان آن ها جاری نمی شود. سوال من این است که اساسا فلسفه گریه بر حضرت اباعبدالله (ع) چیست و چگونه آدمی به این توفیق می تواند برسد؟

داوود

تمام بیاناتتان بر اعماق جانم نشست و سخنان آشنایی بود که انسان بی اختیار قبولشان میکند.بر دل آدم مینشیند این فرمایشات گوهر بار.

فاطمه

با سلام خدمت حاج فردوسی من سوالی داشتم آیا ما باید برای بالا بردن مراتب اشک مان و جهت دادن به آن تلاشی هم بکنیم؟

زینب

بله قطعا. داریم که زیارت امام حسین (ع) ثواب هفتاد هزار حج را دارد. پس می شود با یک زیارت، به اندازه هفتاد هزار حج، برکت بدست بیاورید. در واقع روایت می خواهد بگوید بروید دنبالش. جوری زائر شوید که یک زیارتتان به اندازه هفتاد هزار حج باشد. فرمودند: زائرین سه دسته اند: یک دسته هستند که خداوند اموال و اولادشان را برای آنها حفظ می کند، یک دسته هستند که وقتی از حج فارغ می شوند خداوند می فرماید که زندگی تان را از نو شروع کنید. یعنی پاک شده اید. و یک دسته هستند که به آنها گفته می شود که آینده شما هم تامین شد. یعنی در مقامی قرار گرفته اید که شیطان دیگر دستش به شما نمی رسد. این روایت دارد به ما می آموزد که سعی کنیم از دسته سوم باشیم. در بکاء هم همین طور است. می خواهند بگویند بروید این ثوابها را به دست بیاورید. مثل نماز که می تواند معراج باشد یا اسقاط تکلیف باشد. در اسقاط تکلیف بالاخره انسان می تواند در نزدیک غروب نمازش را بخواند وحتما آثاری هم دارد ولی آن صلاتی که معراج مومن است و آن روایات در فضیلت صلات، معلوم نیست برای این نمازهای معمولی باشد.… ادامه »

بتول

مسمع گوید: حضرت امام صادق علیه السلام فرمود: آیا متذکر مى‌شوى با حسین چه کردند؟ عرض کردم: آرى، فرمود: آیا جزع و گریه مى‏کنى؟ گفتم: آرى، به خدا سوگند گریه مى‏کنم و آثار غم و اندوه در صورتم ظاهر مى‏شود حضرت فرمود: «خدا اشک چشمت را رحمت کند. آگاه باش که تو از آن اشخاصى هستى که از اهل جزع براى ما شمرده مى‏شوند، به شادى ما شاد و به حزن ما محزون و اندوهناک مى‏گردند. آگاه باش که به زودى هنگام مرگ، پدرانم را بر بالین خود حاضر مى‏بینى، در حالى که به تو توجه کرده و ملک‌الموت را درباره تو بشارت مى‌دهند، و خواهى دید که ملک الموت در آن هنگام از هر مادر مهربان به فرزندش، مهربانتر است.» سپس فرمود: «کسى که بر ما اهل‌بیت به خاطر رحمت و مصائب وارده بر ما گریه کند، رحمت خدا شامل او مى‏شود قبل از این که اشکى از چشمش خارج گردد؛ پس زمانى که اشک چشمش بر صورت جارى شود اگر قطره‏اى از آن در جهنم بریزد، حرارت آن را خاموش کند، و هیچ چشمى نیست که گریه کند بر ما مگر آن که با نظر کردن به کوثر و سیراب شدن با دوستان، خوشوقت مى‏گردد.» با توجه به… ادامه »

یزدانی

اشک بر سیدالشهدا مطهر انسان است و با گریه بر او انسان می تواند وارد محیط بلای حضرت شود. در مورد آثار و برکات اشک برامام حسین(ع) توضیحاتی بفرمایید.

یاور

یکی از افضل عبادات مستحب، که در فضیلت کم عملی این همه روایت داریم، بُکاء بر سیدالشهدا است و در روایات آثار فراوانی را بر آن ذکر کرده اند. یکی از آثار آن تطهیر است. یعنی اشک بر سیدالشهدا مطهر انسان است. در روایتی امام رضا(ع) به ریان بن شبیب به عزاداری امام حسین(ع) توصیه کردند و فرمودند: «یَا ابْنَ شَبِیبٍ إِنْ بَکَیْتَ عَلَى الْحُسَیْنِ ع حَتَّى تَصِیرَ دُمُوعُکَ‏ عَلَى‏ خَدَّیْکَ‏ غَفَرَ اللَّهُ لَکَ کُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتَهُ صَغِیراً کَانَ أَوْ کَبِیراً قَلِیلًا کَانَ أَوْ کَثِیرا» اشک بر امام حسین، بزرگ وکوچک و کم و زیاد گناه را پاک می کند.

گاهی اوقات آلودگی های ما بخاطر گناهان ظاهری ماست و گاهی ریشه گناهان، صفات رذیله ما هستند و ریشه صفات رذیله هم تولی به اولیا طاغوت و شیطان است. ریشه این گناهان، نوعی کبریایی در مقابل خداوند است. گریه بر سیدالشهدا تمام مراتب تعلقات به دنیا و غیر خدا را پاک می کند. نه فقط گناهان ظاهری را. اگر رگه های پنهانی گناه هم در اعماق وجودی مومن باشد، این اشک آنها را هم شستشو می دهد.

شریف

یکی از ساده‌ترین راه‌های سنجش ایمان در هر لحظه و هر جا، یادِ امام حسین (علیه السلام) و مظلومیت ایشان است. اگر حالت حزن و اندوه و اشک بر انسان مستولی شد، نشانی از وجود رگه‌هایی از ایمان است و الّا … همچنان که در روایتی وارد شده است؛ روزی پیامبر (صلی الله علیه و آله) به امام حسین (علیه السلام) که روبرویشان بود، نگاهی کردند و ایشان را نزد خود نشاندند و فرمودند:
« إِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرَارَهً فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لَا تَبْرُدُ أَبَداً؛ همانا برای کشته شدن حسین حرارتی است در دل‌های مؤمنین که هرگز سرد نخواهد شد.»

محمد رضا

شهید مطهرى: «گریه بر شهید، شرکت در حماسه او و هماهنگى با روح او و موافقت با نشاط او و حرکت اوست… امام حسین‌ علیه السلام به واسطه شخصیت عالیقدرش، به واسطه شهادت‌ قهرمانانه‌اش، مالک قلب ها و احساسات صدها میلیون انسان است. اگر کسانى که بر این ‌مخزن عظیم و گرانقدر احساسى و روحى گمارده شدند، یعنى سخنرانان مذهبى، بتوانند از این مخزن عظیم در جهت هم شکل کردن و همرنگ کردن و هم احساس کردن روح ها با روح عظیم حسینى بهره‌بردارى صحیح کنند، جهانى اصلاح خواهد شد»
شهید مطهری هم با حاج فردوسی موافق هستند

محمد

با سلام و درود بر رهبر معنویمان حاج فردوسی همانطور که حاج فردوسی فرمودند گریه بر سید الشهدا ثواب زیادی دارد که در این احادیث به چشم میخورد دستور امامان به گریستن بر امام حسین‌ علیه السلام بسیار اکید است. امام رضا علیه السلام به ریان بن‌ شبیب در حدیث مفصلى فرمود: «یابن شبیب! ان کنت باکیا لشى‌ء فابک للحسین بن على بن ‌ابى طالب فانه ذبح کما یذبح الکبش…».[۶] اگر بر چیزى گریه مى‌کنى، بر حسین بن على گریه‌ کن که او را همچون گوسفند، سر بریدند. در حدیث دیگرى فرموده است: «محرم، ماهى‌ است که مردم دوره جاهلیت جنگ در آن را ناروا مى‌دانستند ولى در این ماه دشمنان، خون ما را بناحق ریختند و هتک حرمت ما نمودند و فرزندان و بانوان ما را به اسارت ‌گرفتند و به خیمه‌هاى ما آتش زدند و غارت کردند و در کار ما، براى رسول خدا هیچ‌ حرمتى را رعایت نکردند. روز حسین (عاشورا) پلک هاى ما را مجروح و اشگهایمان را جارى کرد و ما از سرزمین کربلا، گرفتارى و رنج به میراث بردیم. پس باید بر کسى‌ همچون حسین، گریه‌کنندگان بگریند که گریه بر او گناهان بزرگ را هم فرو مى‌ریزد».[۷] خود امام حسین‌ علیه السلام فرموده است:… ادامه »

یاسین

گریستن بر ابا عبدالله الحسین‌ علیه السلام ثواب بسیار دارد.فرشتگان، پیامبران، زمین و آسمان، حیوانات صحرا و دریا هم بر عزاى حسین‌ علیه السلام گریسته‌اند.

اشگ ریختن، نشانه پیوند قلبى با اهل بیت و سیدالشهدا علیه السلام است. اشک، دل را سیراب مى‌کند، عطش روح را برطرف مى‌سازد و حاصل محبتى است که نسبت به‌ اهل بیت ‌حاصل مى‌شود. همدلى و هماهنگى روحى با ائمه، ایجاب مى‌کند که در شادى ‌آنان شاد و در غمشان محزون باشیم. این نشان شیعه است که‌ «یفرحون بفرحنا و یحزنون‌ لحزننا…» قلبى که مهر حسین‌ علیه السلام را داشته باشد، بى شک به یاد مظلومیت و شهادت او مى‌گرید. اشک، زبان دل و شاهد عشق است.
و مشاهده میکنیم که منهاح فردوسیان این گونه هستند

پری

سلاام حدیثی در ارتباط با اشک ریختن در مجلس امام حسین امام صادق (ع) فرمودند: «مَنْ ذُکِرَ الْحُسَیْنُ علیه‌السلام عِنْدَهُ، فَخَرَجَ مِنْ عَیْنِهِ [عَیْنَیْهِ‏] مِنَ الدُّمُوعِ مِقْدَارُ جَنَاحِ ذُبَابٍ کَانَ ثَوَابُهُ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ لَمْ یَرْضَ لَهُ بِدُونِ الْجَنَّهِ؛ کسى که یادى از حضرت حسین بن على (ع) نزدش بشود و از چشمش به مقدار بال مگسی اشک خارج شود، اجر او بر خدا است و حق‌تعالی به کمتر از بهشت براى او راضى نیست».

توضیحات: در این روایت به صراحت بیان شده که اگر مقدار اشکِ انسان برای امام حسین (ع) آن‌قدر کم باشد که حتی به اندازه بال مگسی باشد، آن‌قدر نزد خدای متعال ارزشمند است که پاداش آن چیزی کمتر از بهشت نمی‌تواند باشد.

مینا

امام صادق (ع) فرمودند: «مَنْ ذُکِرْنَا عِنْدَهُ فَفَاضَتْ عَیْنَاهُ وَ لَوْ مِثْلَ جَنَاحِ بَعُوضَهٍ [الذُّبَابِ‏] غُفِرَ لَهُ ذُنُوبُهُ وَ لَوْ کَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ؛ کسى که نام ما اهل‌بیت (ع) نزد او برده شود و از چشمانش اشک بیاید، اگرچه به‌قدر بال پشه (مگس) باشد، گناهانش آمرزیده شود، حتی اگر آن گناهان به اندازه کف روى دریاها باشد».

توضیحات: در این روایت نیز تصریح شده که اگر کسی برای ائمه اطهار (ع) به مقدار بسیار اندکی حتی در حدّ بال مگس یا پشه، اشک بریزد، خداوند گناهان آن بنده را حتی اگر آن‌قدر زیاد بوده که به وسعت کف روی کل دریاها باشد، می‌آمرزد.

سارا

امام علی بن الحسین (ع) فرمودند: «مَنْ قَطَرَتْ عَیْنَاهُ فِینَا قَطْرَهً وَ دَمَعَتْ عَیْنَاهُ فِینَا دَمْعَهً بَوَّأَهُ اللَّهُ بِهَا فِی الْجَنَّهِ غُرَفاً یَسْکُنُهَا أَحْقَاباً وَ أَحْقَاباً؛ کسى که از دو چشمش قطره‏اى اشک در راه ما بیاید، خداوند متعال در بهشت خانه‌ای به او عطا فرماید که روزگارها در آن ساکن گردد».

توضیحات: مقدار اشک، در این روایت نیز با لفظ «قَطْرَهً» بیان شده که مقدار اندکِ یک قطره اشکِ انسانِ محب اهل‌بیت (ع) و دل‌سوخته مصائب ایشان، این فرد را مستحق پاداشی عظیم که زندگی در خانه بهشتی است، می‌کند.

لادن

محمد بن أبی عماره الکوفی می‌گوید: از امام جعفر صادق (ع) شنیدم که می‌فرمودند: «من دمعت عینه فینا دمعهً لدم سفک لنا أو حق لنا نقصناه أو عرض انتهک لنا أو لأحد من شیعتنا بوأه الله تعالى بها فی الجنه حقبا؛ کسى که براى خونى که از ما ریخته شده، یا حقى که از ما پامال شده، یا آبروئى که از ما از بین رفته، یا براى یکى از شیعیان ما چشمش یک قطره اشک بریزد خداى رئوف او را سال‏هاى متمادى در بهشت جاى خواهد داد».[۴]

توضیحات: در روایت چهارم نیز کلمه «دمعهً» نشان می‌دهد که مقدار اندکِ «یک قطره اشک» برای اهل‌بیت (ع)، می‌تواند انسان را سزاوار بهره‌مندی از نعمت زندگی در بهشت کند.